Owczarek francuski berger de picardie jest wytrzymały pod każdym względem – wyglądu, temperamentu i zdrowia. Jako pies rodzinny owczarek pikardyjski potrafi pokazać jednak również swoją łagodną i czarującą stronę.
© CALLALLOO CANDCY / stock.adobe.com
Stojące uszy i kudłata sierść to cechy charakterystyczne owczarka pikardyjskiego.
Solidny wygląd owczarka pikardyjskiego zdradza również jego pochodzenie jako psa pasterskiego – pierwotnie strzegł on stad zwierząt na północy Francji, zarówno w pełnym słońcu, jak i w gęstej mgle i deszczu. Jego rustykalna sierść o szorstkich, półdługich włosach jest wytrzymała, a dzięki delikatnemu i gęstemu podszerstkowi zapewnia mu doskonałą ochronę we wszystkich warunkach pogodowych. Charakterystyczne są także jego średniej wielkości, naturalnie stojące uszy. W przeciwieństwie do beaucerona i briarda, z którymi łączy go wspólna historia pochodzenia, berger de picardie nie ma podwójnych wilczych pazurów.
Owczarek pikardyjski występuje w różnorodnych umaszczeniach. Chociaż podstawowe odcienie są zazwyczaj szare lub płowe, różne gradacje wahają się od ciemniejszej szaro-czarnej, przez nieco jaśniejszą szarość z czarnym połyskiem, po niebieskawe lub czerwonawe odcienie szarości. Białe znaczenia są dozwolone tylko w postaci małych jasnych plamek na łapach i klatce piersiowej. Wzorzec rasy nie przewiduje rozleglejszych białych obszarów.
Przy wysokości w kłębie do 65 centymetrów u psów i do 60 centymetrów u suczek owczarek pikardyjski należy do psów średniej wielkości. Jego waga waha się od 23 do 32 kilogramów – jest to wysportowany pies, który wyróżnia się dużą szybkością i zwinnością.
© Dogs / stock.adobe.com
To określenie trafnie podsumowuje charakter berger de picardie. Oprócz szorstkiej, przypominającej kozią sierści, ten francuski pies wykazuje się „twardością” zwłaszcza w stosunku do obcych, których traktuje podejrzliwie, a czasem nawet lekceważąco. Nigdy jednak nie jest agresywny ani nie gryzie. W bliskich relacjach rodzinnych ujawnia się natomiast jego łagodniejsza strona. Nie jest natrętny, ale uwielbia przebywać z ludźmi, z którymi się zaprzyjaźnił; z nimi lubi się bawić i przytulać. Szczególnie w stosunku do dzieci ten wrażliwy pies okazuje się być kochającym i niezawodnym obrońcą.
Wychowanie owczarka pikardyjskiego to nie lada wyzwanie. Jego nieufność i czujność wobec obcych są tak samo wrodzone jak samodzielność, którą często odbiera się jako upór. Jako niezależny strażnik dużych stad zwierząt te cechy były dla niego nie tylko przydatne, lecz wręcz niezbędne do przetrwania. Dziś jednak, gdy berger de picardie najczęściej pełni rolę psa rodzinnego, ta niezależność bywa raczej przeszkodą w procesie wychowania.
Nie można powiedzieć, że ten pies rasowy nie nadaje się do nauki – wręcz przeciwnie, jego inteligencja, szybkie przyswajanie nowych informacji i żywy temperament sprawiają, że z entuzjazmem angażuje się we wspólną pracę. Czasem jednak potrafi zapytać „dlaczego” ma wykonać dane ćwiczenie. Ślepego posłuszeństwa nie należy od niego oczekiwać. Przy pełnej wyczucia konsekwencji, cierpliwości, wytrwałości i odpowiedniej dawce empatii również tego francuskiego psa pasterskiego można skutecznie ukierunkować na pożądane zachowania.
Odpowiednio wychowany i zsocjalizowany berger de picard to wrażliwy, zrównoważony i niezawodny towarzysz. Jego utrzymanie i wychowanie wymagają jednak dużo cierpliwości oraz umiejętnego połączenia konsekwencji ze spokojem. Nadmierna surowość lub zbyt wygórowane oczekiwania co do posłuszeństwa nie przyniosą efektów w przypadku upartego, a zarazem wrażliwego pikardyjczyka.
