Puchaty kot perski z długą sierścią i charakterystycznym pyszczkiem należy do najpopularniejszych ras kotów. Jego wyjątkowy wygląd sprawia, że futrzak ten jest jedyny w swoim rodzaju, jednak wiąże się też z pewnymi wyzwaniami zdrowotnymi.
© anya_titanya / stock.adobe.com
Długa sierść i krótki nos nadają kotu perskiemu wyjątkowy wygląd.
Kot perski może być średniej wielkości lub duży i ma długą sierść, która wystaje nawet spomiędzy palców okrągłych łap, a u wielu osobników zdobi także czubki uszu. Jego nogi są krótkie i mocne, a głowa okrągła oraz szeroka.
Swój charakterystyczny wygląd kot perski zawdzięcza przede wszystkim krótkiemu nosowi. Grzbiet nosa powinien kończyć się między oczami, a tzw. stop, czyli przejście od nasady nosa do czaszki, nie powinien znajdować się ani powyżej górnej, ani poniżej dolnej powieki.
Niestety taka budowa prowadzi do pewnych ograniczeń zdrowotnych i jest powodem nasilonej krytyki w stosunku do zdecydowanych zwolenników tej cechy.
Ile waży pers? Waga kotów wynosi maksymalnie siedem, a kotek nie więcej niż sześć kilogramów.
© anya_titanya / stock.adobe.com
Koty perskie wyróżniają się nie tylko budową ciała, lecz także długą, delikatną sierścią z obfitą warstwą podszerstka. Występują niemal we wszystkich znanych umaszczeniach. Jednobarwne osobniki mogą mieć następujące kolory:
Innymi wariantami są dwu- i trójbarwne egzemplarze. Są one tak samo popularne jak koty o egzotycznym „dymnym” umaszczeniu lub maści typu „shaded” (cieniowanym).
Koty perskie są spokojne i łagodne. Mają zatarty zmysł łowczy i od polowań wolą wylegiwanie się na kanapie, kochają kontakt z człowiekiem, uwielbiają przytulanie i pieszczoty i bardzo przywiązują się do swoich opiekunów.
Pomimo spokojnej osobowości nadal drzemie w nich jednak natura drapieżcy. Persy także powinny mieć możliwość wspinania się, zabaw i ukrycia się w zakamarkach domu. Zwłaszcza istotne jest to w przypadku kotów trzymanych w mieszkaniu.
Ze względu na swój charakter, koty perskie świetnie odnajdują się w roli kotów domowych. Jeśli dysponujesz bezpiecznym dla kota ogrodem lub balkonem z siatką zabezpieczającą, krótkie wyjścia na świeże powietrze są jak najbardziej mile widziane.
Dobrym rozwiązaniem zapewniającym zajęcie dla każdego mruczka jest drapak lub słupek i mata do drapania – nawet jeśli Twój pupil nie jest wielbicielem wspinaczek, ta aktywność należy do repertuaru zachowań każdego mruczka. Nasi pupile muszą mieć możliwość drapania, by pozbyć się obumarłej okrywy pazura.
Drapak nie służy jednak tylko do drapania. Jest to także platforma do wspinaczek i obserwacji, a to uwielbia każdy kot! Inną opcją są też legowiska do umieszczenia na parapecie czy kaloryferze.
© lalalululala / stock.adobe.com
Choć długa sierść kota perskiego zachwyca swoim wyglądem, koty długowłose wymagają sporo pielęgnacji. Aby futro się nie plątało i nie kołtuniło, najlepiej czesać zwierzaka codziennie. Gdy sierść już się sfilcuje, często pomóc może tylko lekarz weterynarii. Spokojnie jednak – w razie konieczności wygolone futro szybko odrasta.
Wskazówka: Podczas corocznego linienia persy tracą część sierści mimo regularnego czesania i szczotkowania. Pasta odkłaczająca oraz trawa dla kota wspierają naturalne wydalanie połkniętej sierści i pomagają zapobiegać zaparciom.
W sklepie internetowym zooplus znajdziesz akcesoria ułatwiające pielęgnację sierści.
Z racji swojej budowy persy wymagają wsparcia w oczyszczaniu okolic oczu i nosa. W tym celu z powodzeniem można użyć nawilżonych chusteczek. Przemywanie rumiankiem lub podobną substancją może dodatkowo podrażnić oczy!
Przez swoje płaskie pyszczki persy mają trudności z przyjmowaniem pokarmów. Żywią się one przede wszystkim, nabierając pokarm na języczek. Dlatego też o wiele łatwiej jest im zjeść pokarm o papkowatej konsystencji niż np. duże kawałki mięsa.
Koty perskie są uznawane za rasę obarczoną problemami zdrowotnymi ze względu na swoją charakterystyczną budowę głowy. Powstały w toku hodowli, mocno spłaszczony pyszczek i króciutki nos – określane jako brachycefalia (krótkoczaszkowość) – między innymi utrudniają tym zwierzętom oddychanie.
Choć dziś zaangażowani hodowcy stawiają zdrowie swoich podopiecznych na pierwszym miejscu, a koty perskie – mimo problematycznej historii hodowli – przy odpowiedniej opiece mogą cieszyć się stosunkowo dobrym zdrowiem, rasa ta nadal ma skłonność do niektórych chorób. Należą do nich między innymi:
Ponieważ choroby te są dziedziczne, przyszli opiekunowie powinni zadbać o to, aby adoptować zwierzęta wyłącznie od hodowców, którzy badają swoje zwierzęta hodowlane oraz ich potomstwo pod kątem chorób genetycznych.
