W przeciwieństwie do swoich rasowych krewnych, alaskan husky nie cieszył się powodzeniem wśród przewodników psich zaprzęgów, tzw. maszerów. Jednak wizerunek tego, można by powiedzieć, mieszańca poprawia się i to nie bez powodu. Poniższy artykuł wyjaśnia dlaczego alaskan husky zasługuje na uznanie również jako nieoficjalna rasa.
© eowyny / stock.adobe.com
Na pierwszy rzut oka alaskan husky nie wygląda jak typowy przedstawiciel rasy husky.
Większość miłośników psów, słysząc nazwę „husky”, wyobraża sobie psa o niebieskich oczach i kudłatej, biało-czarnej sierści. Jednak alaskan husky nie do końca wpisuje się w te powszechne wyobrażenia o nim. Ze względu na swoje pochodzenie wywodzące się ze skojarzeń różnych ras, psy te są niezwykle zróżnicowane.
Większość z nich ma niebieskie oczy, jednak zdarzają się również osobniki o brązowych oczach, których uszy są stojące lub wiszące.
Psy tej rasy mierzą zazwyczaj od 50 cm do 60 cm w kłębie. Pośród nich są psy o atletycznej budowie, ważące mniej niż 20 kg, jak również takie o wadze sięgającej 50 kg, bardziej odpowiadające „typowemu” husky.
Waga psa zależy w dużej mierze od płci, zatem psy są zazwyczaj większe niż suki.
Również jeśli chodzi o kolor sierści, występuje tu duża różnorodność. Możemy spotkać psy brązowe, białe, czarne lub łaciate.
W przeciwieństwie do przedstawicieli rasy husky syberyjski, pysk psów rasy alaskan husky nie zawsze jest biały, a ich sierść jest nieco cieńsza, jednak wystarczająca, aby zapewnić ochronę przed zimnem podczas mroźnych dni.
Ze względu na swoją tolerancyjność i małe wymagania w stosunku do opiekunów, alaskan husky świetnie sprawdzi się jako towarzysz nie tylko uprawiających sport singli, ale również rodzin z dziećmi, oczywiście pod warunkiem, że dzieci wiedzą, jak należy go traktować.
Podczas spacerów należy jednak zadbać o to, aby pies prowadzony był przez osobę dorosłą. Biegające w oddali króliki czy jelenie potrafią sprawić, że ten sympatyczny zwierzak z głęboko zakorzenionym instynktem łowieckim rzuci się za nimi w pogoń.
Ponieważ kłusownictwo w wykonaniu luzem puszczonych psów podlega karze, a wolno biegające psy straszą dzikie zwierzęta, jako opiekunowie psa, powinnyśmy mieć wystarczająco dużo siły, aby utrzymać go na smyczy.
Aby uniknąć takich sytuacji, należy oczywiście zadbać o odpowiednie wychowanie psa.
Alaskan husky bywa upartym, ale również bardzo inteligentnym zwierzęciem. Kocha swoje stado i z radością wita odwiedzających je gości. Z tego względu nie nadaje się raczej na psa stróżującego.
© AnnKristin / stock.adobe.com
Zasada numer jeden: Husky to aktywne i ciekawskie psy. Lubią mieć jakieś zajęcie i nie są stworzone do siedzenia w domu w oczekiwaniu aż skończysz pracę. Krótkie spacery nie zaspokoją ich potrzeb i szybko je znudzą.
Niestety, często zdarza się, że przytłoczeni opieką nad psem opiekunowie husky oddają je lub nawet porzucają niedługo po zakupie lub adopcji. Dlatego bezwzględnie należy wygospodarować odpowiednią ilość wspólnego czasu i mieć dużo ochoty na jego aktywne spędzanie.
Alaskan husky to wytrwały i wytrzymały pies. Jako jego opiekunowie powinnyśmy wziąć to pod uwagę. Aby utrzymać go w dobrej kondycji, podobnie jak w przypadku przedstawicieli innych ras husky, musimy mu zapewnić odpowiednią dawkę ruchu.
Najbardziej odpowiednią formą aktywności byłyby psie zaprzęgi, jednak oczywistym jest, że nie każdy odnajdzie się w tej dyscyplinie.
Alternatywnie, razem ze swoim pupilem możesz wypróbować następujące sporty dla psów:
Jazda na rowerze, bieganie czy wędrówki to także wspaniałe aktywności fizyczne, które możesz uprawiać razem ze swoich pupilem. Co do zasady, chodzi przede wszystkim o to, aby wspólne hobby sprawiało przyjemność zarówno Twojemu psu, jak i Tobie.
