Ze względu na swoją pewność siebie i dominujący charakter, krzepki beauceron o krótkiej, gęstej sierści potrzebuje doświadczonego opiekuna, który wychowa go z dużą dozą miłości i konsekwencji. Dowiedz się więcej na temat tego dawnego psa pracującego z Francji z lektury naszego artykułu.
© Dogs / stock.adobe.com
Beauceron został pierwotnie wyhodowany jako pies pasterski.
Większość ludzi prawdopodobnie wolałaby nie brać udziału w próbie sił z beauceronem. Przy wysokości w kłębie do 70 cm u samców, wadze do 50 kg i silnej, ale bardzo sportowej budowie, niewątpliwie prezentuje się on dość imponująco.
Jego (wpół) wyprostowane uszy, które nigdy nie dotykają głowy, oraz czujne spojrzenie również nadają mu uważny i pewny wyraz pyska.
Krótka sierść z gęstym podszerstkiem zapewnia temu wytrzymałemu psu rasowemu niezawodną ochronę przed wszelkimi warunkami pogodowymi. Beauceron występuje w trzech różnych umaszczeniach:
Łapy w przypadku wszystkich trzech maści są podpalane, dzięki czemu zyskał on przydomek „Bas Rouge” (czerwone pończochy).
Podwójne wilcze pazury beaucerona są tak samo charakterystyczne jak jego „czerwone pończochy”. Powinny być osadzone jak najniżej, aby powiększały obszar tylnych łap. Jako psu pasterskiemu, dodatkowe 2 lub 3 pazury pomagały mu w walkach i zapewniały wsparcie, na przykład podczas chodzenia po piasku lub przebiegania pomiędzy owcami w zagrodzie.
Choć z biegiem lat pazury te przestały pełnić swoją pierwotną funkcję, to dziś są świadectwem czystości tej rasy i elementem, który wyróżnia beaucerona na tle innych psów.
Temu francuskiemu psu rasowemu z pewnością nie brakuje pewności siebie. Pierwotnie wykorzystywany był jako pies pasterski, który potrafił bez trudu utrzymać w ryzach stado liczące od 200 do 300 sztuk zwierząt, a przy tym nieustraszenie bronił pasterza i stada, tak więc nie powinno to nikogo dziwić.
Niezależność związana z tym zadaniem, wyraźnie pożądana przez wczesnych hodowców, jest obecnie często interpretowana jako upór, zawziętość lub nawet niechęć do współpracy. W rzeczywistości beauceron ma tendencję do dominacji i dlatego wymaga bez wątpienia silnej ręki.
Pies tej rasy jednak oczywiście kocha swoją rodzinę, a zwłaszcza swojego „przywódcę stada” ponad wszystko. Jeśli jego opiekun wie, jak radzić sobie z jego osobowością i zapewnia mu dużo ruchu i aktywności – oprócz kochającego, ale konsekwentnego wychowania – będzie miał u boku niesamowicie lojalnego i niezawodnego partnera, który za wszelką cenę broni swoich bliskich w nagłych wypadkach.
Dobrze wyszkolony pies, który jest stymulowany zarówno fizycznie, jak i umysłowo, okazuje się łatwy w prowadzeniu i posłuszny. Błyskawicznie wykonuje polecenia, a powierzone mu zadania realizuje z niemal zaraźliwym zapałem do pracy.
Jego temperament i imponująca wytrzymałość pomagają mu w nauce, ale oczywiście wymagają również aktywnych i pewnych siebie opiekunów, którzy potrafią nadążyć za tym wyjątkowo energicznym psem.
Wrodzona potrzeba pasterstwa i skłonność do niezależności szybko stają się poważnym problemem, jeśli ten owczarek francuski nie ma odpowiednio dużo zajęcia. W rezultacie w niektórych krajach znajduje się na liście ras niebezpiecznych, których trzymanie wymaga pozwolenia.
Gdy nie jest wykorzystywany jako pies pasterski, służbowy, policyjny czy ratowniczy, ten inteligentny i zwinny czworonóg powinien zdecydowanie brać udział w sportach dla psów. Hasanie na świeżym powietrzu i pokonywanie nowych wyzwań nie tylko czyni psa bardziej zrównoważonym, ale także wzmacnia więź między nim a jego opiekunem.
