Dog niemiecki należy do największych ras psów na świecie. Mimo imponującej sylwetki i charakterystycznych fafli to psy bardzo przyjazne, spokojne i spragnione bliskości, które podczas przytulania ze swoimi opiekunami chętnie „zapominają”, ile naprawdę ważą. Co jeszcze wyróżnia te olbrzymy? Sprawdź w naszym portrecie rasy.
© Guy Sagi / stock.adobe.com
Dog niemiecki emanuje niezwykłą siłą i elegancją.
Dog niemiecki zachwyca nie tylko swoimi imponującymi rozmiarami, ale także elegancką sylwetką. Jego dumna postawa emanuje niezwykłą siłą i gracją. W standardzie rasy FCI, ze względu na harmonijne proporcje i wyrazistą głowę, określany jest nawet jako „Apollo wśród psów”. Sprawia wrażenie „szlachetnego posągu” i już w XVI oraz XVII wieku był uznawany na dworach książęcych za wyjątkowo cennego psa.
Dorosły dog niemiecki może ważyć nawet 90 kg lub więcej. Przy wysokości w kłębie wynoszącej co najmniej 80 cm dla psów i 72 cm dla suczek, wysoka waga nie jest taka zaskakująca.
Ze względu na swoje rozmiary dogi niemieckie często spotykają się z niechęcią wśród ludzi. „To pies czy kucyk?” – opiekunowie dogów nieraz słyszą podobne „głupie komentarze” od przechodniów podczas spaceru.
Właściciele mniejszych ras czasem przechodzą na drugą stronę ulicy, obawiając się, że ten „kolos” mógłby zrobić krzywdę ich pupilowi.
Jeśli sami znajdziecie się w takiej sytuacji, zachowajcie spokój!
Oczywiście dog niemiecki może wyglądać groźnie ze względu na swoje gabaryty, jednak gdy tylko ktoś lepiej go pozna, szybko przekona się, że to przyjazny, łagodny i inteligentny pies, który z łatwością zjednuje sobie nowych przyjaciół. Z pewnością usłyszycie też wiele miłych i pełnych zachwytu opinii o swoim dogu.
Jeśli chodzi o umaszczenie, dogi niemieckie występują w trzech odrębnych odmianach kolorystycznych, których w hodowli pod żadnym pozorem nie wolno ze sobą krzyżować:
Żółte dogi niemieckie mają jasny, złoto-żółty lub intensywnie żółty kolor sierści. U wariantów pręgowanych wyraźnie zaznaczone czarne pasy biegną równomiernie w kierunku żeber na żółtym tle. Czarna maska jest standardem zarówno u odmiany żółtej, jak i pręgowanej. Białe plamy na sierści są natomiast niepożądane.
Sierść czarnych dogów ma intensywny, głęboko czarny kolor. Dopuszczalne są białe znaczenia na łapach i klatce piersiowej. Szczególną formą tej maści jest umaszczenie płaszczowe. Spod czarnego płaszcza wystaje biała kufa, szyja, klatka piersiowa, brzuch, nogi i nasada ogona. Dogi arlekiny mają na przeważnie białym ciele duże czarne łaty. Dogi łaciate mają białą sierść podstawową z nieregularnymi, postrzępionymi, głęboko czarnymi plamami, równomiernie rozmieszczonymi na całym ciele. Tak zwane dogi tygrysie (pręgowane) nie są genetycznie jednolite, dlatego ich hodowla nie jest łatwa. Tylko około 10% szczeniąt ma pożądane rozmieszczenie czarnych plam.
Błękitne dogi niemieckie mają jednolite, stalowoniebieskie umaszczenie.
Białe znaczenia są dozwolone wyłącznie na klatce piersiowej i łapach.
Oprócz tych trzech odmian umaszczenia występują także dogi szaro- i biało- tygrysie, które jednak zgodnie ze wzorcem rasy nie są pożądane. Szare dogi mają szarą maść podstawową z czarnymi plamami. Choć szary kolor jest ceniony u wielu innych ras psów, na przykład u psów myśliwskich, dogi w tym umaszczeniu nie mogą otrzymać na wystawach najwyższej możliwej oceny.
