Chiński shar pei to spokojny pies o silnym charakterze, który potrzebuje konsekwentnego prowadzenia i bliskiej więzi z rodziną. Charakterystyczne fałdy skóry sprawiają, że rasa ta jest wyjątkowa, jednak według obrońców praw zwierząt są one uznawane za cechę hodowli powodującej cierpienie zwierząt.
© Dogs / stock.adobe.com
Shar pei'a z łatwością rozpoznamy po jego fałdach skóry.
Wygląd tej rasy przeczy wszelkim znanym w Europie standardom ras psów. Trafnie ujmuje to chiński wzorzec rasy: „Uszy jak muszelki, nos jak motyl, głowa jak melon, twarz pomarszczona jak u babci, szyja hipopotama, korpus jak u konia i nogi jak u smoka.”
Typowe dla shar pei’a jest także to, że ma niebieski język, co może wskazywać na pokrewieństwo z chow chowem, oraz zakręcony ogon.
Najbardziej rzucają się w oczy – rzecz jasna – zmarszczki na głowie i grzbiecie. Jest to jego znak rozpoznawczy.
Jednak pod żadnym pozorem układ zmarszczek nie powinien być pozyskiwany „sztucznymi metodami”, jak często zdarzało się to w przeszłości. W końcu shar pei był od początku psem pracującym, którego ruchów nie powinny ograniczać nadmiernie obszerne i ciężkie fałdy skórne.
Zbyt duże fałdy są charakterystyczne dla szczeniąt tej rasy, których okrywa włosowa wydaje się być za duża w porównaniu do ich małych ciałek. U dorosłych osobników zmarszczek jest mniej, zwłaszcza na głowie i kłębie.
Psy dorastają do wysokość w kłębie nieprzekraczającej 51 cm, suczki natomiast maksymalnie do 48 cm. Waga dorosłego shar pei’a waha się zależności od jego rozmiarów od 18 do 25 kg.
Dzisiejsze psy tej rasy sprawiają wrażenie nieco cięższych niż ich przodkowie. Ten obraz potęguje sporej wielkości głowa. Typowe dla rasy wąsko położone uszy w kształcie muszelek wydają się przy niej z kolei ekstremalnie małe.
Shar pei wykazuje się nie tylko wielostronnością charakteru, lecz także różnorodnością umaszczeń. Poza bielą dopuszcza się wszelkie inne maści, tak więc jednobarwne futro shar pei’a może być czarne, szare, czerwono-brązowe, piaskowe czy kremowe. Dozwolone są ciemne oznaczenia wzdłuż pleców oraz na uszach i ogonie.
Sierść jest zawsze krótka i szorstka.
Shar pei nie ma jednak rozgrzewającego podszerstka, dlatego nie znosi najlepiej zimna i wilgoci.
© Ricant Images / stock.adobe.com
FCI (Międzynarodowa Federacja Kynologiczna) zalicza rasę do grupy molosów, które charakteryzują się w większości spokojem i opanowaniem. Pierwotnie była wykorzystywana do pracy na farmach, wykonywała drobne zadania myśliwskie i do dziś zachowała pewien instynkt łowiecki.
Szczególną ostrożność należy zachować zwłaszcza podczas spacerów bez smyczy. Również w kontaktach z innymi psami shar pei pokazuje swój temperament i czasem wyraźnie dominujące zachowanie. W połączeniu z jego silnym charakterem i odwagą może to mieć nieprzyjemne konsekwencje, szczególnie dla słabszych fizycznie psów.
Wprawdzie do obcych podchodzi początkowo z rezerwą, ale jest na tyle odważny i pewny siebie, by w razie czego stanąć do ataku w obronie swoich bliskich, dlatego świetnie sprawdzi się w roli psa stróżującego. Na barkach opiekuna natomiast spoczywa obowiązek pokazania psu, kiedy sytuacja faktycznie wymaga interwencji z jego strony, a kiedy nie ma takiej potrzeby.
Aby spotkania z innymi psami przebiegały spokojnie, zdecydowanie warto zadbać o wczesną i wszechstronną socjalizację szczeniaka. Postępuj cierpliwie i delikatnie, aby nie przeciążyć wrażliwego shar pei’a. Wtedy ten inteligentny i dumny pies z Chin chętnie nauczy się panować nad sobą i nie da się prowokować.
Krótka, szorstka sierść tej rasy jest łatwa w pielęgnacji. Wystarczy od czasu do czasu przetrzeć ją ściereczką lub wyczesać szczotką.
