Owczarek szetlandzki (sheltie) z bujną grzywą i delikatnymi rysami jest małym wulkanem energii, który potrzebuje dużo ruchu i aktywności. Jego chęć do nauki i empatia czynią go również idealnym psem do towarzystwa.
© CALLALLOO CANDCY / stock.adobe.com
Pomimo niewielkich rozmiarów sheltie mają dużą potrzebę ruchu.
Głowa owczarka szetlandzkiego jest wyjątkowo pięknie ukształtowana i nadaje psom tej rasy szlachetnego wyrazu. Gęsta długa sierść i bujny kołnierz potęgują majestatyczne wrażenie. Jego płynne i pełne gracji ruchy oraz delikatne, symetryczne kontury również wpisują się w ten obraz.
Włos okrywowy sheltie jest długi, twardy i prosty, a w połączeniu z gęstym, miękkim podszerstkiem zapewnia mu niezawodną ochronę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Pomimo długiej sierści, delikatne linie ciała psa tej rasy pozostają rozpoznawalne.
Sierść sheltie prezentuje się wielobarwnie i różnorodnie. Zgodnie ze standardem rasy dopuszczalne są następujące umaszczenia:
Białe znaczenia są pożądane we wszystkich wariantach umaszczenia (z wyjątkiem czarnego podpalanego) i powinny występować w postaci strzałki na pysku, kryzy na szyi, na klatce piersiowej, łapach oraz na końcówce ogona.
Nie da się zaprzeczyć zewnętrznemu podobieństwu do długowłosego owczarka collie. Długa sierść, wydłużona delikatna kufa, jak również odcienie kolorów sierści rzeczywiście bardzo przypominają rasę legendarnej Lassie. Jednak sheltie o wysokości w kłębie około 37 cm u psów i 35 cm u suczek (przy czym istnieją wyraźne odchylenia w górę lub w dół) jest sporo mniejszy od klasycznego długowłosego collie.
© otsphoto / stock.adobe.com
Owczarek szetlandzki jest bardzo wrażliwym psem, który doskonale zdaje sobie sprawę z nastroju panującego w jego rodzinie i zawsze stara się go poprawić. W zamian oczekuje od swoich opiekunów, że będą go traktować z miłością i uczciwością. Nieopanowane, głośne czy też agresywne zachowanie jest dla sheltiego odstręczające i budzi w nim głęboki lęk.
Z kolei wyrozumiałe, cierpliwe i łagodne wychowanie szybko przyniesie pozytywne efekty. Ponieważ sheltie oprócz wyraźnej „chęci przypodobania się” posiada także daleko rozwiniętą inteligencję, jego szybka percepcja i radość z nauki czynią go bardzo wdzięcznym i chętnym do współpracy partnerem, który nadaje się również dla osób zaczynających dopiero swoją przygodę z psami.
Zasadniczo sheltie nie ma silnego instynktu łowieckiego. Niemniej, jako pies pasterski bardzo mocno reaguje na bodźce ruchowe. Niektórzy przedstawiciele tej rasy mogą przejawiać zamiłowanie do pogoni za zwierzyną. Dzięki odpowiedniemu szkoleniu i zapewnieniu psu innych form aktywności można jednak szybko skierować jego zachowanie na właściwe tory.
Tak – psy tej rasy mają niski próg pobudzenia i chętnie dają o sobie znać. Nieważne, czy przechodzi listonosz, czy dzwoni telefon – sheltie prawdopodobnie głośno to skomentuje. Szczekanie leży w naturze tej rasy, ale dzięki treningowi ograniczającemu szczekanie od szczenięcia zazwyczaj można zapobiec uciążliwemu ujadaniu. Nie należy jednak oczekiwać, że ten czworonóg będzie siedział cicho jak mysz pod miotłą.
Mimo jego niewielkich rozmiarów nie należy lekceważyć potrzeb energicznego sheltie. Najlepiej odnajduje się on u boku osób, które mają wystarczająco dużo czasu, by aktywnie zajmować się swoim czworonogiem. Jego opiekunowie powinni być aktywni i lubić spędzać dużo czasu na placu treningowym oraz na świeżym powietrzu, ponieważ owczarek szetlandzki potrzebuje sporej dawki ruchu.
Do tego czworonoga należy podchodzić spokojnie i z czułością: Sheltie to wyjątkowo wrażliwe psy, które źle znoszą humorzastych lub zbyt surowych opiekunów. Spokój i opanowanie przewodnika stada błyskawiczne natomiast udziela się samemu zwierzęciu.
Aby owczarek szetlandzki czuł się komfortowo w Twoim towarzystwie, powinny być spełnione następujące wymagania:
Sheltie powinny trafić do osób, które mają już doświadczenie z psami. Jak już wspomnieliśmy, potrzebują odpowiedniej dawki aktywności i odpoczynku. To także wyjątkowo wrażliwe psy, dlatego ich wychowanie wymaga spokoju i opanowania. Jeśli dodatkowo do szkolenia i treningu podejdzie się z entuzjazmem, sheltie może okazać się świetnym towarzyszem także dla początkującego opiekuna.