Bez względu na więź ze swoim opiekunem beauceron zawsze jest podejrzliwy wobec obcych. Nie objawia się to jednak głośnym szczekaniem, gdyż na początku raczej obserwuje nowego przybysza z oddali. Nic nie umknie temu uważnemu strażnikowi, dlatego zawsze jest gotów odważnie i mężnie stanąć na drodze napastnikowi.
Jeśli jest przekonany, że nie ma zagrożenia dla jego rodziny, chętnie pozwoli się pogłaskać obcym – oczywiście zawsze pod warunkiem, że beauceron postrzega swojego opiekuna jako kompetentnego przywódcę stada, którego osądowi może zaufać.
© Eric / stock.adobe.com
Beauceron jest dużym i bardzo silnym psem, więc potrzeba równie silnej ręki, aby utrzymać ten kłębek energii w ryzach. Jego opiekun powinien więc nie tylko być w stanie dorównać temu majestatycznemu psu psychicznie, ale także fizycznie.
Oczywiście, nie znajdzie się opiekun, który będzie w stanie pokonywać dystans 100 km dziennie jak jego beauceron, niemniej powinien dysponować wystarczającą wytrzymałością i siłą, aby zapewnić swojemu wysportowanemu kompanowi stosowną ilość ćwiczeń i w razie potrzeby utrzymać go na smyczy.
Jako były pies pracujący, który przywykł do pokonywania wielu kilometrów dziennie i który wykonywał powierzone mu zadania z wielkim entuzjazmem i niezależnością, beauceron do dziś potrzebuje odpowiednio dużo ruchu i zajęcia.
Dla tego wszechstronnego i pracowitego czworonoga idealne jest szkolenie na psa służbowego, obronnego, tropiącego, lawinowego i ratowniczego.
Na szczęście wśród psich sportów również znajdują się aktywności, które pomogą mu spożytkować swoją energię. Obedience, agility czy mantrailing – szybki, zręczny i inteligentny beauceron odnajdzie się w prawie każdej dyscyplinie.
Chętnie też towarzyszy swoim opiekunom podczas joggingu, jazdy na rowerze czy konno – nie należy jednak zapominać, że równie ważne jest dodatkowe i regularne ćwiczenie jego umysłu.
Pies, który ma zagwarantowane odpowiednie wyzwania fizyczne i umysłowe, nie musi szukać sobie zajęcia i dlatego też bardziej posłusznie integruje się z rodziną. Mówi się, że beauceron nie jest łatwy do wyszkolenia – ale to nieprawda.
Jest bardzo chętny do wykonywania poleceń swojego opiekuna i okazuje się być pojętnym uczniem, który szybko przyswaja nową wiedzę i umiejętności, ale tylko pod warunkiem, że ma wystarczająco dużo ruchu i aktywności. Ponadto beauceron nie akceptuje zbyt brutalnego zachowania ani „twardej ręki” – dumny pies nie wybaczy szybko nawet drobnych „przewinień” wobec niego.
Jedno jest pewne – utrzymanie beaucerona wymaga nie tylko dużo siły, doświadczenia i konsekwencji w wychowaniu, ale tyle samo empatii i wyczucia, pozwalającego ocenić, jak należy postępować z wymagającym psem i kiedy oprócz całej tej aktywności należy pozwolić mu na odrobinę odpoczynku. Odpoczynek jest bowiem niezbędny nie tylko dla Ciebie, ale także dla Twojego psa!
Aby uniknąć wystąpienia problemów ze stawami, skrętu żołądka lub innych chorób, niezwykle ważna jest zdrowa i zbilansowana dieta, która zapewni organizmowi psa zaopatrzenie we wszystkie ważne składniki odżywcze i minerały, aby dobrze się rozwijał i pozostał sprawny przez całe życie.
Ponieważ wymagania żywieniowe różnią się w zależności od psa, a zapotrzebowanie energetyczne zależy od ilości ruchu, wieku i wagi zwierzęcia, nie można odpowiedzieć na to pytanie w ten sam sposób dla wszystkich psów. Najlepiej skonsultować się z lekarzem weterynarii, hodowcą lub dietetykiem psów, by dowiedzieć się. która karma jest najbardziej odpowiednia dla Twojego beaucerona.
Wskazówki dotyczące żywienia psów znajdziesz w magazynie zooplus:
Sklep internetowy zooplus oferuje bogaty wybór karm dla psów oraz niezbędnych akcesoriów.