Hodowla białych dogów bywa zakazana. Taka sytuacja ma miejsce na przykład w Niemczech. Łaciate psy mogą być bowiem nosicielami tzw. genu merle. W przypadku skojarzenia dwóch takich zwierząt szczenięta mogą odziedziczyć ten gen w formie homozygotycznej, a co za tym idzie, cierpieć na ślepotę, a częściowo także na głuchotę.
© DoraZett / stock.adobe.com
© stepko / stock.adobe.com
© Mary Swift / stock.adobe.com
We wzorcu rasy FCI dog niemiecki opisywany jest jako „kochający i oddany swoim opiekunom”. Te łagodne olbrzymy wśród psów nie lubią zostawać same i najlepiej czują się zawsze blisko swoich ludzi. Ich powściągliwa natura i łatwość w prowadzeniu sprawiają, że są bardzo przyjemnymi towarzyszami w niemal każdej sytuacji życiowej.
Dogi niemieckie są również bardzo popularne jako psy stróżujące. Już sam ich imponujący rozmiar budzi respekt. Te czujne czworonogi podchodzą do obcych z pewną dozą nieufności, choć rzadko szczekają czy tym bardziej grożą. Zresztą zwykle nie ma takiej potrzeby – który intruz dobrowolnie zdecydowałby się na próbę sił z dogiem niemieckim?
W rzeczywistości dogi mają bardzo wysoki próg pobudzenia i nie wykazują żadnych skłonności do atakowania ani agresywnych zachowań. W kontaktach z ludźmi, a także z innymi zwierzętami, uchodzą za wyjątkowo łagodne i zgodne.
Zasadniczo dog niemiecki jest łatwy do wychowania. Jednak, podobnie jak w przypadku każdego psa, również tutaj potrzebne jest pełne miłości, ale konsekwentne szkolenie, aby jego pozytywny charakter mógł w pełni się rozwinąć. Nie bez znaczenia jest też jego rozmiar – potrzebuje opiekunów, którzy potrafią wyznaczyć mu jasne granice i na których siłę może liczyć. Niewychowany dog niemiecki może bowiem w codziennym życiu stanowić – dosłownie – ogromne wyzwanie. Dlatego umiejętność chodzenia na luźnej smycz to w przypadku psa tej wagi absolutna podstawa.
Obecnie tylko nieliczne dogi niemieckie mają silny instynkt łowiecki. Niemniej u niektórych przedstawicieli rasy mogą odezwać się dawne predyspozycje myśliwskie – na przykład wtedy, gdy zobaczą uciekającą sarnę.
Pod koniec XIX wieku, kynolodzy wierzyli, że znaleźli przodków dogów niemieckich w typach psów ze starożytności. Na przykład, ponad 4000 lat temu Asyryjczycy posiadali duże, krótkowłose psy bojowe z tępo zakończoną kufą, których wizerunki przypominały wyglądem dzisiejszą rasę dog niemiecki. Szkielety bardzo dużych psów myśliwskich typu dog niemiecki zostały również znalezione na terenie dzisiejszej Danii, datowane są na okres od 5000 r. p.n.e. do 1000 r. n.e. Jednak związek między dogiem niemieckim a tymi starożytnymi psami jest wciąż niepotwierdzony. Z kolei domniemane pokrewieństwo z Mastifem Tybetańskim (Do Khyi), jedną z najstarszych ras psów Wschodu, zostało obecnie wykluczone przez badania DNA.
Dopiero od XVI wieku zapisy pozwalają na śledzenie pochodzenia doga niemieckiego. Wskazują one, że szczególnie duże i dostojne psy, powstałe w wyniku skrzyżowania mastifa z wilczarzem irlandzkim, zostały sprowadzone do Niemiec z Anglii i Irlandii. Zwierzęta były jeszcze bardzo różne w swoim wyglądzie, ale wszystkie je łączyły niezwykle dorodne rozmiary. Eleganckie psy były używane najpierw w polowaniach na niedźwiedzie czy dziki, szybko stały się jednak popularne także na dworach jako imponujące psy do towarzystwa. Najpiękniejsze i najsilniejsze egzemplarze psów pokojowych honorowano złoconą obrożą i pozwalano im nocą przebywać w komnacie książęcej, gdzie otrzymywały duże posłanie z niedźwiedziej skóry. Tym, które ustępowały nieco tym najpiękniejszym okazom pod względem urody, nakładano posrebrzane obroże. Miały one za zadanie przede wszystkim chronić dwór książęcy przed intruzami. Ponieważ żyły w rodzinnych domach książęcego dworu, w ich hodowli kładziono duży nacisk na posłuszeństwo i wychowanie. Podczas polowań jednak oszczędzano zwierzęta o wyższej wartości hodowlanej.
