Akita Inu

Akita Inu

Piękny, wierny, ale i uparty Akita Inu to pies dla doświadczonych miłośników zwierząt.

Dumny i pewny siebie Akita Inu o postawnej budowie w swojej ojczyźnie Japonii jest żywym pomnikiem kultury. Pierwotnie hodowany jako pies myśliwski, dziś spełnia przede wszystkim funkcje psa rodzinnego, ale ze względu na swoją upartość i niezależność powinien znaleźć się w rękach doświadczonego opiekuna.

Wygląd: Jak wygląda Akita Inu?

Mimo iż Akita należy do grupy V FCI szpiców, mało pokaźnych rozmiarami, ta rasa stanowi pod tym względem wyjątek.

Z wysokością w kłębie do 70 cm Akita jest bez wątpienia dużą rasą, dodatkowo o muskularnej, krępej budowie ciała. Szerokie czoło z pionową bruzdą pośrodku oraz charakterystyczne trójkątne uszy nadają Akitom roztropnego i dostojnego wyglądu. Typowy dla rasy jest również mocno zwinięty ogon, który Akita Inu noszą na plecach.

Warianty barwne Akity Inu

Sierść Akity w dotyku jest twarda i szorstka, posiada jednak miękki i gęsty podszerstek, który zapewnia psu niezawodną ochronę przed wiatrem i wilgocią. Umaszczenie sierści jest tradycyjnie bułane lub sezamowe (czerwona sierść z czarnymi końcówkami). Uznawane jest również umaszczenie pręgowane.

Według standardu rasy wszystkie warianty barwne (poza jednobarwnymi białymi psami) powinny wykazywać znakowanie zwane „Urachiro“, oznaczające białe znaczenia po bokach kufy, na policzkach, szyi, piersi, tułowiu i ogonie oraz po wewnętrznej stronie kończyn przednich i tylnych.

Charakter: Niezależny, uparty, potrzebujący spokoju

Akita to samotnik i indywidualista – odwiedziny przepełnionego psiego wybiegu czy głośne spotkania towarzyskie to dla psa tej japońskiej rasy zupełnie nie ten klimat.

Akity Inu wprawdzie potrzebują bliskości ze swoją ludzką rodziną, ale zwykle dwoje opiekunów całkowicie im wystarcza. Wobec dzieci wchodzących w skład ich rodzin zwykle są dość cierpliwe i przyjazne, jednak dzikich harców z dziećmi przybyłymi w odwiedziny nie znoszą dobrze. By zapobiec przykrym sytuacjom, w obecności nieznajomych dzieci lepiej pozostawiać Akitę pod nadzorem.

Przedstawiciele tej japońskiej rasy cenią sobie przede wszystkim spokój i przewidywalność sytuacji, nie lubią kontaktów z obcymi ludźmi i zwierzętami. Potrzebują bliskości swoich opiekunów, lecz podążają także swoimi drogami, są niezależni i chętnie sami wynajdują dla siebie zajęcia.

Podczas gdy w domu Akita emanuje spokojem, w plenerze ma skłonności do oddawania się pościgom i polowaniom. Opiekun Akity Inu zdecydowanie powinien posiadać doświadczenie i dużą wiedzę na temat jego wychowania, by utrzymać tę charakterną rasę na wodzy.

Pies Akita w zimie

Wierny kompan dla doświadczonego opiekuna

Jeśli poświęci się Akicie wystarczającą ilość uwagi, cierpliwości i miłości i będzie się konsekwentnym w wychowaniu, będzie on gotowy podążać wiernie za swoim człowiekiem. Przesadzoną szorstkość w nieuzasadnionych sytuacjach Akita Inu zapamiętuje tak samo dobrze, jak krzywdy mu wyrządzone.

Opiekun, który od szczenięcia pokazuje pupilowi pożądane zachowania, wyznacza granice i akceptuje jego sporadyczną upartość, znajdzie w Akicie niewiarygodnie wiernego kompana, który będzie dbał nieustannie o bezpieczeństwo jego i całej rodziny.