W przypadku krótkiej i twardej sierści beaucerona wystarczy codzienne przecieranie wilgotną ściereczką. Uszy, zęby i dziąsła należy czyścić raz w tygodniu. Pazury (także wilcze) trzeba regularnie przycinać, aby zapobiec urazom.
Im wcześniej i bardziej regularnie będziesz wykonywać ten zabieg pielęgnacyjny, tym szybciej pies nauczy się siedzieć spokojnie w jego trakcie. Czyszczenie zębów u dorosłego beaucerona, który nigdy wcześniej nie musiał przez to przechodzić lub miał rzadko kontakt z tą formą pielęgnacji, może być dużym wyzwaniem.
Chcesz wiedzieć więcej na temat pielęgnacji psów? Polecamy lekturę naszych artykułów:
© jandix2 / stock.adobe.com
W przeciwieństwie do wielu innych psów rasowych, u beaucerona zazwyczaj nie musisz obawiać się żadnych chorób specyficznych dla rasy. Jego długość życia wynosi średnio od 10 do 12 lat.
Ponieważ ten pies rasowy szczęśliwie uniknął losu wielu „modnych psów”, udało mu się zachować swoją wytrzymałość i odporność z przeszłości, gdy spełniał się jako pies pasterski. W pojedynczych przypadkach zdarza się jednak dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, skręt żołądka czy padaczka.
Historia beaucerona jest ściśle związana z dawnym tzw. wędrownym wypasem zwierząt we Francji. Aż do XIX wieku na obszarze Francji istniały bardzo różne typy psów pasterskich, które były krzyżowane i hodowane wyłącznie ze względu na ich przydatność do pracy i wykorzystanie w hodowli owiec.
Z biegiem lat, gdy z powodu rosnącego uprzemysłowienia zanikało pasterstwo wędrowne, wszechstronny i odważny beauceron odnalazł swoje miejsce w gospodarstwach rolników, gdzie był wykorzystywany do pilnowania i obrony dobytku. Doskonale łączy więc w sobie cechy psa pasterskiego i stróżującego.
Chociaż o przodkach tych psów pasterskich wspominano już w średniowieczu, rasa beauceron, jaką znamy dzisiaj, rozwinęła się dopiero pod koniec XIX wieku. Historia ich standaryzacji jest ściśle związana z historią briarda.
Te psy, które były wcześniej uważane za jedną i tę samą rasę, po raz pierwszy rozdzielił w 1888 roku francuski kynolog i weterynarz Pierre Mégnin. Nowo założony „Club Français du Chien de Berger” opracował odrębne standardy dla długowłosego „Chien de Berger de Brie” (briard) i krótkowłosego „Chien de Berger de Beauce” (beauceron).
Wkrótce po założeniu pierwszego specjalnego klubu, nazwanego „Club des Amis du Beauceron” (Klub Przyjaciół Beaucerona), nowa rasa psów została uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI), gdzie do dziś figuruje pod numerem standardu 44, grupa 1 (Owczarki i inne psy pasterskie).
Do dnia dzisiejszego beauceron, zwany również „Chien de Beauce” w odniesieniu do jego pochodzenia geograficznego, występuje głównie we Francji i w sąsiedniej Belgii. Około 3000 do 3500 szczeniąt rasy beauceron jest rejestrowanych rocznie w kraju pochodzenia tej rasy. Od 2007 roku beauceron jest również oficjalnie uznawany przez American Kennel Club (AKC). Poza Francją jest jednak jedną z rzadszych ras psów.
Jeśli nosisz się z zamiarem kupna beaucerona, musisz zdawać sobie sprawę z tego, że zdrowego szczeniaka nie da się uzyskać z dnia na dzień. Zakup tego rasowego psa powinien być dobrze przemyślany, a ponadto należy poświęcić czas na wybór odpowiedniej hodowli.
Kilkumiesięczny okres oczekiwania na szczenię beaucerona ze zdrowej linii z pewnością nie jest rzadkością. Jeśli masz pewność, że ta rasa jest dla Ciebie odpowiednia i możesz zaoferować wszystko, czego potrzebuje ten dość wymagający pies, Twoja cierpliwość na pewno się opłaci.
