24 Styczeń 2018 - Zaktualizowano 18 Kwiecień 2018

Kot brytyjski krótkowłosy

British Shorthair

Poszukujesz kota, który ze swoim spokojnym i wyważonym charakterem świetnie dopasuje się do Twojej rodziny oraz będzie dobrze czuł się w domu? W takim razie polecamy kota rasy brytyjskiej krótkowłosej! Jego wielkim oczom i pluszowej sierści po prostu nie da się odmówić słodyczy, ani nie pokochać jego charakteru! Wszystko, co powinieneś wiedzieć na temat tej rasy, znajdziesz w poniższym artykule. Zawarliśmy tu szczegółowy opis rasy, a także wskazówki dotyczące wyboru odpowiedniego hodowcy, porady zdrowotne i żywieniowe.

Brytyjczyki są bezproblemową rasą: ich przyjazna i spokojna natura sprawia, że odnajdują się w prawie każdym domu, są także odpowiednie dla dzieci i nie sprawiają problemu we współżyciu z innymi zwierzętami.

Hodowla

Brytyjski kot krótkowłosy uważany jest za najstarszą rasę pochodzącą z Wysp Brytyjskich. Mówi się, że przywędrowały one na Wyspy wraz z Rzymianami i długo pozostawały w izolacji. Początki tych „pluszowych misiów” są związane najprawdopodobniej właśnie z życiem na ulicach Anglii, gdzie polowały na gryzonie. Obecnie polowanie nie należy już do ich ulubionych zajęć. Profesjonalna hodowla kotów brytyjskich istnieje na Wyspach od ponad 100 lat. Pierwsze koty tej rasy zostały wystawione w 1871 roku w Pałacu Kryształowym w Londynie.

Po zakończeniu II wojny światowej doszło do skrzyżowania brytyjczyków z innymi rasami. W celu zwiększenia zmniejszającej się populacji kotów brytyjskich i ulepszenia ich cech, zdecydowano się skrzyżować je przede wszystkim z kotami perskimi i kartuskimi. Doprowadziło to do postępującego zrównania się cech brytyjczyków i kotów kartuskich, do tego stopnia, że w 1970 roku związek felinologiczny FIFe połączył te dwie rasy, w konsekwencji czego wszystkie niebieskie koty określano jako kartuskie, natomiast te w innych kolorach jako brytyjskie krótkowłose. W 1977 roku wycofano się z takiego podziału, jednak te dwie rasy nadal są ze sobą dość często mylone. Proces krzyżowania doprowadził do nieco odmienionego wyglądu zewnętrznego kotów brytyjskich, niż początkowo. Połączenie z persami ma swoje rezultaty w krótkiej i zwartej budowie ciała, koty kartuskie są natomiast szczuplejsze i budową ciała przypominają przeciętnego domowego kota.

Z krzyżówki z persami powstała także rasa brytyjska długowłosa, nazywana inaczej „highlander”, o średniej długości sierści. Odmiana długowłosa hodowana jest według takich samych standardów jak krótkowłosa. Brytyjskie długowłose charakteryzują się taka samą spokojną, przyjazną i wyważoną osobowością, a także zadziwiającą zdolnością do przystosowywania się do każdych warunków.

Od momentu oficjalnego uznania kotów brytyjskich krótkowłosych za samodzielną rasę w 1980 roku, są one bardzo często gwiazdami międzynarodowych wystaw kotów.

Wygląd

Krótkie, grube i łatwe do pielęgnowania futro oraz okrągła głowa z dużymi, żółtymi oczami sprawiają, że brytyjczyki wyglądem przypominają… urocze pluszowe misie, które chciałoby się bez końca przytulać! Nie dziwi zatem, że koty te należą obecnie do jednej z najchętniej wybieranych ras.

