Ca de Bou to hiszpańska rasa psów znana również jako dog z Majorki. Pomimo mrocznej przeszłości naznaczonej między innymi walkami psów, wychowany z miłością Ca de Bou jest przyjaznym kompanem.
© Eudyptula / stock.adobe.com
Ca de Bou to typowy molos o mocnej, muskularnej budowie.
Ca de Bou jest średnich do dużych rozmiarów, ma dostojną budowę, szeroką klatkę piersiową i mocną szyję, emanuje siłą i determinacją. Wiszące uszy obramowują jego krzepką głowę z charakterystycznymi zmarszczkami.
Przy wysokości w kłębie od 52 do 58 centymetrów pies ten waży od 30 do 38 kilogramów. Występuje w kilku odmianach, w zależności od regionu: W Europie Środkowej dogi z Majorki są zwykle nieco bardziej krępe i mają więcej fałd, w Hiszpanii i Skandynawii częściej spotyka się nieco wyższe i smuklejsze egzemplarze.
Gęsta, krótka sierść ma różną barwę – od brązowej do złotej z ciemną maską, pręgowaną i czarną. Białe znaczenia są dozwolone, ale nie powinny przekraczać 30 procent powierzchni sierści.
Choć każdy pies ma swoją własną osobowość, przedstawiciele danej rasy mają zazwyczaj wspólne podstawowe cechy swojej natury, gdyż praktycznie przyszli z nimi na świat. To samo dotyczy Ca de Bou, ale w tym przypadku należy zwrócić szczególną uwagę na hodowcę i stosowane linie.
Zastanów się zatem, czy szukasz bardziej psa stróżującego czy rodzinnego? Jeśli chcesz przygarnąć Ca de Bou, musisz porozmawiać z hodowcą o jego celach hodowlanych dotyczących charakteru jego podopiecznych i dokładnie poznać rodziców malucha.
Jeśli decydujesz się na starszego czworonoga, również postaraj się poznać jego indywidualne cechy charakteru. Jaki jest więc jest „typowy” Ca de Bou?
Zasadniczo rasa jest uważana za inteligentną i bardzo lojalną, która z oddaniem chroni swoich bliskich przed niebezpieczeństwem, a ponadto cechuje się nieufnością w stosunku do obcych. Ca de Bou jest odważnym i pewnym siebie psem stróżującym i w optymalnym wypadku ma wysoki próg pobudzenia.
Jego zamiłowanie do aktywności jest stosunkowo duże i potrzebuje on odpowiednio dużo ruchu, aby zachować kondycję i dobre samopoczucie. W swoim stadzie lubi pokazać swoją radosną, zabawową stronę i uwielbia być przytulany przez swoich dwunożnych przyjaciół.
© otsphoto / stock.adobe.com
Ten czworonożny przyjaciel potrzebuje doświadczonego i pewnego siebie przywódcy. Jasne informacje i konsekwencja są niezbędne w szkoleniu Ca de Bou. Surowość może zniszczyć więź między Tobą a Twoim towarzyszem – zresztą nigdy nie powinno się jej stosować w szkoleniu psa.
Kładź nacisk na podstawowe posłuszeństwo, aby utrzymać swojego energicznego podopiecznego pod kontrolą – szkolenie z przywoływania jest również obowiązkowe, jeśli chcesz pozwolić mu swobodnie biegać na spacerach.
Stosuj konsekwentnie pozytywne wzmocnienie i odwiedzaj ze swoim pupilem przedszkole, a następnie szkołę dla psów, aby zsocjalizować go z jego rówieśnikami.
Jest to szczególnie ważne, ponieważ Ca de Bou w wieku dojrzałym często wykazuje skłonności do zachowań agresywnych w stosunku do innych psów, zwłaszcza tej samej płci.
Długie spacery – i to kilka dziennie – to minimalna dawka ruchu dla doga z Majorki. Ponadto, jego głowa również powinna mieć stawiane wyzwania – naucz go sztuczek lub wypróbuj psie sporty, np. obedience. Należy jednak uważać, aby nie podsycić wrodzonej „ostrości” tej rasy.