Tak, owczarek szetlandzki może być bez problemu trzymany przez rodziny z dziećmi. Podobnie jak w przypadku wszystkich psów, ważne jest jednak, aby sheltie miał zapewnioną odpowiednią ilość miejsc, w których może się wyciszyć i odpocząć.
Sheltie mają gęsty podszerstek i długą, szorstką sierść okrywową. Należy je szczotkować co najmniej raz w tygodniu, a w okresie linienia częściej. Nawet przy regularnym szczotkowaniu gubią jednak ponadprzeciętnie dużo sierści.
Z przedstawicielem tej rasy na pewno nigdy nie będzie nudno – jego żywiołowy temperament jest po prostu zaraźliwy. Nie daj się zwieść jego „szlachetnemu” wyglądowi: Owczarek szetlandzki to wytrzymały zwierzak, któremu nie przeszkadza wiatr ani deszcz, i który woli spędzać czas biegając niż pokładając się do drzemki.
Sporty dla psów są niemal obowiązkowe dla opiekunów sheltie – od Was zależy, na jaki sport się zdecydujecie. Czy to agility, obedience, flyball, dog dancing czy disc dogging – zwinny i chętny do nauki sheltie czuje się dobrze w niemal wszystkich tych dyscyplinach. Dla tego inteligentnego i przywiązującego się mocno do człowieka psa możliwe jest również szkolenie na psa ratowniczego lub terapeutycznego.
Psy, które są spełnione fizycznie, okazują się znacznie spokojniejsze w domu. Uprawianie psich sportów wzmacnia również bliską więź między psem a opiekunem i tworzy wzajemne zaufanie – najlepszą podstawę przyjaźni z Twoim sheltie na całe życie.
Wskazówka: Oprócz odpowiedniej aktywności równie ważne są świadomie planowane przerwy na odpoczynek, aby sheltie nauczył się relaksować.
Owczarki szetlandzkie są podatne na kilka chorób typowych dla rasy, które często występują również u spokrewnionych z nimi collie. Należą do nich zapalenie skórno-mięśniowe (u sheltie zazwyczaj ma łagodny przebieg), mutacja genu MDR1 (nietolerancja niektórych leków) oraz anomalia oka collie. W przypadku kojarzenia psów w umaszczeniu blue merle może dodatkowo dojść do utraty wzroku i głuchoty. Odnotowuje się także przypadki epilepsji i chorób serca.
Przy zapewnieniu im odpowiednich warunków utrzymania, owczarki szetlandzkie mogą żyć od 12 do 13 lat.
Oczywiście, są rzeczy, które możesz zrobić, aby utrzymać psa w zdrowiu i zapobiec chorobom. Zaczyna się to już w momencie zakupu szczeniaka. Upewnij się, że Twój pupil pochodzi z dobrze prowadzonej hodowli i przeszedł wszystkie wymagane badania i szczepienia. Dzięki temu można uniknąć wielu chorób genetycznych lub przynajmniej wykryć je i leczyć we wczesnym stadium. Ponadto, zdrowe życie psa obejmuje zbilansowane żywienie, regularne wizyty u lekarza weterynarii i szczepienia oraz odpowiednią opiekę nad zwierzęciem.
Zdrowa dieta jest częścią zdrowego trybu życia – dotyczy to nie tylko nas, ludzi, ale także naszych czworonożnych przyjaciół. Ale która karma jest odpowiednia dla owczarka szetlandzkiego? Przede wszystkim sheltie nie ma specjalnych wymagań odnośnie swojego pokarmu – z jednej strony to dobrze, z drugiej strony prowadzi to do tego, że na pytanie o właściwy pokarm nie można odpowiedzieć w sposób ogólny. Przy wyborze karmy należy wziąć bowiem pod uwagę indywidualne czynniki: Ile lat ma pies? Jak bardzo jest aktywny? Czy cierpi na otyłość lub alergie? Co mu smakuje?
Owczarki szetlandzkie bywają dość wybredne w kwestii żywienia, dlatego ważne jest, aby znaleźć pokarm, który pies lubi i po którym dobrze się czuje. To, czy dajemy psu suchą czy mokrą karmę, gotujemy sami czy też stosujemy barfowanie, zależy nie tylko od naszych własnych odczuć. Bez względu na to, którą formę żywienia wybierzesz, ważne jest, aby dieta Twojego podopiecznego dostarczała mu wszystkich niezbędnych do życia składników odżywczych, których potrzebuje w swojej obecnej sytuacji życiowej. Obejmuje to białko jako najważniejsze źródło energii, witaminy i minerały, węglowodany i błonnik pokarmowy, jak również wystarczającą ilość świeżej wody do picia.
Warto wiedzieć przy żywieniu szczenięcia i młodego psa: Sheltie uznaje się za w pełni dorosłego już w wieku 12 miesięcy.