Koty brytyjskie krótkowłose charakteryzują się raczej zwartą budową. Podobnie jak inne duże koty rosną relatywnie wolno, osiągając pełne rozmiary nawet dopiero w trzecim roku życia. Waga samic dochodzi do 5, natomiast samców do 7 kilogramów. Koty tej rasy żyją naprawdę długo. W większości przypadków cieszą się dobrym zdrowiem i przy odpowiedniej pielęgnacji i żywieniu dożywają bez problemu minimum 15 lat.

Brytyjczyki są najbardziej rozpoznawalne w charakterystycznej dla tej rasy wersji niebiesko-szarej. Również z tego powodu mylone są często z kotami kartuskimi, co jak już wyjaśniliśmy, nie wzięło się znikąd, ponieważ te dwie rasy były ze sobą w przeszłości wielokrotnie krzyżowane. Jednak brytyjczyki występują obecnie w prawie każdym możliwym ubarwieniu, dzięki czemu każdy znajdzie coś dla siebie!

Ubarwienie

Bez względu na to czy jedno- czy wielokolorowy, każdy kot brytyjski jest rozkoszą dla oka. Wśród jednokolorowych (bez znamion) występują niebiesko-szare oraz czarne, szczególnym zainteresowaniem cieszą się zwłaszcza umaszczenia „lilac” oraz „fawn”, będące odcieniami beżu. Obok nich występują także koty rude, czarno-białe i trójkolorowe. Jeżeli natomiast ktoś poszukuje czegoś nadzwyczajnego, spotykane, choć nieczęsto, są również takie barwy jak „czekoladowy dymny”, „tabby niebieski szylkret”, czy „srebrzysty cieniowany”. Koty określane jako „cieniowane” charakteryzują się tym, że określony kolor pojawia się jedynie na końcach włosów.

Do szczególnie popularnych umaszczeń należą te, które określane są jako „tabby”. Koniec końców każdy kojarzy przecież srebrzystego tabby z reklam firmy Whiskas! Inne warianty kolorystyczne tabby są także chętnie wybierane. Tygrysi, cętkowany, cynamonowy, harlequin czy colorpoint – spośród ponad 300 możliwych barw każdy znajdzie coś dla siebie!

Poniżej podsumowaliśmy dla Państwa najpopularniejsze warianty kolorystyczne:

Colorpoint: przy takim ubarwieniu pyszczek, uszy, ogon oraz łapy są w znacznie ciemniejszym odcieniu barwy podstawowej, niż inne partie ciała.

Chinchilla: 1/8 futra ma barwę jednego z podstawowych odcieni czerni, natomiast pozostała część jest srebrno-biała.

Tabby: „tabby“ w rzeczywistości oznacza więcej niż tylko „pręgowany”. W zależności od kolorystki koty brytyjskie mogą być określane jako „mackerel” (tygrysie), „classic” (klasyczne), „blotched” (pręgowane), „spotted” (cętkowane) oraz „ticked” (nakrapiane).

Tortie: oznacza umaszczenie trójkolorowe, określane również jako szylkretowe. Ze względu na uwarunkowania genetyczne w takim ubarwieniu występują wyłącznie kotki.

Torbie: koty tak umaszczone łączą w sobie cechy umaszczenia tabby oraz tortie.

Dwukolorowe: każde połączenie z białym – w zależności od stosunku bieli do koloru wyróżnia się dodatkowo trzy główne odmiany: „harlequin” przy stosunku 1/6, „van” z przewagą koloru białego oraz „bicolour”, gdy stosunek bieli do koloru jest taki sam.

W języku fachowym często pełne nazwy ras kotów tworzy się od koloru umaszczenia przeważającego. Na przykład: kot brytyjski krótkowłosy srebrzysty tabby - na srebrno-białej podstawie odznaczają się znacząco znamiona tabby.