W schroniskach trudno spotkać tego rzadkiego czworonoga. Mimo to warto je odwiedzić: Może znajdziesz tam podobną rasę albo mieszańca, który skradnie Twoje serce?
Więcej informacji na temat zakupu psów znajdziesz w magazynie zooplus:
Przeczytaj także o tym, jak przyzwyczaić szczeniaka do nowego domu.
Poniżej znajdziesz odpowiedzi na najczęstsze pytania dotyczące beaucerona:
Beauceron nie jest idealnym wyborem dla początkujących, ponieważ wymaga dużego doświadczenia w szkoleniu. Jego samodzielność i skłonność do dominacji sprawiają, że potrzebuje konsekwentnego, a jednocześnie empatycznego prowadzenia, co dla niedoświadczonych opiekunów może być wyzwaniem.
Beauceron może być doskonałym psem rodzinnym. Jest przyjazny i ma wysoki próg tolerancji, dzięki czemu dobrze odnajduje się w domach z dziećmi i innymi zwierzętami – pod warunkiem odpowiedniej socjalizacji i konsekwentnego wychowania.
Tak, w niektórych krajach, na przykład w Szwajcarii, beauceron jest uznawany za rasę objętą dodatkowymi regulacjami i podlega określonym wymogom. Wynika to z jego predyspozycji do roli psa stróżującego i obronnego, dlatego wymaga odpowiedzialnej opieki.
Beauceron należy do dużych ras psów i dorasta do wysokości w kłębie około 61–70 cm, przy czym psy są zazwyczaj większe od suczek. Jego masa ciała wynosi zwykle od 26 do 50 kg.
Nazwa beauceron pochodzi od regionu Beauce, położonego między Chartres a Orleanem, około 100 km na południowy zachód od Paryża. W tej francuskiej krainie rolniczej do dziś hoduje się najwięcej przedstawicieli tej rasy. Alternatywne nazwy rasy to Berger de Beauce oraz Chien de Beauce.
Beauceron to bardzo stara francuska rasa psa pasterskiego. Jej przodków można odnaleźć w liniach psów wykorzystywanych w wędrownym wypasie owiec. Nie krzyżowano jej z innymi rasami.
Beauceron ma we krwi wypasanie i stróżowanie, a jako energiczny pies pracujący wymaga dużo ruchu. Potrzebuje wielu zajęć i w psich sportach chętnie pokazuje, na co go stać. Jego wychowanie wymaga dużej wiedzy i doświadczenia. Aby z beaucerona wyrosł zrównoważony i przyjemny domownik zalecane jest przygotowanie i podejście do egzaminu na psa towarzyszącego.
| Cechy szczególne: | Beauceron to dawny pies pasterski i stróżujący, który dziś pełni wiele różnych ról i jest wykorzystywany m.in. jako pies służbowy, obronny oraz ratowniczy. |
| Charakter: | czujny, odważny, szybko reagujący, opanowany |
| Wysokość w kłębie: | psy: 65–70 cm suczki: 61–68 cm |
| Waga: | nie określono, do 50 kg |
| Sierść: | krótka, gęsta, ściśle przylegająca, w kolorze czarnym lub niebieskim z podpalaniem, także w odmianie arlekin (szara maść z czarnymi łatami i podpalaniem) |
| Pielęgnacja sierści: | niewymagająca |
| Aktywność: | potrzebuje dużo ruchu i aktywności |
| Pies dla początkujących: | nie |
| Szczekanie: | okazjonalne |
| Długość życia: | ok. 10–12 lat |
| Typowe choroby: | dysplazja stawów biodrowych, padaczka, skręt żołądka |
| Przeznaczenie: | pies użytkowy, pies rodzinny |
| Grupa FCI: | 1. Owczarki i inne psy pasterskie |
| Potrzeba ruchu: | duża |
| Pochodzenie: | Francja |
Zespół redakcyjny zooplus tworzą eksperci i redaktorzy z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie hodowli zwierząt: Luisa ze swoim białym owczarkiem szwajcarskim Elyosem, Laura, Julio oraz Florian. Wraz z dużą siecią ekspertów ds. zwierząt pracują nad tym, aby Magazyn zooplus był zaufanym źródłem informacji dla wszystkich opiekunów i miłośników zwierząt. Celem zespołu jest dostarczanie ekscytującej wiedzy o zwierzętach oraz istotnych informacji na temat właściwej opieki nad nimi.