Kiedy pies jest już w pełni dorosły, możesz na przykład wybrać się z nim na jogging – najlepiej jednak wcześniej uzyskać zielone światło od lekarza weterynarii, ponieważ niektórzy przedstawiciele tej rasy późno osiągają pełnię wzrostu.
Zbyt wczesne obciążanie stawów może je nieodwracalnie uszkodzić. Należy również skonsultować się ze specjalistą przed rozpoczęciem aktywności wymagającej dużej ilości skoków lub gwałtownych ruchów – szczególnie osobniki o krępej budowie mogą być podatne na problemy ze stawami.
Ten czworonożny przyjaciel powinien trafić w doświadczone ręce osób, które mogą zaoferować mu trening, a ponadto dysponują wiedzą i wystarczającą ilością miejsca. Rasa ta powinna mieć zawsze bliski kontakt ze swoim ludzkim stadem – trzymanie takiego psa w budzie nie jest dobrym pomysłem. Duży, zamknięty ogród i mieszkanie na parterze będą dla niego najlepszym rozwiązaniem.
Szkolenie i codzienna aktywność zajmuje dużo czasu. Szczególnie w przypadku młodych psów konieczna jest również intensywna socjalizacja, aby pies nie zamieniał każdego spaceru w wyścig z przeszkodami, bo chce konkurować z innymi psami.
Trzymanie takiego psa razem z kotami jest możliwe tylko wtedy, gdy został on do nich przyzwyczajony już jako szczeniak. W przypadku starszych zwierząt ze schroniska, których pochodzenie jest niejasne, nie zaleca się socjalizacji z kotami – byłoby to zbyt niebezpieczne dla mruczków.
Przedstawiciele tej rasy potrafią nawiązać bliską przyjaźń z dziećmi, gdy te są już nieco starsze. Zasadniczo jednak żadne dziecko w wieku szkolnym nie powinno być pozostawiane z psem bez nadzoru.
Wobec obcych Ca de Bou jest nieufny. Właśnie dlatego świetnie sprawdza się jako pies stróżujący: Uchodzi za nieprzekupnego i będzie chronił nie tylko dom oraz posesję, ale także Ciebie.
Jak wiele psów tego typu, Ca de Bou lubi dużo jeść. Dlatego zadbaj o jego szczupłą sylwetkę, dostosowując racje pokarmowe do dziennego zapotrzebowania energetycznego. Informacje na opakowaniu karmy to wartości orientacyjne, które należy zinterpretować indywidualnie.
Podobnie postępuj z przysmakami: Wlicz je do dziennego zapotrzebowania kalorycznego i zadbaj o to, aby Twój pupil dostawał wyłącznie smakołyki bez dodatku cukru, na przykład suszone kawałki mięsa dla psów.
Dobrą alternatywą są również przekąski do pielęgnacji zębów, ale pamiętaj, że pieszczoty są również dobrą nagrodą i nie zawierają kalorii. Po posiłku Twój Ca de Bou powinien odpocząć, aby zapobiec niebezpiecznemu skrętowi żołądka.
Dowiedz się więcej na temat żywienia psów z lektury naszych artykułów:
Krótka, gęsta sierść Ca de Bou jest łatwa w pielęgnacji: Szczotkuj ją co kilka dni miękką szczotką lub rękawicą, aby usunąć luźne włosy. Psy zazwyczaj lubią ten przyjemny masaż. Przy tej okazji należy także sprawdzić uszy i pazury.
Kąp Ca de Bou tylko wtedy, gdy jego sierść jest silnie zabrudzona i nie da się go wyszczotkować. Używaj w tym celu łagodnego szamponu dla psów.
W naszym poradniku odpowiadamy na najważniejsze pytania dotyczące pielęgnacji psa:
© katatonia / stock.adobe.com
Kupując szczeniaka, upewnij się, że wybierasz renomowanego hodowcę, który sprzedaje swoje zwierzaki tylko z rodowodem – to minimum tego, co możesz zrobić dla zdrowia swojego towarzysza.
Rodzice powinni być przebadani pod kątem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych przed wykorzystaniem ich do hodowli – poważny hodowca z przyjemnością pokaże Ci wyniki testów.