Charakter

Koty brytyjskie uchodzą za koty przyjazne i raczej spokojne. Z tego względu często poleca się je jako idealne zwierzęta do trzymania w mieszkaniu. To, czy życie w mieszkaniu będzie odpowiednie dla kota nie zależy jednak wyłącznie od cech rasy, ale też od charakteru mieszkania – każdy kot wymaga urozmaiconego otoczenia z dużą ilością możliwych miejsc do drapania, zabawy i chowania się, podobnie jak i zabawy z człowiekiem. Koty z natury są drapieżnikami, toteż nawet tak spokojnie koty jak brytyjczyki, nadal mają w sobie instynkt łowcy – szybko nudzą się bez odpowiednich zabaw i wyzwań.

Przy małej przestrzeni można łatwo „rozszerzyć” świat kota za pomocą tzw. „trzeciego wymiaru”. Najlepszym dla niego przykładem jest drapak – rozciąga się nie tylko horyzontalnie, ale i wzwyż. Koty chętnie się wspinają i uwielbiają obserwować otoczenie z góry. Jeśli nie chcą Państwo decydować się na drapak sięgający sufitu, polecamy rozpatrzeć zatem przestawienie regałów tak, by stworzyć z nich dla kota tor wspinaczkowy.

Prawidłowe żywienie

Pełnowartościowy pokarm o dużej zawartości świeżego mięsa, zdrowych protein i niskim udziale roślinnych produktów ubocznych, to idealna podstawa żywieniowa dla takich kotów, jak brytyjskie. Dieta typowa dla danej rasy musi także uwzględniać specyficzne potrzeby każdego kota indywidualnie. Dla kotów brytyjskich przeznaczone są specjalnie dopasowane rozmiarowo krokieciki, które ułatwiają przyjmowanie pokarmów kotom z krótką żuchwą i powinny zachęcać do przeżuwania.

W celu zapobiegania chorobom serca oraz schorzeniom stawów, do karm dodawane są często zwiększone dawki tauryny i składniki odżywcze zawarte w chrząstkach, takie jak glukozamina. Z kolei składniki takie jak witamina B i olej z łososia wspierają pielęgnację futra.

Naturalnie, żywienie kota może być też celowo uzupełniane innymi składnikami. Tauryna wpływa na połączenia nerwowe i reguluje rytm serca. Niemożliwe jest jej przedawkowanie, ponieważ w momencie pojawienia się nadwyżki zbędna ilość zostaje natychmiast wydalona z organizmu. Niedobór tej substancji może prowadzić natomiast do ślepoty, uszkodzeń systemu immunologicznego oraz usztywnienia mięśnia sercowego. Zalecana dzienna dawka dla kota to od 100 do 200 mg. Z tego względu, wielu właścicieli kotów samodzielnie uzupełnia gotową karmę tauryną. W utrzymaniu lśniącej sierści pomocne są pełnowartościowe oleje. W sklepach branżowych dostępny jest na przykład olej z łososia w kapsułkach. Tak samo sprawa wygląda ze składnikami wspomagającymi stawy. Glukozamina dostępna jest w postaci proszku lub w postaci płynnej, do mieszania z karmą.

Zdrowie

Zwarta i masywna budowa ciała niestety może powodować u brytyjczyków schorzenia kości i stawów. Dodatkowo koty te są narażone na choroby serca, takie jak kardiomiopatia przerostowa, czy hemofilia B. W środowisku hodowców tych kotów wymieniany jest często także skrót PKD, oznaczający „Polycystic Kidney Disease”, czyli wielotorbielowatość nerek, dotykającą koty brytyjskie, a przede wszystkim koty perskie i inne egzotyczne koty krótkowłose. Symptomy tej choroby pojawiają się dopiero w późniejszych latach życia, więc zanim choroba zostanie zdiagnozowana, gen może zostać już przekazany potomstwu… Choroba nerek dziedziczona jest dominująco, co oznacza, że chory osobnik z pewnością przekaże gen swoim dzieciom. Badanie USG, już od 10. tygodnia życia, może pozwolić na zdiagnozowanie PKD, dlatego też tak istotne w przypadku zwierząt hodowlanych są regularne wizyty u weterynarza. Pozwalają one wykryć choroby dziedziczne i wyłączyć chore osobniki z hodowli. Dobry hodowca powinien dysponować dokładną dokumentacją medyczną rodziców kocięcia.