© Eric Mitchell Photos / stock.adobe.com
Ten, kto się dużo rusza, ma także duży apetyt. W związku z tym, po aktywnie spędzonym dniu, Twój pies zasługuje na wysokiej jakości karmę, która pokryje jego duże zapotrzebowanie energetyczne.
W zależności od upodobań Twojego pupila, możesz podać mu karmę mokrą lub karmę suchą. Wybierając karmę, należy kierować się ogólną kondycją i wiekiem Twojego podopiecznego.
Wśród opiekunów husky szczególną popularnością cieszy się żywienie typu Barf („Biologically Appropriate Raw Food”), czyli biologicznie odpowiednia surowa dieta. Ta specjalistyczna metoda żywieniowa wymaga jednak posiadania odpowiedniej wiedzy, czasu na przygotowanie posiłków oraz przestrzegania standardów higienicznych. Zanim zdecydujesz się na zmianę sposobu żywienia Twojego podopiecznego, zasięgnij opinii lekarza weterynarii.
Chcesz wiedzieć więcej na temat prawidłowego żywienia psów? Polecamy lekturę poniższych artykułów w magazynie zooplus:
Sklep internetowy zooplus oferuje bogaty wybór karm dla psów w każdym wieku oraz niezbędnych akcesoriów i wyposażenia.
Okrywa włosowa husky jest praktycznie bezobsługowa. Pielęgnacja sierści wymaga wsparcia jedynie w przypadku silnych zabrudzeń podczas deszczowych dni, zabaw w błotnistym terenie czy linienia.
W takim przypadku z reguły wystarczająca będzie szczotka lub grzebień. Jeśli chodzi o kąpiel, lepiej jej unikać, a jeśli już okaże się konieczna, użyj specjalnego szamponu dla psów.
Więcej wskazówek dotyczących pielęgnacji psów znajdziesz w naszym magazynie:
Psy tej rasy uchodzą za bardzo odporne na choroby. Należy jedynie przestrzegać tych samych reguł, co w przypadku innych zwierząt domowych: Odpowiednie warunki utrzymania i żywienia zapewnią im dobre zdrowie.
W ich przypadku sprawność fizyczna odgrywa dużą rolę, jednak jak w każdym aspekcie, również tutaj wskazany jest umiar. Przeciążenie stawów może prowadzić bowiem do bardzo bolesnej choroby zwyrodnieniowej. Aby jej zapobiec, zapewnij swojemu podopiecznemu stopniowe wprowadzenie w trening i dostosuj jego intensywność do kondycji psa.
Ponadto, przedstawiciele tej rasy mogą zmagać się z inną chorobą dziedziczną. Już w okresie szczenięcym prowadzi ona do zaburzeń funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Mowa tu o encefalopatii alaskan husky.
Psy dotknięte tą chorobą cierpią na napady padaczkowe, tracą wzrok i mają problemy z utrzymaniem równowagi. Może pojawić się również kulawizna lub zmiany w zachowaniu. Nierzadko choroba ta kończy się śmiercią.
Wywołuje ją autosomalna recesywna, dziedziczna mutacja w obrębie jednego genu. Może się zatem zdarzyć, że rodzice zwierząt nie wykazują objawów choroby, ale przenoszą ją na swoje potomstwo. Z tego powodu bardzo ważne jest przeprowadzanie badań w ramach hodowli oraz opracowywanie stosownych rodowodów.
Długość życia alaskan husky to średnio około 14 lat. Jak na psa tej wielkości jest to stosunkowo dobry wynik.
Już przed czterema tysiącami lat, ludy zamieszkujące Amerykę Północną czy Syberię wykorzystywały rasy, takie jak samojed czy husky syberyjski, jako psy zaprzęgowe. Pomagały one swoim opiekunom, pełniąc funkcję psów pociągowych podczas polowań.
Hodowcy psów w Ameryce Północnej skrzyżowali ówczesne husky z chartami i psami myśliwskimi, uzyskując rasę alaskan husky. Należy wyraźnie odróżnić ją od rasy alaskan malamute.
W przeciwieństwie do swoich przodków, alaskan husky nie jest ustandaryzowaną rasą. Jest on raczej typem psa wywodzącym się z innych ras, dlatego dotychczas nie został uznany za odrębną rasę przez FCI.
