Będący odmianą owczarka niemieckiego biały owczarek szwajcarski świetnie sprawdza się w roli psa pracującego. Dzięki swojej zrównoważonej i przyjaznej naturze, jest również doskonałym i wiernym towarzyszem aktywnych i uprawiających sport rodzin.
© byrdyak / stock.adobe.com
Biały owczarek szwajcarski to chętny do pracy pies, który potrzebuje dużo ruchu.
Typową cechą białego owczarka szwajcarskiego jest jego nieskazitelnie biała sierść, która może być średniej długości lub długa.
Oczy w kolorach od brązowego do ciemnobrązowego, ciemne brzegi powiek i czarny nos pięknie kontrastują z niezwykłym umaszczeniem przedstawicieli tej rasy. Ich uszy są trójkątne i stojące, a ogon długi i gęsto owłosiony.
Oczywiście, szwajcarski pies pasterski jest nie tylko „piękny”, ale także wszechstronnie uzdolniony, czego dowodzi jego silna, muskularna budowa.
W porównaniu z hodowlą owczarków niemieckich, gdzie widoczne są tendencje do silnie opadającej linii grzbietu i wyjątkowo skośnego zadu (szczególnie w hodowli skoncentrowanej na wyglądzie), w wariancie szwajcarskim kładzie się duży nacisk na naturalną i zdrową sylwetkę. Podobnie jak wilki, te psy rasowe powinny mieć prostą linię grzbietu i skośną tylną część ciała.
Wymiary ciała białego owczarka szwajcarskiego niewiele różnią się od owczarka niemieckiego. Podobnie jak jego słynny krewniak, szwajcarski przedstawiciel rasy należy do grupy psów średnich i dużych – wysokość w kłębie wynosi 58 do 66 cm u psów oraz 53 do 61 cm u suczek.
Waga powinna pozostawać w odpowiednich proporcjach do wzrostu i wynosić maksymalnie 40 kg u psów oraz 35 kg u suczek.
© Grigorita Ko / stock.adobe.com
Wysportowany, inteligentny, ambitny, a przy tym empatyczny, lojalny i uważny. Biały owczarek szwajcarski lub berger blanc suisse, jak się go oficjalnie nazywa, łączy w sobie wszystkie te cechy i w ten sposób idealnie wpisuje się w rolę „najlepszego przyjaciela człowieka”.
Pomimo silnej woli pracy i temperamentu, ten szwajcarski pies rasowy jest niezwykle towarzyski i nawiązuje bardzo bliską więź ze swoimi opiekunami. Pod tym względem berger blanc suisse jest łudząco podobny do swojego bliskiego krewnego, owczarka niemieckiego, z którym łączy go wspólna historia.
Owczarek zawdzięcza swoją opinię najpopularniejszego psa pracującego i służbowego na świecie przede wszystkim temu, że zawsze był nie tylko niezwykle wytrzymały, ale także bardzo zorientowany na ludzi i pojętny, co znacznie ułatwia jego szkolenie.
Nic dziwnego, że owczarek niemiecki stał się również popularnym psem rodzinnym. Jego nieco mniej znany biały krewny w niczym nie ustępuje mu pod tym względem.
Berger blanc suisse to pies przyjazny i zrównoważony, który nigdy nie jest nerwowy, bojaźliwy czy agresywny i w każdej sytuacji wiernie trwa u boku swojego opiekuna.
Dzięki swojemu spokojnemu, ale nienarzucającemu się charakterowi, biały owczarek szwajcarski jest również jak najbardziej odpowiednim towarzyszem dla rodzin z dziećmi. Ważne jest jednak, aby zawsze pozwolić mu pozostać „pracującym psem”.
Oznacza to, że powinien móc urzeczywistniać swoją wolę pracy i mocno zakorzenione pragnienie aktywnego pomagania ludziom.
Samo pokrewieństwo z owczarkiem niemieckim zdradza, że ten pies pragnie czegoś więcej niż tylko być ładnym towarzyszem dla swoich opiekunów.
Pierwotnie był psem pracującym i dlatego też owczarek szwajcarski chce być wykorzystywany do wykonywania zadań, a nie tylko wylegiwać się leniwie na kanapie – choć z pewnością potrafi czerpać przyjemność z nic-nierobienia po skończonej pracy.
Jeśli nie szkolisz go na psa stróżującego, służbowego lub ratowniczego, ale chcesz go trzymać wyłącznie jako psa rodzinnego, musisz zdecydowanie zaoferować mu alternatywne zajęcie, na przykład w postaci psich sportów.