Ponieważ koty perskie są uznawane za rasę obciążoną poważnymi problemami zdrowotnymi, decyzję o ich zakupie warto dobrze przemyśleć. Jeśli marzysz o tym, by pod Twoim dachem zamieszkał ten długowłosy kot, koniecznie wybierz sprawdzonego, odpowiedzialnego hodowcę. Poproś o pokazanie nie tylko rodziców kociąt, ale także ich dokumentacji zdrowotnej.
Wybrany przez Ciebie hodowca powinien być członkiem związku hodowców, który regularnie kontroluje warunki utrzymania zwierząt.
Przeczytaj także: Najważniejsze pytania do hodowcy kotów.
Za kota perskiego trzeba zapłacić od około 2000 do ponad 5000 złotych. Jeśli jednak nie chcemy wspierać hodowli tej rasy ze względu na jej problemy zdrowotne, powinnyśmy rozejrzeć się w schroniskach i fundacjach. Trafia tam wiele persów szukających nowego domu.
© Andreas Gradin / stock.adobe.com
Początkowo uważano, że persy pochodzą od długowłosych kotów z Bliskiego Wschodu. Najnowsze badania wskazują jednak, że przodkami znanych nam persów były długowłose rosyjskie koty domowe.
Co ciekawe, nazwa „persy” powstała już przy utworzeniu pierwszego związku hodowlanego, na początku XX wieku. Wcześniej używano przede wszystkim określenia „angora”.
Od tamtej pory standard rasy i jej wyznaczniki wielokrotnie się zmieniały. Z biegiem czasu większą uwagę zaczęto przykładać do okrągłego czoła, krótkiego pyszczka oraz coraz bujniejszego i bardziej miękkiego futra.
Wraz z rosnącą popularnością tych kotów, dynamicznie wzrastała liczba hodowli, osobniki parowano masowo bez uwzględnienia negatywnego wpływu na ich zdrowie, prowadzono do rozwoju cech takich jak cofnięty nos i łzawiące oczy, nasilając w ten sposób skłonność do zachorowań na zapalenia układu oddechowego i utrudnienia w przyjmowaniu pokarmów.
Koty perskie, koty egzotyczne krótkowłose oraz colourpointy mają wspólny standard rasy. Różnią się jedynie długością, strukturą i umaszczeniem sierści.
Koty perskie są nadal jedną z najchętniej wybieranych ras w Europie. Przyszli opiekunowie powinni jednak wiedzieć, że jego wyjątkowy wygląd jest wynikiem tzw. hodowli ukierunkowanej na cechy skrajne (powodującej problemy zdrowotne). Jeśli nie chcesz jej wspierać, z pewnością w schronisku lub fundacji znajdziesz przedstawiciela tej rasy, który czeka na kochający dom.
Poniżej znajdziesz odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące kota perskiego:
Koty perskie zachwycają długą, gęstą sierścią oraz charakterystycznym, spłaszczonym pyszczkiem. Ich spokojne i zrównoważone usposobienie sprawia, że świetnie odnajdują się w mieszkaniu – uwielbiają się przytulać i chętnie szukają bliskości swojego opiekuna.
Pielęgnacja sierści u kotów perskich jest czasochłonna, ponieważ wymagają one codziennego szczotkowania, aby zapobiec kołtunom. Dodatkowo ze względu na krótki nos, mogący utrudniać oddychanie, potrzebują kontrolowanych warunków klimatycznych.
Tak, koty perskie uwielbiają pieszczoty i spędzanie czasu z opiekunami. Słyną ze swojego przywiązania i często szukają bliskości właściciela.
Tak, koty perskie są podatne na niektóre choroby genetyczne, takie jak wielotorbielowatość nerek oraz kardiomiopatia przerostowa. Jednocześnie hodowla tej rasy jest uznawana przez obrońców zwierząt za prowadzącą do cierpienia zwierząt ze względu na celowo wyhodowany krótki pyszczek i związane z nim problemy z oddychaniem.
Koty perskie linieją dość intensywnie ze względu na swoją gęstą sierść, zwłaszcza w okresie wymiany okrywy włosowej. Regularne szczotkowanie pomaga usunąć martwe włosy i ograniczyć ilość sierści w domu.
Średnia długość życia kota perskiego wynosi około 13–17 lat. Przy odpowiedniej opiece i zdrowym stylu życia mogą jednak dożyć nawet 20 lat.
| Cechy szczególne: | Charakterystyczna dla kota perskiego jest jego długa sierść i krótki pyszczek. Ze względu na budowę czaszki obrońcy praw zwierząt uznają jednak hodowlę tej rasy za prowadzącą do cierpienia jej przedstawicieli. |
| Charakter: | spokojny, przytulaśny, przywiązany do opiekuna |
| Wielkość: | średnia do dużej |
| Waga: | 3,5–7 kg |
| Kolor oczu: | pomarańczowy, niebieski, zielony |
| Umaszczenie: | dopuszczalne wszystkie maści |
| Sierść: | długa i gęsta |
| Pielęgnacja sierści: | wymagająca |
| Długość życia: | ok. 13–17 lat |
| Typowe choroby: | podatny na choroby genetyczne, takie jak wielotorbielowatość nerek i kardiomiopatia przerostowa problemy z oddychaniem wynikające z krótkiego pyska |
| Cena: | od ok. 2000 zł |
| Pochodzenie: | Wielka Brytania |
Zespół redakcyjny zooplus tworzą eksperci i redaktorzy z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie hodowli zwierząt: Luisa ze swoim białym owczarkiem szwajcarskim Elyosem, Laura, Julio oraz Florian. Wraz z dużą siecią ekspertów ds. zwierząt pracują nad tym, aby Magazyn zooplus był zaufanym źródłem informacji dla wszystkich opiekunów i miłośników zwierząt. Celem zespołu jest dostarczanie ekscytującej wiedzy o zwierzętach oraz istotnych informacji na temat właściwej opieki nad nimi.