Ze względu na swoją urodę, przedstawiciele rasy husky cieszą się dużą popularnością, jednak nie zawsze jest to dla nich korzystne. Jako zainteresowani kupnem psa tej rasy możemy paść ofiarą nieuczciwego handlarza, sprzedającego chore szczenięta na ulicy czy prosto z samochodu.
Aby tego uniknąć, ważne jest, aby przed zakupem psa znaleźć rzetelnego hodowcę. Schroniska dla zwierząt czy odpowiednie organizacje posiadają często w swojej ofercie husky, które straciły dom.
Interesujesz się zakupem lub adopcją alaskan husky? W naszych poradnikach znajdziesz wszystkie niezbędne informacje:
Poniżej znajdziesz odpowiedzi na najczęstsze pytania dotyczące tego pochodzącego z USA czworonga.
Alaskan husky nie jest odrębną rasą, lecz typem psa hodowanym w różnych liniach. Może być trzymany jako pies zaprzęgowy, rodzinny i towarzyszący.
W przeciwieństwie do alaskan husky, husky syberyjski jest rasą oficjalnie uznaną przez FCI i należy do Grupy 5 FCI: Szpice i psy w typie pierwotnym. Odpowiedzialni hodowcy przestrzegają wzorca rasy pod względem wielkości, umaszczenia i charakteru. W przypadku alaskan husky nie obowiązują tak ściśle określone standardy hodowlane. Mimo to również wśród alaskanów wykształciły się linie hodowlane o rodowodach sięgających wielu pokoleń wstecz, które są bardzo zbliżone do ras oficjalnie uznanych.
Na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Można jednak ogólnie stwierdzić, że alaskan husky był pierwotnie hodowany z myślą o uzyskaniu idealnego psa zaprzęgowego. Dlatego w wyścigach psich zaprzęgów coraz częściej startują alaskany zamiast husky syberyjskich. Wiąże się to z ich bardzo dużą potrzebą ruchu.
Jako wytrzymały i chętny do pracy pies, alaskan husky nie jest najlepszym wyborem dla osób bez doświadczenia. Ma ogromną potrzebę aktywności oraz silny instynkt łowiecki, dlatego powinien trafić pod opiekę doświadczonego opiekuna.
Pomimo tego, że alaskan husky jest doskonałym psem rodzinnym, wymaga on dużo uwagi i czasu w porównaniu do mniej aktywnych ras, takich jak na przykład buldog angielski. Jeżeli masz tego świadomość i cieszysz się na myśl o czekających Was wspólnych przygodach i wyprawach, alaskan husky będzie dla Ciebie idealny.
| Cechy szczególne: | Alaskan husky to wszechstronny typ psa, który powstał z krzyżowania ras. takich jak husky syberyjski oraz różnych chartów i psów myśliwskich. |
| Charakter: | przyjazny, wytrzymały, pełen energii, chętny do pracy |
| Wysokość w kłębie: | 50–60 cm |
| Waga: | 17–50 kg |
| Sierść: | krótka, gęsta i odporna na warunki atmosferyczne, brązowa, biała lub czarna łaciata |
| Pielęgnacja sierści: | mało wymagająca |
| Potrzeba ruchu: | bardzo duża |
| Pies dla początkujących: | wyłącznie dla osób z doświadczeniem |
| Szczekanie: | brak szczególnej skłonności, raczej wyje |
| Długość życia: | ok. 14 lat |
| Typowe choroby: | encefalopatia alaskan husky (AHE) |
| Grupa FCI: | nieuznany |
| Pochodzenie: | USA |
Wszechstronne wykształcenie weterynaryjne uzyskała na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen (Justus-Liebig-Universität Gießen). Zdobyła tam doświadczenie w różnych dziedzinach, takich jak medycyna małych, dużych i egzotycznych zwierząt, a także farmakologia, patologia i higiena żywności. Obecnie udziela się jako autorka, pracuje także nad własną rozprawą naukową. Jej celem jest polepszenie ochrony zwierząt przed chorobami wywoływanymi przez patogeny bakteryjne. Oprócz naukowej wiedzy weterynaryjnej, jako szczęśliwa opiekunka psa, dzieli się także własnymi doświadczeniami. Dzięki temu potrafi jeszcze lepiej zrozumieć i wyjaśnić obawy i problemy, jak również powtarzające się pytania opiekunów dotyczące zachowania i zdrowia ich zwierząt domowych.