Hachikō – ucieleśnienie wierności

Akita Inu o imieniu Hachikō stał się za sprawą swojej niewiarygodnej wierności legendą. Pies ten, o którym nawet w 2009 raku nakręcono głośny film o tytule „Hachikō” z Richardem Gere’em, w latach 20. XX wieku odprowadzał dzień w dzień swojego opiekuna na dworzec Shibuya w Tokio i codziennie go z niego odbierał.

Po śmierci właściciela Hachikō przychodził na peron codziennie o tych samych porach przez jeszcze dziesięć kolejnych lat, aż do własnej śmierci. Dziś w tamtym miejscu można oglądać pomnik tego słynnego Akita Inu.

WoW general
karma dla psow rasowych

Warunki utrzymania: Do kogo pasuje Akita Inu?

Akita potrzebuje doświadczonego opiekuna, który zna się dobrze na wychowaniu psa oraz dysponuje czasem i chęcią na zdecydowane i intensywne układanie Akity. Wczesne i konsekwentne wychowanie oraz rozległa socjalizacja są nieodzowne, aby móc wieść z nim harmonijne życie.

Należy wziąć pod uwagę fakt, że Akita nigdy nie będzie się specjalnie cieszył ze spotkania z innymi psami – jest psim outsiderem i już. Wystarczy mu jego ludzka rodzina. Jeśli marzymy o psie, którego będziemy mogli zabrać ze sobą wszędzie i który lubi, gdy dużo dzieje się wokół – to nie Akita.

Jeśli jednak odpowiada nam dostojny i niezależny charakter Akity, możemy zyskać naprawdę wiernego i oddanego kompana.

Pielęgnacja: Czy pielęgnacja sierści Akity Inu jest wymagająca?

Do zdrowia naszych czworonożnych pupili przyczynia się również odpowiednia pielęgnacja. Zasadniczo twarde i raczej krótkie futerko Akity, które nawiasem mówiąc posiada niesamowitą zdolność samooczyszczenia, nie stawia wysokich wymagań względem pielęgnacji sierści. Wystarczy, że raz w tygodniu gruntownie go wyczeszemy i, jeśli to będzie konieczne, usuniemy z sierści ewentualne „zdobycze” ze spaceru.

Nieco inaczej wygląda to niestety w czasie wymiany sierści dwa razy w roku. By pozbyć się starego, luźnego włosia z futra psa, nieodzowne jest codziennie porządne szczotkowanie.

Sport: Jak dużo aktywności potrzebuje Akita Inu?

Na pierwszy rzut oka Akita może się wydawać pod tym względem wymagającą rasą, jednak od codziennych intensywnych jednostek treningowych i trudnych wyzwań intelektualnych pies tej rasy woli raczej spokojne, długie spacery.

Akita Inu: Podległość to nie jego rzecz

Nawet najbardziej doświadczony opiekun nie da rady skłonić Akity do wykonywanie bezcelowych, według niego, poleceń. Nie weźmie udziału w dziecinnych zabawach, nie będzie uprawiał psich sportów, pomimo iż właściwie jest bardzo sprawny i wytrzymały, chyba że znajdzie sens stojący za treningami. W tej kwestii, podobnie jak w kwestii wychowania Akity, sukces kryje się za odpowiednią motywacją pupila ze strony opiekuna – musi on umieć go przekonać, że posłuszeństwo będzie dla niego z korzyścią.

Zdrowie Akity Inu

Chociaż w hodowli Akity Inu dużą wagę przykłada się do zdrowia zwierząt, niektórzy przedstawiciele tej rasy nadal zmagają się z chorobami dziedzicznymi i innymi dolegliwościami. Zaliczają się do nich schorzenia skóry i włosia, zaburzenia autoimmunologiczne, postępujący zanik siatkówki, epilepsja, schorzenia tarczycy oraz niestety często występująca u tych psów dysplazja stawu biodrowego.

W profesjonalnych i odpowiedzialnych hodowlach każde zwierzę sprawdzane jest od kątem prawdopodobieństwa wystąpienia tych chorób. Profesjonalni hodowcy robią wszystko, by zminimalizować to ryzyko.

Żywienie: Na co należy zwrócić uwagę przy żywieniu Akity Inu?

Dla długiego i zdrowego życia psa niezbędne jest odpowiednio dostosowane do jego potrzeb pożywienie. Przy wyborze karmy powinnyśmy więc poza ceną, uwzględnić jej jakość i to ona powinna być decydująca.