Owczarki są prawdziwymi mistrzami w agility, choć są entuzjastami również innych psich sportów. Ważne jest, aby ten duży Szwajcar miał stawiane przed sobą na co dzień wyzwania fizyczne i psychiczne – wtedy rozwinie swoją osobowość w pełni i będzie mógł zaprezentować się ze swojej najlepszej strony.
Jako aktywny pies użytkowy biały owczarek uwielbia długie spacery ze swoim opiekunem, podczas których może się wybiegać i zmęczyć nie tylko fizycznie, lecz także umysłowo (na przykład ucząc się konkretnych komend, psich sztuczek czy biorąc udział w różnych zabawach).
Należy pamiętać, że żaden hodowca na świecie nie może zagwarantować, że mały szczeniak pozostanie zdrowy przez całe życie. Jako kupujący i przyszły opiekun możesz jednak zrobić wiele, aby Twój pies rósł zdrowo, długo zachował sprawność i witalność oraz przeszedł przez życie z jak najmniejszą liczbą dolegliwości zdrowotnych.
Ryzyko wystąpienia problemów z biodrami i stawami można wyraźnie zmniejszyć poprzez odpowiednie odżywianie w fazie wzrostu, które zapobiega zbyt szybkiemu wzrostowi, oraz poprzez unikanie przeciążeń (na przykład wchodzenia po schodach). Upewnij się, że zawsze dostosowujesz dietę psa do jego potrzeb.
Niestety nie można ogólnie stwierdzić, czego potrzebuje owczarek szwajcarski, ponieważ wymagania żywieniowe zwierzęcia zależą od bardzo indywidualnych czynników, takich jak wzrost, waga, wiek i poziom aktywności.
Szczególne sytuacje, na przykład faza wzrostu szczeniaka, ciąża suki, ale także niektóre choroby lub duże obciążenia fizyczne, wymagają specjalnej diety. W razie wątpliwości poproś hodowcę lub lekarza weterynarii o poradę, która karma jest odpowiednia dla Twojego pupila.
Jako potomek wilka pies potrzebuje odpowiedniej ilości mięsa. Jest ono najważniejszym źródłem białka i energii i powinno stanowić około 70 procent jego diety. Jednak w jadłospisie zaspokajającym potrzeby organizmu psa nie powinno zabraknąć także warzyw, owoców i tłuszczów – w odpowiednich proporcjach.
Wielu opiekunów owczarków szwajcarskich coraz częściej decyduje się na dietę BARF, jednak także wysokiej jakości gotowa karma, mokra lub sucha, pozwala zdrowo żywić psa bez konieczności podawania dodatkowych witamin czy minerałów. Obecnie dostępne są różne rodzaje karmy, opracowane specjalnie z myślą o potrzebach szczeniąt, psów dorosłych i seniorów, a także ras dużych, małych czy psów o wysokiej aktywności.
Na rynku jest dostępna również karma, która została opracowana specjalnie z myślą o psach z jasnym futrem, takich jak biały owczarek szwajcarski. Zawiera ona mniej karotenu, miedzi i witaminy A i według producenta powinna zapobiegać żółknięciu sierści.
Bez względu na to, jaką karmę i sposób żywienia wybierzesz, ważne jest, aby odpowiadały one potrzebom Twojego psa, ale także Twoim osobistym preferencjom w zakresie przygotowania, przechowywania i podawania.
Biały owczarek szwajcarski występuje w odmianie o średniej długości sierści (gęstej i przylegającej do ciała) oraz długowłosej (z dłuższym włosem okrywowym), przy czym obie wersje mają gęsty podszerstek.
Zasadnicza różnica w pielęgnacji dotyczy odmiany długowłosej, która z reguły wymaga nieco więcej uwagi. W przypadku średniej długości sierści zazwyczaj wystarcza cotygodniowe szczotkowanie (poza okresem linienia), natomiast sierść długa może wymagać dokładniejszego czesania nawet kilka razy w tygodniu, aby zapobiec filcowaniu i powstawaniu kołtunów. Szczególnie w miejscach takich jak „portki” na tylnych łapach czy ogon dłuższa sierść ma większą tendencję do plątania się.
Niezależnie od długości sierści podczas linienia konieczne jest codzienne, dokładne wyczesywanie podszerstka. Biała sierść jest też często uznawana za samoczyszczącą się: Po wyschnięciu brud zazwyczaj sam odpada. Nigdy nie należy jej strzyc, ponieważ włos okrywowy stanowi ważną ochronę przed upałem i zimnem.
Równie niezbędne są regularne wizyty kontrolne, odrobaczanie i szczepienia u lekarza weterynarii. Ponadto warto zwracać szczególną uwagę na uszy, oczy, zęby i pazury psa. One również wymagają od czasu do czasu czyszczenia lub przycinania, a w przypadku jakichkolwiek zmian powinny zostać skontrolowane przez weterynarza.
