W swojej ojczyźnie anatolijski pies pasterski pilnował stad zwierząt gospodarskich i dbał o ich bezpieczeństwo. Jego imponujący wygląd bardzo mu w tym pomagał. Ta silna rasa lubi przejmować inicjatywę, dlatego potrzebuje konsekwentnego wychowania. Dowiedz się, dla kogo pies pasterski z Anatolii będzie odpowiedni i jakie warunki należy zapewnić mu na co dzień.
© CharlitoCZ / stock.adobe.com
Sylwetka owczarka anatolijskiego jest imponująca i robi wrażenie nie tylko na stadach zwierząt hodowlanych, których strzeże w swojej ojczyźnie.
Owczarek anatolijski wyróżnia się potężną, silnie zbudowaną sylwetką. Duża ilość mięśni i niewielka ilość tkanki tłuszczowej sprawiają, że ten czworonóg jest zaskakująco zwinny, szybki i wytrzymały. Cechy te szczególnie wyraźnie widać podczas jego pracy jako psa stróżującego przy stadzie.
Do imponującej postury przyczyniają się nie tylko duża, szeroka czaszka, ale także gęsty kołnierz na szyi i barkach. Resztę ciała pokrywa sierść krótka do półdługiej. Gęsty podszerstek dodatkowo podkreśla lśniącą, ściśle przylegającą okrywę włosową.
Warto wiedzieć: Długość sierści optymalnie dostosowuje się do panujących warunków klimatycznych, dlatego w mroźną zimę jest ona zazwyczaj dłuższa niż w gorące lato.
Według wzorca nie ma ograniczeń co do umaszczenia, dlatego anatolijski pies pasterski może występować w niemal wszystkich możliwych kolorach i kombinacjach. Najbardziej znani są jednak egzemplarze o płowym umaszczeniu z czarną maską i czarnymi uszami.
Zgodnie ze standardem, jego wysokość w kłębie wynosi maksymalnie 86 cm dla samców i co najmniej 71 cm dla samic. Niektórzy przedstawiciele rasy są jeszcze więksi i mierzą do 90 cm. Bez wątpienia czyni to z anatolijskiego psa pasterskiego jedną z największych ras psów na świecie.
W zależności od wielkości ciała waga tych imponujących czworonogów waha się od 44 do 64 kg. Psy o wzroście 90 cm ważą czasem nawet do 80 kg.
Czworonożni pasterze z Anatolii uchodzą za odważnych i czujnych.
Jako psy stróżujące mają silnie rozwinięty instynkt obronny oraz czujność, szczególnie po zmroku.
W naturze anatolijskich psów pasterskich leży oczywiście chęć i potrzeba kontrolowania swojego terytorium, ale w żadnym wypadku nie są agresywne. Wręcz przeciwnie: Są uważane za niezwykle spokojne i opanowane, które w razie niebezpieczeństwa odważnie walczą, ale nie muszą tego okazywać poprzez warczenie czy szczerzenie zębów.
W porównaniu z innymi rasami psów pielęgnacja sierści, zapewnienie odpowiedniej dawki ruchu oraz wychowanie psó tej rasy wymagają stosunkowo dużo zaangażowania.
Gęstą sierść psa trzeba regularnie szczotkować – już sama jego wielkość sprawia, że zajmuje to sporo czasu. Szczególnie intensywnej pielęgnacji wymaga w okresie linienia, kiedy martwe włosy należy dokładnie usuwać szczotką.
Odpowiednie akcesoria do pielęgnacji sierści Twojego anatola znajdziesz w sklepie zooplus.
Już ze względu na swoje rozmiary anatol nie nadaje się do życia w niewielkim mieszkaniu w mieście. Jako dawny pies stróżujący jest przyzwyczajony do pracy, dlatego na co dzień potrzebuje dużo ruchu – najlepiej sprawdzi się w jego przypadku dom z ogrodem oraz długie spacery po lesie i otwartych terenach.
Wobec obcych dumny i z natury nieufny anatol woli zachować dystans. Więcej trudności może sprawić mu spotkanie z innymi psami – zwłaszcza jeśli w okresie szczenięcym nie zapewniono mu odpowiedniej socjalizacji i wychowania.
Bardzo ważne jest, aby poprzez konsekwentne szkolenie wcześnie położyć kres jego zamiłowaniu do dominowania.
Anatolijski pies pasterski z pewnością nie jest psem, któremu wystarczy sobie trochę pobiegać, ale nie oznacza to, że nie da się go wyszkolić. W końcu ten dumny rasowy pies ma również wrażliwą stronę, która pragnie bliskości i wsparcia.
Ci, którym uda się zdobyć zaufanie psa i przekonać go, że są przywódcami stada, dowiedzą się, że anatolijski pies pasterski, mimo swojego uporu, potrafi być psem na wskroś posłusznym i czułym, który bardzo lojalnie trwa przy swojej rodzinie.
Ten pewny siebie pies nie jest jednak w żadnym wypadku uległy i z pewnością od czasu do czasu zdarzą się sytuacje, w których wystawi swojego opiekuna na próbę. W końcu jako pies pasterski zawsze był przyzwyczajony do samodzielności i przejmowania inicjatywy.
Dowiesz się więcej na temat wychowania psów.
Dlatego trzymanie tego dużego i czasami dość upartego zwierzęcia powinno zawsze być pozostawione osobom, które mają doświadczenie z psami, ponieważ słabości lub błędy w wychowaniu są szybko wykrywane przez tego inteligentnego psa pracującego, który wie jak je wykorzystać je na swoją korzyść.
Przedstawiamy rasy, które sprawdzą się w rękach początkujących miłośników psów.