Nawet jeśli dog z Majorki toleruje upał dość dobrze, ważne jest, podobnie jak w przypadku wszystkich innych psów, aby być w stanie zaoferować mu zacienione miejsce w lecie i przełożyć zajęcia sportowe na chłodniejsze godziny dnia.
Poza tym Ca de Bou jest rasą cieszącą się dobrym zdrowiem, której przedstawiciele przy dobrej opiece mogą dożyć 12 lat lub więcej. Uwaga: Niektórzy z nich chrapią i ślinią się.
Pochodzenie Ca de Bou wiąże się przede wszystkim z jego wykorzystywaniem w walkach z bykami – mrocznym rozdziałem w historii relacji człowiek-zwierzę. Psy były hodowane i tresowane, zwykle w grupach po kilka sztuk, do siłowania się z bykiem o ściętych rogach i gryzienia go, zwłaszcza w jego wrażliwy na ból pysk.
W XVI i XVII wieku takie smutne widowiska cieszyły się popularnością. Przodkowie dzisiejszego Ca de Bou wykazywali typowe cechy tych pogromców byków z ich krępą budową, mocną szyją, krótkim pyskiem i fałdami, po których spływała krew byka.
Jego nazwa również nawiązuje do tej roli. „Ca de Bou” to po katalońsku „pies byk” lub „buldog”. Podczas okupacji Minorki przez Brytyjczyków w XVIII wieku, w portach wyspy odbywało się coraz więcej walk psów przeciwko psom.
Ze względu na swoją siłę i ostrość dogi z Majorki wytrenowane w walkach z bykami były do tego predestynowane, dzięki czemu cieszyły się w tamtym okresie rosnącą popularnością. Jednak przodkowie Ca de Bou, zwłaszcza mniej krępe i bardziej zwinne zwierzęta, byli również cenieni jako psy stróżujące i pasterskie.
Zakazowi walk byków i psów – w Wielkiej Brytanii w 1835 r., w Hiszpanii w 1883 r. – towarzyszył gwałtowny spadek popularności Ca de Bou. Miłośnicy rasy uratowali ją jednak przed wyginięciem i sprawili, że stała się bardziej powszechna na wystawach w kontynentalnej Hiszpanii, zdobywając ostatecznie uznanie FCI.
Pod koniec XX wieku rasa ta cieszyła się rosnącą popularnością w Polsce i Rosji. Dziś Ca de Bou, którego hodowla objęta jest patronatem Hiszpanii, pozostaje rasą rzadko spotykaną, ale dzięki stale powiększającej się sieci jej fanów, pies ten zapewnił sobie trwałe miejsce wśród swoich adeptów.
Najlepszym medium, aby dowiedzieć się, ilu w Twoim regionie jest hodowców danej rasy, jest Internet. Niestety czai się tu również wiele podejrzanych ofert. Omijaj szerokim łukiem szczenięta, które nie mają rodowodu, nawet jeśli w Twoim regionie trudno jest znaleźć „prawdziwego” Ca de Bou.
Pseudohodowcy charakteryzują się bowiem tym, że nie oferują psów z dokumentami i lekceważą minimalne wymagania hodowli, które wpływają na temperament, zdrowie i typ rasy, tak że w końcu wydajesz pieniądze na rzekomego doga z Majorki, który nim nie jest i często cierpi na problemy zdrowotne i charakterologiczne.
Zwróć więc uwagę na dokumenty wystawione przez związek należący do FCI. Najwięcej przedstawicieli tej rasy znajdziesz prawdopodobnie w Hiszpanii, ale we Francji również działa kilku hodowców.
Jeśli chcesz zaoferować dom starszemu Ca de Bou, w niektórych rejonach może to być trudne. Jeśli jednak bierzesz pod uwagę psy ze schronisk dla zwierząt, bez większego trudu znajdziesz tam psa podobnego do doga z Majorki. Często bowiem zdarza się, że opiekunowie są przytłoczeni cechami psów „buldogopodobnych” lub podobnych ras mieszanych, albo po prostu nie sprostali wymaganiom tej rasy, przez co zwierzęta są oddawane.