Dystans wobec obcych osób i nowych sytuacji sprawia, że wczesna socjalizacja i odpowiednie ukierunkowanie (tzw. imprinting) owczarka pikardyjskiego są szczególnie ważne. Dlatego młodego przedsatwiciela tej rasy należy przyzwyczajać stopniowo i krok po kroku do nowych doświadczeń, takich jak wizyta w mieście, kontakt z dziećmi czy podróż pociągiem. Im spokojniej przebiegnie ten etap odkrywania świata, tym mniej nieufny będzie dorosły pies wobec nowości.
Wymagania, jakie pikardyjczyk stawia wobec swojego otoczenia, są wysokie. Jego opiekun powinien lubić aktywny tryb życia i najlepiej mieszkać w domu z dużym ogrodem. Z całą pewnością nie nadaje się do małego mieszkania w mieście. Z kotami, ponieważ nie ma silnie rozwiniętego instynktu łowieckiego, może żyć w zgodzie – szczególnie jeśli socjalizacja rozpocznie się już w wieku szczenięcym.
Ten uroczy uparciuch nie jest psem dla osób bez doświadczenia. Oprócz dobrego zrozumienia jego charakteru potrzebna jest także wiedza i umiejętności, by skutecznie motywować go do wykonywania zadań i komend. Najbardziej komfortowo będzie czuł się u boku opiekuna, który ma już doświadczenie w szkoleniu psów i może poświęcić swojemu pupilowi dużo czasu, łącząc konsekwencję z pełnym wyczucia, spokojnym podejściem.
Jako dawny pies pasterski, który codziennie pokonywał od 40 do 100 kilometrów, berger de picardie również jako pies rodzinny potrzebuje dużo ruchu i zajęć. Długie, energiczne spacery, wspólne bieganie czy wycieczki rowerowe powinny więc na stałe znaleźć się w jego planie dnia. Sam ruch jednak nie wystarczy – pies ten potrzebuje również wyzwań umysłowych. Zabawki interaktywne rozwijające inteligencję, aportowanie czy zajęcia w szkole psich sportów to świetny wybór dla tego wytrzymałego i bystrego czworonoga. Warto jednak pamiętać, że pikardyjczyk ma własne zdanie i przy ćwiczeniach, które uzna za pozbawione sensu, potrafi pokazać swoją upartą naturę.
Zasadniczo pielęgnacja owczarka pikardyjskiego nie jest wymagająca – jego szorstka sierść łatwo się szczotkuje i rzadko zatrzymuje brud. Zaleca się szczotkowanie go dwa razy w tygodniu. Niemniej, zdarza się, że niektórzy przedstawiciele rasy linieją dość intensywnie, szczególnie w okresie zmiany sierści.
Niewielka liczba rodzących się szczeniąt sprawia, że pikardyjczyk do dziś ma dość wysoki potencjał chowu wsobnego, który próbuje się ograniczać poprzez rygorystyczne zasady hodowlane i kontrole. Chów wsobny może bowiem wiązać się z występowaniem chorób. Dysplazja stawu biodrowego, choroba dziedziczna, na którą cierpi wiele psów średnich i dużych, na szczęście jest u tej francuskiej rasy dobrze kontrolowana. Jeśli interesuje Cię szczeniak owczarka pikardyjskiego, zapytaj hodowcę o wykonaywane przez niego badania i profilaktykę zdrowotną.
Berger de picardie żyje średnio około 13 lat.
Ponieważ rasa ta uchodzi za bardzo zdrową, rzadko ma problemy z nietolerancjami i dzięki swojej aktywności zwykle nie ma skłonności do nadwagi, w jej przypadku sprawdzi się zarówno tradycyjna karma (mokra lub sucha), jak i posiłki przygotowywane samodzielnie czy barfowane. To, jaki sposób żywienia wybierzesz, zależy nie tylko od indywidualnych upodobań Twojego podopiecznego, ale także od Ciebie i Twoich możliwości. Jeśli znajdziesz karmę, która smakuje Twojemu czworonogowi i dobrze na niego wpływa, warto się jej trzymać. Częste zmiany karmy mogą bowiem obciążać układ trawienny zwierzęcia.
Odkryj nasz wybór karm dla psów!