Mimo wizualnego podobieństwa, owczarek szetlandzki nie jest zwykłym małym collie, o czym świadczy jego historia. Ten pies rasowy z Wysp Szetlandzkich, które leżą na północ od Szkocji, jest prawdopodobnie mieszanką małego szetlandzkiego psa farmerskiego ze spanielem kontynentalnym i szpicem miniaturowym. Krzyżówki z collie miały na celu przede wszystkim wdrożenie u owczarka szetlandzkiego cech pasterskich, gdyż głównym zadaniem małego i zwinnego sheltie było pierwotnie pilnowanie stad owiec. Jednak przez długi czas jednolity typ małych szkockich psów pasterskich nie istniał.
Chociaż sheltie został sprowadzony do Wielkiej Brytanii około 1840 roku i na początku XX. wieku stamtąd, jako pies pokazowy i rodzinny podbił również inne kraje, oficjalne uznanie przez brytyjski Kennel Club miało miejsce dopiero w 1914 roku. Po upływie kolejnych 50 lat, Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) ostatecznie uznała owczarka szetlandzkiego za niezależną rasę.
© Danijela / stock.adobe.com
Do dziś w wielu krajach europejskich sheltie jest jedną z dość rzadkich ras psów. W Ameryce jest on jednak bardziej popularny niż owczarek szkocki collie i nic dziwnego, że to właśnie tam znajduje się największe zagęszczenie hodowców tej rasy. Aby znaleźć odpowiedniego hodowcę, zaleca się uzyskanie listy wszystkich zarejestrowanych hodowców z oficjalnego klubu hodowców danej rasy w swoim kraju. Uznane przez FCI stowarzyszenia i kluby zazwyczaj prowadzą dokładny spis i podają informacje, czy szczenięta są oczekiwane lub dostępne.
Decydującym czynnikiem przy zakupie psa rasowego jest to, czy szczenię pochodzi od rzetelnego hodowcy. Ogłoszenia o uroczych szczeniakach po okazyjnych cenach mogą być kuszące, ale są obarczone ryzykiem zakupu chorego zwierzęcia, ponieważ niskie ceny prawie zawsze są wynikiem nieodpowiedniego obchodzenia się ze zwierzętami kosztem ich zdrowia.
Zdrowego i zrównoważonego szczeniaka, który będzie cieszył nas przez długie lata, nie kupimy w dyskontowej cenie. Odpowiedzialna hodowla psów, troskliwa opieka oraz liczne badania weterynaryjne wiążą się także dla hodowcy z dużymi kosztami i uzasadniają ceny szczeniąt na poziomie co najmniej 4 000 złotych lub więcej.
Ważniejsze od ceny jest jednak wrażenie, jakie zrobi na Tobie hodowca. Dlatego też, zanim kupisz szczeniaka, spotkaj się z hodowcą osobiście. Pozwól pokazać sobie hodowlę, matkę szczeniąt i ewentualne będące już na świecie szczenięta oraz poświęć czas na rozmowę z hodowcą. Dobrym znakiem świadczącym o profesjonalizmie hodowcy jest jego chęć pokazania otoczenia piesków, przekazania informacji o osobliwościach swoich psów, a także dowiedzenia się od Ciebie kilku rzeczy na temat Twoich warunków życia. W końcu on też chce się upewnić, że jego podopieczny będzie czuł się u Ciebie komfortowo.
| Cechy charakterystyczne: | Owczarek szetlandzki, w skrócie „sheltie”, pochodzi z Wysp Szetlandzkich, gdzie pilnował domu i gospodarstwa oraz chronił ogrody i pola przed żarłocznymi owcami. |
| Charakter: | wrażliwy, chętny do nauki, żywiołowy, czuły, inteligentny |
| Wysokość w kłębie: | psy: ok. 37 cm, suczki: ok. 35,5 cm |
| Waga: | ok. 7–9 kg |
| Sierść: | Gęsty podszerstek i długa, twarda sierść okrywowa. Umaszczenie: Sobolowe, czarne podpalane, blue merle z podpalaniem i białymi znaczeniami |
| Pielęgnacja sierści: | Konieczne jest dokładne szczotkowanie co najmniej raz w tygodniu. W okresie linienia intensywnie gubi sierść. |
| Aktywności: | Duża potrzeba ruchu. Odpowiednie będą psie sporty, takie jak agility, flyball czy dog dance. |
| Pies dla początkujących: | nie |
| Szczekanie: | częste i intensywne |
| Długość życia: | 12–13 lat |
| Typowe choroby: | Zapalenie skórno-mięśniowe (dermatomyositis), mutacja genu MDR1, anomalia oka collie, epilepsja, choroby serca |
| Grupa FCI: | Grupa 1. Owczarki i inne psy pasterskie |
| Pochodzenie: | Wielka Brytania |
Forum zooplus było dla niej wstępem do pisania: Tam zainteresowani miłośnicy kotów spotkali się w 2011 r., aby stworzyć własne czasopismo drukowane o nazwie "Pfotenhieb". W kontekście swojej nauki niemieckiego mogła napisać kilka artykułów do "Pfotenhieb". Dzisiaj, jako szczęśliwa posiadaczka psa, poświęca się głównie tematom związanym ze zwierzętami i ich zdrowiem.