Jeśli fałdy shar pei’a nie są zbyt mocno zaznaczone, zgodnie ze wzorcem rasy, i widoczne są jedynie na głowie oraz grzbiecie, zazwyczaj nie sprawiają problemów na co dzień. Nadmierne fałdy skórne u psów z przesadnie zaznaczonymi cechami rasy wymagają natomiast stałej kontroli i czyszczenia, ponieważ pod nimi łatwo mogą rozwijać się stany zapalne.
Aby dieta shar pei’a była odpowiednia do jego potrzeb i dostarczała mu odpowiednią ilość składników odżywczych oraz białka, najlepiej skonsultować się z hodowcą i lekarzem weterynarii.
Praktyczne porady dotyczące żywienia psów znajdziesz w Magazynie o zwierzętach zooplus. A w sklepie internetowym znajdziesz wszystko, czego Twój pies potrzebuje na co dzień.
Dzięki swojej łagodności i stoickiemu spokojowi shar pei dobrze odnajduje się w rodzinie z dziećmi. Wobec jej członków i opiekuna, z którym jest mocno związany, pozostaje lojalny i czuły. Nie jest jednak odpowiednim psem dla początkujących.
Choć jest mniej skory do zabawy i znacznie spokojniejszy niż inne rasy, z całą pewnością nie można się z nim nudzić: W gronie rodziny ten raczej poważny czworonóg pokazuje także swoje zabawne oblicze.
Z innymi psami i zwierzętami domowymi shar pei nie rozumie się najlepiej, ponieważ łatwo pozwala się sprowokować.
By wrażliwy i pewny siebie shar pei mógł być towarzyskim psem rodzinnym, poza prawidłowym wychowaniem wymaga on także dużego zainteresowania ze strony całej rodziny. Niechętnie zostaje sam. Aby złagodzić lęk separacyjny, warto już od szczeniaka uczyć go pozostawania samemu przez krótkie okresy.
Ten uparty, ale bardzo związany z ludźmi czworonóg nie nadaje się do życia w kojcu. Tak odizolowany szybko zacząłby chodzić własnymi ścieżkami i wypracowałby zachowania, które nie spodobałyby się jego opiekunowi. Dodatkowo rasa ta jest wrażliwa na warunki pogodowe i nie przepada za wodą ani zimnem.
Nadmierny wysiłek nie jest dla tego spokojnego molosa, dlatego trudno zainteresować go psimi sportami. Mimo to potrzebuje odpowiedniej dawki ruchu każdego dnia – choćby po to, by uniknąć nadwagi.
Jeśli zapewnisz swojemu podopiecznemu urozmaicone trasy spacerów i dasz mu wystarczająco dużo czasu na obwąchiwanie otoczenia, chętnie wybierze się na dłuższą wędrówkę – o ile nie pada mocny deszcz ani śnieg.
Popularną chorobą wśród psów rasy shar pei jest Familial Shar-Pei Fever, która objawami przypomina gorączkę śródziemnomorską u człowieka. Nawracająca wysoka temperatura oraz spuchnięte stawy i nos, wywołane przez FSF, często pociągają za sobą zachorowanie na amyloidozę, która może prowadzić do niewydolności nerek i wątroby.
Z drugiej strony u niektórych przedstawicieli rasy występują problemy z oddychaniem, entropium (podwinięcie powieki) lub uwarunkowane genetycznie problemy skórne, takie jak idiopatyczna mucynoza. Ponadto fałdy skórne i struktura sierści sprzyjają infekcjom.
Przed zakupem shar pei’a należy koniecznie upewnić się u hodowcy, że rodzice i ich szczenię nie posiadają żadnych wad genetycznych i ewentualnych chorób dziedzicznych, takich jak dysplazja stawu biodrowego, łokciowego, zwichnięcie rzepki oraz genetyczne skłonności do chorób skóry czy też FSF.
Psy, których rodzice są zdrowi i żyją w odpowiednich, pełnych troski warunkach, mogą dożyć nawet dwunastu lat.
Choć wielu hodowców dąży dziś do hodowli shar pei z mniejszą liczbą fałd skóry, rasa ta nadal zmaga się z różnymi problemami zdrowotnymi wynikającymi z nadmiernej selekcji hodowlanej. To, co dla wielu miłośników psów czyni tę rasę tak wyjątkową, jednocześnie szkodzi jej zdrowiu. Dlatego jej hodowla często określana jest jako przyczyniająca się do cierpienia zwierząt.
Dziś w Europie znaleźć można hodowców tej charakterystycznej psiej rasy. Jednak wybór poważnych, godnych zaufania hodowców jest ograniczony.