Jak znaleźć odpowiedniego hodowcę

Hodowlane koty, w celu wykluczenia chorób genetycznych i ich potencjalnego dziedziczenia, powinny być regularnie badane! Dla osoby chętnej na zakup brytyjczyka bardzo istotnym jest, by dobrze wybrać hodowcę, który zadbał wcześniej o przeprowadzenie adekwatnych badań. W zależności od pochodzenia i tytułów wystawowych, cena kota może wahać się od tysiąca do nawet kilku tysięcy złotych. To wprawdzie dość wysoka cena jak na jednego kota, lecz jeśli znajdziemy odpowiedniego hodowcę, będą to z pewnością dobrze zainwestowane pieniądze. Dobry hodowca dba należycie o regularne kontrole zdrowia, podaje pełnowartościowe karmy, odpowiednio paruje zwierzęta oraz zachowuje właściwy odstęp pomiędzy rozrodami. Dba także o to, by kocięta miały wystarczająco dużo czasu, by przygotować się na nowy dom. Przyjmuje się, że kocięta powinny pozostać z matką i rodzeństwem do dwunastego lub nawet szesnastego tygodnia życia. W tym czasie uczą się one wszystkiego, co jest istotne dla wyważonego, spokojnego i zdrowego trybu życia kota, tak by móc w pełni dopasować się do nowej rodziny. To wszystko jest naturalnie kosztowne, stąd wygórowane ceny kociąt…

Nie wierzcie nieprofesjonalnym hodowcom, którzy oferują „koty rasowe bez rodowodu” w przystępniejszych cenach. Hodowcy zrzeszeni w związkach fachowych dają gwarancję, że ich zwierzęta są odpowiednio zadbane oraz regularnie badane, w szczególności pod kątem obecności chorób genetycznych. „Pseudohodowcy”, przez chęć uzyskania wyższych zysków, często oszczędzają na zdrowym żywieniu oraz badaniach i parują zbyt blisko spokrewnione zwierzęta, czego wynikiem jest częstsze występowanie chorób dziedzicznych. Kocięta są także zbyt wcześnie odseparowywane od matki, niezaszczepione i niegotowe na przeprowadzkę do nowego domu…

Profesjonalnych hodowców można znaleźć poprzez związki zrzeszające. Wzięcie hodowli pod lupę i dokładne przyjrzenie się nigdy nie zaszkodzi. Spróbujcie Państwo unikać także zakupu w skutek współczucia. Pamiętajcie, że biorąc jedno kociątko „bez papierów” robią Państwo miejsce dla kolejnego kotka, który podzieli jego los… Hodowla to jednak wciąż biznes, w którym jak w każdym innym, obowiązuje prawo popytu i podaży.

Koty rasowe w schroniskach

Niestety rodowód nie ratuje przed życiowymi zawirowaniami i również koty rasowe, w tym koty brytyjskie, trafiają do schronisk. Jeśli ktoś chciałby stworzyć dom rasowemu kotu i nie robi dla niego różnicy wiek zwierzęcia, z pewnością nawet w miejscowym przytulisku znajdą się koty, których charakter już został wzmocniony przez los, a które z utęsknieniem czekają na nowy przyjazny dom i kochających zwierzęta ludzi!

Życzymy Ci wielu radosnych chwil z Twoim kotem!

Najczęściej czytane

Ragdoll

Niezwykłe umaszczenie typu point i błyszczące niebieskie oczy… To cechy charakterystyczne uroczego Ragdolla. Dowiedz się o nim więcej!

Maine Coon

Maine coon to jedna z najpopularniejszych ras na świecie. Przyczyniły się do tego ich nadzwyczajny charakter oraz wytrzymałość i zdrowie.

Kot brytyjski krótkowłosy

Przyjazna natura Brytyjczyka sprawia, że odnajdzie się on w niemal każdym domu, także z dziećmi i innymi zwierzętami. Poznaj rasę!