Nie oznacza to naturalnie, że automatycznie mamy kupować najdroższą z dostępnych karm. Niezależnie od ceny powinnyśmy bowiem rzucić okiem na skład. Karma dla psa powinna być przede wszystkim zbilansowana i dostarczać mu wszystkich niezbędnych składników odżywczych.

Odkryj nasz asortyment karm dla psów: W sklepie internetowym zooplus znajdziesz bogaty wybór karmy suchej oraz mokrej dla Twojego podopiecznego.

Wymagające podniebienia?

Akity Inu mają opinię wybrednych psów, o dużych wymaganiach względem pożywienia. Czasami faktycznie znalezienie idealnej karmy dla psa może zająć dłuższą chwilę.

Unikajmy jednak zbyt częstego zmieniania karmy na nową, zawsze dajmy najpierw szansę podniebieniu psa, by przyzwyczaiło się do jej smaku i żołądkowi psa, by porządnie ją strawił. Zbyt częsta zmiana pożywienia jest obciążająca dla organizmu psa i może prowadzić do różnych dolegliwości, na przykład biegunki lub zaparć. Do nowej karmy zawsze przyzwyczajaj pupila, stopniowo zmieniając dotychczas stosowaną karmę nową, aż do całkowitego jej zastąpienia.

Jakie pożywienie jest dla Akity odpowiednie?

Ponieważ Akity mają tendencję do zapadania na alergie skórne, najlepiej zrezygnować z karm zawierających wieprzowinę i większe ilości soi. Dla Akit zaleca się najczęściej mięso wołowe, jagnięcinę i mięso strusia – w jakiej formie, to już zależy od preferencji Twoich i pupila. Przy podawaniu karmy suchej musisz jednak zwracać uwagę na to, by pies przyjmował odpowiednie ilości płynów.

Za dużo smakołyków między posiłkami również Akitom niespecjalnie służy. Dwie porcje pokarmu dziennie w zupełności im wystarczają – najlepiej porcje karmy przeznaczone na każdy dzień dokładnie odważać. W ten sposób unikniemy ryzyka powstania u psa nadwagi.

Historia rasy: Japoński pomnik kultury

W swojej ojczyźnie – Japonii, Akity Inu były popularne na długo przed historią Hachikō. Dowody w postaci ich podobizn na glinianych naczyniach czy dzwonach wykonanych z brązu sugerują, że rasa ta może mieć już prawie pięć tysięcy lat.

Badania z dziedziny genetyki molekularnej potwierdziły, że Akity Inu wraz z Shibą, Chow ChowemShar Peiem należą do najbliżej spokrewnionych z wilkami ras psów, a tym samym do najstarszych ras azjatyckich.

W roku 1931 japoński cesarz ogłosił Akitę Inu pomnikiem kultury. Do roku 1945 wywóz Akity z Japonii był zakazany.

Teorii na temat dokładnego pochodzenia rasy Akita Inu jest wiele, pewne jest natomiast, że została ona odkryta w japońskim regionie Akita, skąd rozprzestrzeniła się na całą Japonię, a potem na europejski i amerykański kontynent.

Japoński Akita Inu i amerykański Akita

Po zakończeniu II Wojny Światowej ilość przedstawicieli rasy Akita Inu znacznie się zmniejszyła, a ich wygląd i usposobienie wyraźnie się od siebie różniły.

Z tych różnych typów Akity wykształciły się dwie linie: Akita japoński, który jest przybliżany w tym tekście, oraz Akita amerykański, który powstał w wyniku skrzyżowania psów pasterskim z Akitami po tym, jak po wojnie amerykańcy żołnierze zabrali kilka osobników do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozpoczęto celową ich hodowlę.

W Japonii hodowcy postawili na odtworzenie pierwotnego charakteru i wyglądu rasy i w tym celu krzyżowali je z tak zwanymi Matagi Akitas. Obie rasy – zarówno pierwotne, nieco mniejsze japońskie Akity, jak i troszkę ciemniejsze i większe amerykańskie Akity – dziś są niezależnymi rasami uznanymi przez FCI.