Jeśli nie chcesz wspierać hodowli psów potencjalnie skazanych na cierpienie, rozejrzyj się wśród organizacji zajmujących się dobrostanem zwierząt i daj szczeniakowi ze schroniska szansę na szczęśliwe psie życie.
Pies od hodowcy czy ze schroniska? Pomożemy Ci podjąć decyzję!
Shar pei nie jest psem bojowym ani nie został uznany za niebezpiecznego, dlatego nie znajduje się na liście ras objętych ograniczeniami. Jego hodowla jest więc dozwolona bez zezwolenia.
© bojantodorovic / stock.adobe.com
Shar pei należy do tak zwanych ras starożytnych („ancient breeds”), które znacznie różnią się genetycznie od innych ras psów. Psy tego typu żyły już przed dwoma tysiącami lat w południowych prowincjach Chin. Dokładne dzieje tej rasy nie są znane, jednak na podstawie ich wizerunków i innych znalezisk ich początek przyporządkowuje się do czasów panowania dynastii Han (206 p.n.e. do 220 n.e.).
W przeciwieństwie do mopsa, z którym dzieli kraj pochodzenia i wielowiekową historię, shar pei nie wylegiwał się w pałacach cesarzów, a pilnował gospodarstw biednych chłopów i rybaków. Był doskonałym stróżem, obrońcą przed obcymi, a także myśliwym!
Mimo swojej długiej historii shar pei to wciąż rzadko spotykana rasa, która bardzo długo pozostawała nieznana poza krajem swojego pochodzenia. Przed kilkoma dekadami była nawet bliska wyginięcia. Rosnący wówczas w siłę komunizm sprawił, że hodowanie tej rasy postrzegane było jako zbyteczny luksus, co w efekcie przyczyniło się do jej zdziesiątkowania.
W 1976 roku zanotowano jedynie 145 osobników na całym świecie – shar pei był wówczas najrzadszą rasą świata. Zaalarmowany takim stanem rzeczy miłośnik rasy, Matgo Law, zwrócił się z tym problemem do amerykańskich hodowców. Dzięki zainicjowanej przez nich ogromnej kampanii marketingowej shar pei stał się psem uwielbianym przez Amerykanów. Rozpoczęto wiele programów hodowlanych, dzięki którym przywrócono prawie wymarłą rasę z powrotem do życia.
Dosłowne tłumaczenie oryginalnej nazwy shāpí gǒu brzmi „pies o piaskowej skórze” i nawiązuje do szorstkiej, przypominającej piasek struktury sierści.
Osoba świadoma problemu hodowli obciążonej wadami genetycznymi u tej wyjątkowej rasy i mająca doświadczenie w pracy z psami może sprawić, że ten uparty czworonóg stanie się sympatycznym i kochającym towarzyszem, który zawsze wiernie czuwa nad swoją rodziną.
Przeczytaj także nasz artykuł z poradami dotyczącymi adopcji szczeniaka!
| Cechy szczególne: | Shar pei to niezależny pies, który dobrze czuje się w rodzinie. |
| Charakter: | spokojny, opanowany, lojalny, niezależny, czuły |
| Wysokość w kłębie: | psy do 51 cm suczki do 48 cm |
| Waga: | 18–30 kg |
| Sierść: | krótka, pomarszczona, jednolita kolorystycznie (czarna, szara, ruda, kremowa) i szorstka jak papier ścierny |
| Pielęgnacja sierści: | niewielkie wymagania pielęgnacyjne, wystarczy regularnie przecierać szmatką lub szczotkować |
| Aktywności: | potrzebuje umiarkowanej dawki ruchu i zajęć |
| Pies dla początkujących: | ze względu na niezależny charakter nadaje się wyłącznie dla doświadczonych opiekunów |
| Szczekanie: | sporadyczne |
| Długość życia: | ok. 12 lat |
| Typowe choroby: | FSF, problemy skórne, entropium, problemy ze stawami (np. dysplazja stawów biodrowych) |
| Grupa FCI: | 2: Pinczery, sznaucery, molosy, psy górskie i szwajcarskie psy do bydła |
| Pochodzenie: | Chiny |
Zwierzęta towarzyszą jej odkąd pamięta – nie posiada prawie żadnego zdjęcia z dzieciństwa bez papużki falistej na głowie lub kota na kolanach. Od ponad dziesięciu lat pisze jako redaktorka na różne tematy, od ubezpieczeń zdrowotnych po posiadanie kota. Towarzyszy jej kotka Mimi, która jest najlepszym źródłem inspiracji dla wielu tekstów i zawsze wie, kiedy jest odpowiedni czas na przerwę w pisaniu.