Rodziny powinny rozważyć utrzymanie tego dużego i czasem upartego zwierzęcia tylko wtedy, gdy mają nie tylko spore doświadczenie i potrafią zapewnić mu konsekwentne wychowanie, ale także dysponują wystarczającą ilością miejsca dla tego olbrzyma oraz czasem na wspólne aktywności.
Chcesz poznać rasy przyjazne rodzinom? Zachęcamy do lektury naszego magazynu.
© CharlitoCZ / stock.adobe.com
Zwłaszcza jeśli nie może pracować jako pies stróżujący u boku stad bydła, ten wytrzymały i inteligentny czworonóg potrzebuje dużo ruchu oraz zajęć, które pobudzą jego umysł.
Codziennie kilka godzin na świeżym powietrzu – zarówno w dużym, ogrodzonym ogrodzie, jak i podczas urozmaiconych, długich spacerów – to dla dobrego samopoczucia tego silnego, rosłego psa absolutna podstawa.
Inspiracji do wspólnych aktywności dostarczy nasze zestawienie popularnych sportów dla psów – a odpowiednie akcesoria do ich uprawiania znajdziesz w sklepie internetowym.
Przedstawiciele tej rasy należą do najbardziej wytrzymałych na świecie i nie występują u nich żadne typowe choroby dziedziczne. Jak jednak w przypadku niemal wszystkich dużych ras psów, także te psy pasterskie mogą zachorować na dysplazję stawów biodrowych.
Więcej wskazówek dotyczących żywienia psów znajdziesz w magazynie zooplus.
Średnia długość życia tych czworonogów wynosi od 10 do 13 lat.
© Alex Sorokunov / stock.adobe.com
Ten pies rasowy zawdzięcza swoją gęstą i elastyczną sierść swojej historii jako pies stróżujący. Bez względu na pogodę anatolijski pies stróżujący mieszkał na dworze i pilnował powierzonego mu stada w dzień i w nocy. W swojej ojczyźnie, Turcji, te potężne olbrzymy wciąż pokonują niewiarygodne odległości na płaskowyżu anatolijskim – gdzie, w zależności od pory roku, może być wyjątkowo sucho i gorąco, ale także zimno i wietrznie.
Dokładne pochodzenie dużych psów stróżujących nie jest jednak jasne. Według teorii opartej na ilustracjach z różnych rzeźb, wywodzą się one od dużych psów myśliwskich z Mezopotamii, podobnych do dogów. Pierwszy wiarygodny opis psa określanego „czarnogłowym”, którego wygląd jest bardzo zbliżony do dzisiejszego anatolijskiego psa pasterskiego, znajduje się w sprawozdaniu z podróży z 1592 roku.
Od połowy XX wieku, kiedy w Turcji nie istniał jeszcze oficjalny związek kynologiczny ani księgi hodowlane, psy pochodzące z Turcji były coraz częściej importowane do Europy Zachodniej, zwłaszcza do Anglii, a w końcu także do USA, gdzie zakładano własne hodowle. W dniu 10 kwietnia 1980 r. związek FCI opublikował pierwszy wzorzec, w którym zgrupował różne psy pasterskie pochodzące z Turcji pod nazwą „anatolijski pies pasterski”. Szczególnie w Turcji, ale także przez hodowców zachodnich, ten wzorzec rasy, który powstał „daleko od domu”, jest oceniany krytycznie.
Aby uzyskać genetycznie psy „czystej rasy”, wielu hodowców – jak już wspomniano – często poświęca się hodowli tylko jednej z czterech ras anatolijskiego psa pasterskiego. Dlatego też każda osoba zainteresowana szczeniakiem powinna najpierw szczegółowo zapoznać się z różnymi typami psów i różnicami między nimi. Oprócz ważnego pytania, czy jesteśmy pewni, że będziemy w stanie trzymać psa tej rasy, powinniśmy również dowiedzieć się, jakie są wymagania dotyczące hodowli w danym kraju. Kangal, na przykład, znajduje się na liście niebezpiecznych ras psów w niektórych krajach europejskich i może być trzymany tylko pod pewnymi warunkami.
Należy szczególnie uważać na reklamy z Internetu lub w gazetach, które oferują słodkie szczeniaki po „niskich cenach”. Często są to psy nielegalnie sprowadzone z Europy Wschodniej, które przyszły na świat w bardzo wątpliwych warunkach i nie przeszły ani testów zdrowotnych, a ponadto nie były hodowane i socjalizowane w sposób odpowiedni dla gatunku. Aby otrzymać zdrowe szczenię o ugruntowanym charakterze, należy poszukać godnego zaufania i renomowanego hodowcy, który prowadzi swoją hodowlę legalnie, chętnie pokaże Ci dom oraz hodowlę i przywiązuje wagę do tego, w jakie ręce oddaje swoje szczenięta. Nawiasem mówiąc, z uwagi na to, że wywóz kangala przez nie-Turków jest zabroniony, hodowlą tej rasy za granicą często zajmują się tureccy imigranci. Należy pamiętać, że cena za szczeniaka tej dużej rasy psów może wynosić od 800 do 1000 euro.
Zespół redakcyjny zooplus tworzą eksperci i redaktorzy z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie hodowli zwierząt: Luisa ze swoim białym owczarkiem szwajcarskim Elyosem, Laura, Julio oraz Florian. Wraz z dużą siecią ekspertów ds. zwierząt pracują nad tym, aby Magazyn zooplus był zaufanym źródłem informacji dla wszystkich opiekunów i miłośników zwierząt. Celem zespołu jest dostarczanie ekscytującej wiedzy o zwierzętach oraz istotnych informacji na temat właściwej opieki nad nimi.