W grupie starych owczarków francuskich, do których należą beauceron, briard i pikardyjczyk, ten ostatni jest prawdopodobnie najstarszą rasą. Uważa się, że wywodzi się od psów celtyckich z IX wieku p.n.e. Tezy tej jednak nie da się już dziś udowodnić. Istnieją tylko pewne ustalenia dotyczące historii jej powstania, począwszy od XIX i XX wieku. Kynolog Robert Fontaine jako jeden z pierwszych zajął się wiejskimi psami pasterskimi z Pikardii, a dokładniej z Basenu Paryskiego, jednak jego wczesne próby hodowlane zostały zniweczone wraz z wybuchem I wojny światowej.
Dopiero po zakończeniu wojny Fontaine’owi, z pomocą wpływowych działaczy, Paula Mégnina (dyrektora czasopisma branżowego L’Eleveur tj. „Hodowca”) i hodowcy Tournemime’a, udało się opracować pierwszy wzorzec i podnieść rangę tej wyjątkowej rasy. Chociaż owczarek pikardyjski został oficjalnie uznany za kolejną francuską rasę psów pasterskich na początku 1925 roku, pozostawał w dużej mierze nieznany poza regionem swojego pochodzenia.
Wszelkim staraniom, aby to zmienić, kres położył nagły wybuch wojny. To właśnie dzięki właścicielowi owczarka pikardyjskiego, Jean Cotte, rasa nie wyginęła mimo II wojny światowej. Po zakończeniu pełnych ubóstwa lat wojny i okupacji Cotte szukał na farmach w Pikardii psów odpowiadających typowi berger de picardie. Jego krzyżówki o nazwach „Radjah de la Bohème” i „Wax de la Bohème” są obecnie uważane za protoplastów rasy pikardyjskiej.
Tak, do dziś owczarek pikardyjski jest rasą rzadką, której liczba szczeniąt nie dorównuje liczbie osobników u spokrewnionych z nim beauceronów i briardów. Na szczęście znaleźli się oddani hodowcy i miłośnicy tej rasy i sprawili, że dziś pikardyjczyk jest znany poza granicami Basenu Paryskiego, dzięki czemu powstały hodowle w innych krajach europejskich.
© tmart_foto / stock.adobe.com
Jeśli chcesz kupić pikardyjczyka, zgłoś się do sprawdzonego hodowcy, który oferuje zwierzęta z rodowodem. Takich hodowców znajdziesz na przykład za pośrednictwem dużych organizacji kynologicznych, takich jak VDH w Niemczech.
Innym źródłem informacji są stowarzyszenia miłośników rasy berger de picardie lub kluby francuskich psów pasterskich, które udzielają informacji o rasie. Czasami pomagają one także w znalezieniu dorosłych psów szukających nowego domu.
| Cechy szczególne: | Obok beaucerona i briarda rzadki owczarek pikardyjski należy do starych francuskich ras pasterskich. |
| Charakter: | terytorialny, wrażliwy, lojalny, czujny |
| Wysokość w kłębie: | psy: 60–65 cm, suczki: 55–60 cm |
| Waga: | 23–32 kg |
| Sierść: | szorstka, półdługa sierść z gęstym podszerstkiem w umaszczeniu płowym, szarym i pręgowanym |
| Pielęgnacja sierści: | Zaleca się szczotkowanie raz w tygodniu, a w okresie linienia – częściej. Obficie linieje. |
| Aktywność: | bardzo energiczny, ma duże zapotrzebowanie na ruch. |
| Pies dla początkujących: | nie |
| Szczekanie: | czujny, ale bez skłonności do ujadania |
| Długość życia: | 13 lat |
| Typowe choroby: | dysplazja stawów biodrowych |
| Grupa FCI: | 1. Owczarki i inne psy pasterskie |
| Pochodzenie: | Francja |
Zespół redakcyjny zooplus tworzą eksperci i redaktorzy z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie hodowli zwierząt: Luisa ze swoim białym owczarkiem szwajcarskim Elyosem, Laura, Julio oraz Florian. Wraz z dużą siecią ekspertów ds. zwierząt pracują nad tym, aby Magazyn zooplus był zaufanym źródłem informacji dla wszystkich opiekunów i miłośników zwierząt. Celem zespołu jest dostarczanie ekscytującej wiedzy o zwierzętach oraz istotnych informacji na temat właściwej opieki nad nimi.