Więcej wskazówek dotyczących pielęgnacji psa znajdziesz w magazynie zooplus:
Dziś biały owczarek szwajcarski jest uważany za wytrzymałą i zdrową rasę psów. Niemniej, niektóre choroby dziedziczne występują u niego stosunkowo często, podobnie jak u owczarka niemieckiego.
Należą do nich przede wszystkim dysplazja stawów biodrowych, choroby oczu, jak również mutacja genu MDR1, mielopatie zwyrodnieniowe (DM) czy hipertermia złośliwa. Jednak w poważnej hodowli wszystkie zwierzęta przed krzyżowaniem są poddawane testom genetycznym, które dostarczają informacji o tym, jak wysokie jest ryzyko przeniesienia niektórych chorób dziedzicznych na potomstwo. Psy o silnych obciążeniach genetycznych zostają wyłączone z hodowli.
Zagrożenie zdrowotne występujące u owczarków niemieckich związane z silnie pochyloną linią grzbietu i zadem pod zbyt dużym kątem nie występuje u odmiany szwajcarskiej, gdyż hodowcy tej rasy kładą duży nacisk na naturalną budowę wzorowaną na wilczej.
Średnia długość życia przedstawicieli tej rasy wynosi ok. 10–14 lat.
Historia owczarków sięga wiele lat wstecz. Już w VII wieku krótkowłosi przodkowie dzisiejszych psów tej rasy zajmowali się wypasem i zaganianiem stad owiec oraz ochroną dobytku pasterzy.
Oficjalna hodowla rasy rozpoczęła się jednak dopiero pod koniec XIX wieku, kiedy to pruski nadworny mistrz kawalerii Max von Stephanitz poświęcił się tym wszechstronnym czworonogom. Z uwagi na to, że początkowo tylko zdolność do pracy determinowała wysiłki hodowlane w przypadku tej rasy, hodowcy nie rozróżniali odmian o średniej długości sierści, długowłosych, brązowoczarnych czy białych.
Jednak na początku XX wieku białe psy coraz bardziej popadały w niesławę. Powodem tego były nowe odkrycia naukowe, zgodnie z którymi zbyt duża ilość bieli w sierści była odpowiedzialna za zwiększone ryzyko głuchoty i innych chorób dziedzicznych.
Rzeczywiście u wielu zwierząt istnieje genetyczny związek między dużą ilością białej maści a pewnymi wadami genetycznymi. Najnowsze badania pokazują jednak, że u białego owczarka szwajcarskiego za białe umaszczenie odpowiada inna kombinacja genów, dlatego ryzyko wad rozwojowych nie jest u niego większe niż u owczarków o innym kolorze sierści.
Kiedy w 1933 roku hodowcy owczarków niemieckich podjęli decyzję o usunięciu białego koloru sierści ze wzorca rasy i sklasyfikowaniu go jako wady, nie byli oczywiście jeszcze świadomi najnowszych odkryć genetycznych.
Na szczęście mieszkańcy Kanady i USA kontynuowali hodowlę białych owczarków – niezależnie od niemieckiego wzorca – choć z niewielkim powodzeniem, o czym świadczy historia rasy „American-Candadian White Shepherd“. W 1968 roku Amerykanie w końcu poddali się i zakazali hodowli owczarków z białym potomstwem.
To dzięki pewnej grupie szwajcarskich kynologów biały owczarek nie wyginął. Zmotywowani przez zakaz obowiązujący w Niemczech oraz na kontynencie amerykańskim, w 1972 roku rozpoczęli hodowlę wyłącznie białych psów pasterskich. Przy pomocy odpowiednich zwierząt z Kanady i USA udało im się stworzyć zdrową linię hodowlaną.
W 1991 roku berger blanc suisse został wpisany do Szwajcarskiej Księgi Stadnej jako nowa rasa psów. 4. lipca 2011 roku FCI, największa na świecie organizacja kynologiczna, oficjalnie uznała białe owczarki za odrębną rasę.
Jeśli chcesz znaleźć rasowego i zdrowego białego owczarka szwajcarskiego, musisz koniecznie zwrócić się do profesjonalnego hodowcy. Dowiedz się, czy wszystkie zalecane badania zostały przeprowadzone i poproś o przedstawienie wyników. Renomowany hodowca chętnie udzieli Ci wszelkich informacji i odpowie na Twoje pytania dotyczące zdrowia, żywienia, pielęgnacji i wychowania przedstawicieli tej rasy.
Koniecznie umów się na osobiste spotkanie z hodowcą i zapoznaj się z nim, z hodowlą i oczywiście ze szczeniętami. Pamiętaj, że zdrowego szczeniaka, który został zbadany pod kątem chorób dziedzicznych, który został zaszczepiony i odrobaczony, w którego socjalizację hodowca włożył wiele czasu i serca w pierwszych tygodniach życia, nie można kupić po okazyjnej cenie.