Kiedy psy myśliwskie stawały się coraz bardziej zbędne z powodu coraz częstszego używania broni palnej, a liczne rasy tamtych czasów zniknęły ze sceny, dog pozostał jako świadectwo statusu właściciela. W połowie XIX wieku rasa psów, znana obecnie jako dog niemiecki, cieszyła się rosnącą popularnością. Otto von Bismarck był jednym z najsłynniejszych właścicieli psów rasy dog niemiecki. Pierwszy kanclerz Cesarstwa Niemieckiego trzymał te psy przez ponad 60 lat, co przyniosło im również przydomek „psów cesarskich”. Ponieważ psy te żyły wówczas głównie w domach prywatnych, w hodowli coraz większą wagę przywiązywano do dobrego charakteru, równowagi i posłuszeństwa. W różnych krajach związkowych rozwijały się jednocześnie różne cechy wyglądu dogów.
Kiedy różni przedstawiciele rasy zostali pokazani na wystawie psów w 1876 roku, sędziowie zasugerowali hodowcom, aby zgodzili się na jednolitą nazwę „dog niemiecki”. Nazwa ta nie była bez kontrowersji, gdyż inne kraje również rościły sobie prawo do pochodzenia tego olbrzymiego doga. W języku angielskim dogi niemieckie nazywane są wciąż „Great Dane”. Jednak to niemieccy hodowcy jako pierwsi w historii założyli klub doga niemieckiego, w 1888 roku.
Wielkość doga niemieckiego odgrywa naprawdę istotną rolę w jego diecie. Ponieważ jest to rasa olbrzymia, należy zadbać o zapewnienie psu odpowiedniej ilości pożywienia. Oprócz wielkości, istnieją inne czynniki, takie jak stan zdrowia czy poziom aktywności, które wpływają na zapotrzebowanie żywieniowe psa. Należy wziąć zasadniczo pod uwagę zrównoważoną dietę bogatą w mięso. Twój czworonożny przyjaciel powinien mieć również zawsze dostęp do wystarczającej ilości świeżej wody pitnej.
W każdym przypadku należy unikać nadwagi u psa. Sprawdzaj regularnie, czy czujesz pod palcami żebra psa. Jeśli tak, Twój dog niemiecki nie ma nadwagi. Prawidłowa waga psa zapobiega nadmiernemu obciążeniu układu mięśniowo-szkieletowego i wynikającym z tego deformacjom szkieletu, szczególnie u rosnących psów. Jeśli masz podejrzenia, że Twój dog niemiecki ma nadwagę, powinien przejść na dietę odchudzającą. W tym celu dostępne są specjalne niskokaloryczne karmy dietetyczne, które szybciej sycą i wciąż zawierają wszystkie ważne witaminy i minerały, których potrzebuje pies.
Istnieją różne metody karmienia, które zapewniają odpowiednią dla olbrzymiego psa dietę. W naszym sklepie zooplus znajdziesz specjalną karmę dla psów rasy dog niemiecki, która jest optymalnie dostosowana do ich potrzeb. Oprócz mokrej i suchej karmy, możesz również karmić swojego doga niemieckiego posiłkami z surowym mięsem (BARF). Wymaga to jednak fachowej wiedzy, aby Twój pies otrzymywał dokładnie taką ilość karmy i takie substancje odżywcze, jakich potrzebuje. W przeciwnym razie mogą wystąpić niebezpieczne objawy niedoboru. Jeśli nie wiesz, jaką metodę żywienia zastosować u swojego doga niemieckiego, najlepiej porozmawiaj z hodowcą lub zaufanym weterynarzem.