Różne przeznaczenie

Pierwotnie Akita pomagał w polowaniach na niedźwiedzie, dziki i ptactwo. Ponadto pełnił też często funkcję stróżującą.

W XIX wieku Akita występował również niestety w okrutnych, krwawych walkach psów, które zostały zakazane dopiero w roku 1908. By walczące psy były jeszcze większe i silniejsze, krzyżowane były wówczas z rasą Tosa i mastifami.

Dziś Akita wykorzystywany jest głównie jako pies rodzinny i towarzyszący. Niemniej jednak siła, zmysł łowczy i instynkt obrońcy dają się w dzisiejszych przedstawicielach tej rasy wciąż wyraźnie dostrzec. Niezmiernie ważne wobec tego jest odpowiednie zaangażowanie fizyczne i umysłowe Akity oraz konsekwentne jego wychowanie, by mógł on spełniać się w roli psa rodzinnego.

Hodowla: Zachowanie oryginalnej rasy

Japończycy szybko zorientowali się, jak ważną częścią kultury ich kraju jest ta dostojna rasa psa, dlatego już w początkach XX wieku rozpoczęli jej celową hodowlę.

Nie dziwi więc fakt, że odrzucali różne linie hodowlane, które na przestrzeni lat wykształciły się w wyniku krzyżowania z innymi rasami (chociażby z owczarkami niemieckimi). Z punktu widzenia japońskich kynologów, prowadziło to raczej do rozłamu niż wzbogacenia rasy.

Japończycy postawili na pierwotny wizerunek Akity i wszelkie inne starania hodowlane traktowali jako zbędne zabiegi zaburzające doskonały charakter rasy. Swoje starania skupili na tym, by wzmocnić oryginalne cechy rasy – wysokie łapy, typowa dla szpiców głowa, nieco węższa i krótsza postura niż u akity amerykańskiego. W staraniach tych pomagało krzyżowanie Akit z psami myśliwskimi Kishu Inu, z japońskimi psami zaprzęgowymi, Chow Chowem oraz przede wszystkim wspomnianym już Matagi Inu.

szczenięta rasy Akita

Zdrowie i krzepkość najwyższym priorytetem hodowlanym

Zachowanie pierwotnych cech rasy stanowi centrum zainteresowań hodowców – nie tylko w Japonii, ale i w wielu europejskich krajach. W ścisłej współpracy z naukowcami i badaczami hodowcy próbują zachować naturalne cechy Akity i jednocześnie wyeliminować możliwe defekty genetyczne czy niepożądane cechy charakteru.

Celem nadrzędnym jest wyhodowanie zdrowego, społecznego psa, co jest możliwe jedynie dzięki dużemu zaangażowaniu ze strony hodowców. Odpowiedzialni hodowcy wykluczą ze swoich hodowli zwierzęta nie pasujące do wzorca rasy i podatne na choroby.

Zakup: Dlaczego szczenięta muszą mieć rodowody?

Jeśli zdecydujesz się na przygarnięcie psa rasy Akita, postaraj się znaleźć najpierw profesjonalnego, godnego zaufania hodowcę, który jest członkiem związku należącego do organizacji dachowej i prowadzi swoją hodowlę zgodnie z zasadami przyjętymi przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI).

Tylko w ten sposób zyskasz pewność, że otrzymasz zdrowego, zsocjalizowanego psa o stabilnej osobowości, który będzie Ci towarzyszył przez wiele lat. Unikając pseudohodowli oferujących pieski w atrakcyjnych cenach, ale bez rodowodów, nie tylko sobie wyświadczasz przysługę, ale całej rasie Akita Inu.

Alternatywnie, warto odwiedzić schroniska dla zwierząt – zdarza się, że tam również rasowe Akity czekają na nowy dom. A jeśli nie zależy Ci na rasowym psie, warto wziąć pod uwagę mieszańca Akity i poszukać go w organizacjach zajmujących się ochroną zwierząt – tam także jest wiele wspaniałych psów szukających kochającej rodziny.

Powiązane artykuły
Najczęściej polecane
11 min

Buldog francuski

Sympatyczny pies małej rasy, który za sprawą swojego uroku i przyjaznego usposobienia przekona do siebie chyba każdego.