© Grigorita Ko / stock.adobe.com
Poniżej znajdziesz odpowiedzi na najczęstsze pytania dotyczące owczarka berger blanc suisse:
Pewne doświadczenie w opiece i szkoleniu psów jest mile widziane. Jeśli potrafisz wychowywać psa z miłością, ale też z odpowiednią konsekwencją i rozumiesz jego charakter, w owczarku szwajcarskim z pewnością znajdziesz przyjaciela na całe życie. Dla osób bez doświadczenia ta rasa niekoniecznie będzie dobrym wyborem.
To dwie odrębne rasy, choć mają wspólnych przodków. Najbardziej widoczną różnicą jest oczywiście umaszczenie: Owczarek szwajcarski jest biały, natomiast jego niemiecki kuzyn może być jednolicie czarny, szary lub rudożółty. Mimo to od czasu do czasu rodzą się także białe owczarki niemieckie. Nie wolno ich jednak krzyżować z berger blanc suisse.
Sierść okrywowa owczarka szwajcarskiego może być średniej długości lub długa. Sierść średniej długości jest gęsta, prosta, przylegająca do ciała i twarda w dotyku, typowa dla owczarków. Odmiana krótkowłosa nie występuje.
Wobec swojej rodziny białe owczarki szwajcarskie są ufne i bardzo przywiązane, natomiast do obcych podchodzą raczej z rezerwą. Aby jednak ich czuły charakter i chęć do pracy mogły w pełni się rozwinąć, potrzebują one odpowiedniej dawki aktywności fizycznej i umysłowej.
Po okresie adaptacji i odpowiednim treningu owczarek ten może zostawać sam przez kilka godzin. Ponieważ jednak silnie przywiązuje się do swojej rodziny, nie powinien zbyt długo ani zbyt często przebywać bez swoich bliskich.
Wszystko, czego potrzebuje Twój podopieczny znajdziesz w sklepie internetowym zooplus.
Każdy przyszły opiekun psa powinien wcześniej dobrze się zastanowić, czy ma wystarczająco dużo czasu dla nowego członka rodziny. W szczególności dotyczy to tak aktywnej rasy jak biały owczarek szwajcarski. Osoby bardzo zaangażowane zawodowo lub mające trudności z poruszaniem się z powodu ograniczeń zdrowotnych czy innych przyczyn powinny raczej zrezygnować z decyzji o jego zakupie.
Biały owczarek szwajcarski to natomiast idealny towarzysz dla aktywnych osób i rodzin, które mają chęć i czas, by spędzać z psem czas na świeżym powietrzu – w naturze lub na placu treningowym. W wiejskim otoczeniu, które oferuje wiele możliwości urozmaiconych wycieczek z psem, ten wysportowany i pełen temperamentu czworonóg czuje się szczególnie dobrze.
| Cechy szczególne: | Berger blanc suisse, znany również jako biały owczarek szwajcarski, to rasa blisko spokrewniona z owczarkiem niemieckim. |
| Charakter: | zrównoważony, odporny na stres, chętny do nauki, inteligentny |
| Wysokość w kłębie: | psy: 58–66 cm suczki: 53–61 cm |
| Waga: | psy: 30–40 kg suczki: 25–35 kg |
| Sierść: | biała, średniej długości lub długa z gęstym podszerstkiem |
| Pielęgnacja sierści: | wymagająca, zwłaszcza w okresie linienia |
| Aktywność: | potrzebuje dużo ruchu i zajęć |
| Pies dla poczatkujących: | raczej nie |
| Szczekanie: | skłonność do nadmiernego szczekania, gdy ma za mało zajęcia |
| Długość życia: | do 14 lat |
| Typowe choroby: | dysplazja stawów biodrowych, stawów łokciowych, mielopatia zwyrodnieniowa, mutacja genu MDR-1 |
| Grupa FCI: | 1. Owczarki i inne psy pasterskie |
| Potrzeba ruchu: | duża |
| Pochodzenie: | Szwajcaria |
„Życie bez mopsa jest możliwe, ale bezcelowe” – powiedział kiedyś komik i pisarz Loriot. Autorka zgadza się z tym bez zastrzeżeń i dodaje: „Życie bez konia, kota i królika również!”. Jej serce bije dla wszystkich zwierząt dużych i małych, i cieszy się niezmiernie, że może pisać o swojej pasji jako niezależny autor. Poprzez swoje artykuły chciałaby podnieść świadomość na temat dobrostanu zwierząt i udzielić przydatnych wskazówek ich miłośnikom.