Klub doga niemieckiego z 1888 roku z siedzibą w Berlinie do dziś wyznacza standardy hodowli psów rasy dog niemiecki, które są przyjmowane i publikowane przez organizację patronacką FCI. W dzisiejszej hodowli zwraca się uwagę przede wszystkim na spokojny temperament i przyjazny stosunek do ludzi. Dog niemiecki swojemu łagodnemu usposobieniu zawdzięcza to, że mimo swojej imponującej wielkości jest nadal bardzo ceniony i popularny jako pies rodzinny.
Jednak, przy całej popularności rasy, hodowcy dogów niemieckich również muszą radzić sobie z chorobami dla nich charakterystycznymi. Ze względu na swoje rozmiary psy te są podatne na dysplazję stawów biodrowych, skręt żołądka, nowotwory kości i choroby mięśnia sercowego (w skrócie DCM).
28 procent psów rasy dog niemiecki umiera przed piątymi urodzinami, a prawie żaden przedstawiciel rasy nie dożywa dziesiątego roku życia. Błędy hodowlane mogą zwiększyć podatność zwierząt na choroby. Na przykład hodowla, w której kładzie się szczególny nacisk na silne ukształtowanie fafli, często prowadzi do zapalenia spojówek. Średnia długość życia doga niemieckiego wynosi 8–10 lat.
© cynoclub / stock.adobe.com
Na szczęście, dzięki rozważnej hodowli, która koncentruje się mniej na wielkości, a bardziej na zdrowiu i długowieczności psów, ryzyko wystąpienia chorób zmniejsza się znacznie. Jednak aktywność fizyczna i odpowiednia dieta również odgrywają bardzo ważną rolę w zdrowym życiu doga. Aby zachować zdrowie i sprawność fizyczną jak najdłużej, ścięgna i mięśnie psa muszą być dobrze wyćwiczone. Choć jeden długi, intensywny spacer w ciągu dnia, podczas którego dog niemiecki może co najwyżej raz na jakiś czas „odetchnąć”, a także zajęcie odpowiednimi zabawkami dla psów, to część obowiązkowego harmonogramu dnia wysportowanego psa. Wspinaczki po schodach powinny jednak być przez duże psy unikane. Również młode psy powinny od początku nabrać dystansu do długich wycieczek, dzikich zabaw czy biegania po schodach. Dlatego do hodowli tej rasy psów zaleca się najbardziej parterowy, przestronny dom z ogrodem.
Pytania dotyczące odpowiedniej diety dla doga niemieckiego są najlepiej skonsultować z hodowcą lub lekarzem weterynarii. Powinno być jasne, że tak duży pies potrzebuje trochę więcej… wszystkiego: więcej przestrzeni, więcej ruchu, a także więcej pokarmu.
Ze względu na łatwość w wychowaniu i lojalność wobec ludzi, dogi niemieckie sprawdzają się dobrze jako psy rodzinne i psy do towarzystwa. Te przyjacielskie czworonogi nadają się również na psy terapeutyczne. Jak wszystkie psy, dog niemiecki wymaga czułego, ale jednocześnie konsekwentnego wychowania, aby jego pozytywna natura mogła się optymalnie rozwinąć. Nie tylko ze względu na swoje rozmiary potrzebuje u swego boku ludzi, którzy pokażą mu granice i w których sile może pokładać ufność. Aby być szczęśliwy, dog niemiecki potrzebuje przede wszystkim bliskiego kontaktu z ludźmi, którym obfitka ślina psa na spodniach nie będzie przeszkadzała i będą potrafili zaakceptować i pokochać te i inne małe minusy życia z olbrzymim dogiem niemieckim.
Forum zooplus było dla niej wstępem do pisania: Tam zainteresowani miłośnicy kotów spotkali się w 2011 r., aby stworzyć własne czasopismo drukowane o nazwie "Pfotenhieb". W kontekście swojej nauki niemieckiego mogła napisać kilka artykułów do "Pfotenhieb". Dzisiaj, jako szczęśliwa posiadaczka psa, poświęca się głównie tematom związanym ze zwierzętami i ich zdrowiem.