W schronisku wiele zwierząt musi długo czekać, zanim otrzyma szansę na nowy dom. Jeśli masz doświadczenie z psami – co jest zresztą konieczne, jeśli zdecydujesz się na rasę Ca de Bou lub pokrewną – szukanie podobnego psa w schronisku może być obiecującą alternatywą.
Praktyczne wskazówki dotyczące zakupu psa znajdziesz w magazynie zooplus:
Poniżej znajdziesz odpowiedzi na najczęstsze pytania dotyczące doga z Majorki.
Ca de Bou to hiszpańska rasa, znana również jako Perro de Presa Mallorquín lub mastif z Majorki. To silnie zbudowany, muskularny pies zaliczany do grupy 2 FCI „Pinczery i sznaucery – molosy – szwajcarskie psy pasterskie”.
W niektórych krajach Ca de Bou figuruje na liście ras uznawanych za niebezpieczne. Na przykład w niemieckiej Bawarii jest klasyfikowany jako pies kategorii 2, czyli rasa uznawana za potencjalnie bardziej agresywną i niebezpieczną. Dla tych ras oraz ich mieszańców obowiązują określone warunki utrzymania. Przed zakupem warto więc sprawdzić, czy i na jakich zasadach można trzymać takiego psa w miejscu zamieszkania.
Rasa ta uchodzi za odporną i mało podatną na choroby. Do (rzadko występujących) schorzeń typowych dla rasy należą dysplazja stawów biodrowych, padaczka oraz wady powiek.
Ca de Bou jest opisywany jako lojalny pies silnie związany z człowiekiem, który przy spełnieniu odpowiednich warunków dobrze sprawdza się jako pies rodzinny. Kluczowe znaczenie mają odpowiedzialna hodowla, staranna socjalizacja oraz konsekwentne prowadzenie przez doświadczonego opiekuna.
Dog z Majorki to przyjazny pies o mocnych nerwach. Jego zaskakująco łagodny charakter stanowi wyraźny kontrast wobec masywnego, potężnego wyglądu. Mimo to, ze względu na swoją dominującą naturę, instynkt obronny i ogromną siłę, rasa ta powinna trafiać w ręce doświadczonych opiekunów. Tylko bowiem przy odpowiednim szkoleniu i konsekwentnym, jasnym prowadzeniu pies ten pokaże swoje najlepsze cechy.
| Cechy szczególne: | Ca de Bou to silny pies, który dawniej był wykorzystywany do walk psów. Dziś jest lojalnym towarzyszem rodzin. |
| Charakter: | pewny siebie, odważny, cierpliwy, czujny |
| Wysokość w kłębie: | psy: 55–58 cm suczki: 52–55 cm |
| Waga: | psy: 35–38 kg suczki: 30–34 kg |
| Sierść: | krótka, gęsta, w kolorze złocistożółtym, piaskowym, beżowym, czarnym, częściowo pręgowana |
| Pielęgnacja sierści: | niewymagająca |
| Aktywność: | potrzebuje dużo ruchu i zajęć |
| Pies dla początkujących: | nie |
| Szczekanie: | szczekaniem ostrzega przed obcymi i alarmuje o zagrożeniach |
| Długość życia: | ok. 12 lat |
| Typowe choroby: | padaczka, dysplazja stawów biodrowych |
| Przeznaczenie: | pies obronny i stróżujący, pies rodzinny i towarzyszący |
| Grupa FCI: | 2. Pinczery, sznaucery, molosy, psy górskie i szwajcarskie psy do bydła |
| Potrzeba ruchu: | raczej duża |
| Pochodzenie: | Hiszpania |
Zespół redakcyjny zooplus tworzą eksperci i redaktorzy z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie hodowli zwierząt: Luisa ze swoim białym owczarkiem szwajcarskim Elyosem, Laura, Julio oraz Florian. Wraz z dużą siecią ekspertów ds. zwierząt pracują nad tym, aby Magazyn zooplus był zaufanym źródłem informacji dla wszystkich opiekunów i miłośników zwierząt. Celem zespołu jest dostarczanie ekscytującej wiedzy o zwierzętach oraz istotnych informacji na temat właściwej opieki nad nimi.
