Angora turecka

kot rasy angora turecka

Wielu wielbicieli i znawców kotów twierdzi, że angora turecka to najstarsza rasa kotów na świecie. Skąd wzięła się ta opinia i czym angory oczarowują swoich miłośników na całym świecie?

Badania genetyczne dowodzą, że angory tureckie faktycznie są jedną z najstarszych kocich ras na świecie. Ich półdługie futro powstało poprzez naturalny proces mutacji, nie zaś poprzez celowe działanie człowieka – to zdecydowanie odróżnia ich historię od historii wielu innych ras kotów!

Wygląd

Angory tureckie, nazywane w Turcji "ankara kedisi", uważane są tam wręcz za rasę narodową. Nie dziwi zatem, że te muskularne, ale przy tym bardzo eleganckie koty niezmiennie oczarowują wielbicieli i znawców kotów. Ich waga dochodzi do 5 kg. Futro angor wyróżnia jego wyjątkowa jedwabistość. Ze względu na brak podszerstka, sierść angor przylega do ich ciała, dzięki czemu jest łatwa w pielęgnacji. Klimat miejsca, z którego wywodzi się rasa, sprawia, że w okresie zimowym ich sierść staje się grubsza i bardziej puszysta, w okresie letnim natomiast jest krótka, lekka i jedwabista. Rasa ta idealnie sprawdza się na obszarach o gorących latach i mroźnych zimach, odpowiadających klimatowi Azji Mniejszej, a konkretniej Turcji.

Ogon angory jest długi i bardzo puszysty, pięknie współgra z eleganckim, smukłym korpusem i długimi łapami. Głowa kotów tej rasy ma klinowaty kształt od linii uszu po szpic nosa, z wyróżniającymi się migdałowatymi oczami. Istotne są zwracające uwagę uszy, wielu hodowców preferuje duże, otwarte uszy z delikatnymi pędzelkami.

Wygląd angor tureckich zmieniał się z biegiem czasu. Rasa ta znana jest już od XV wieku i ma za sobą naprawdę długą historię! Pierwsze koty sprowadzone do Europy z Turcji, charakteryzowały się jeszcze bardzo silną, muskularną budową. W międzyczasie hodowcy i związki hodowlane zaczęli preferować współczesną, szczuplejszą budowę ciała angor.

Do lat dziewięćdziesiątych XX wieku znane były jedynie angory zupełnie białe, co zresztą nadal obowiązuje w Turcji, gdzie dalej uznawane jest jedynie białe futro. Na początku lat dziewięćdziesiątych FIFe (Fédération Internationale Féline) wprowadziła inne możliwe warianty kolorystyczne. Od tego czasu dopuszczalne są też angory w kolorach czarnym, rudym i ich jaśniejszych tonach. Mogą pojawiać się także wzory takie jak np. tabby. Wykluczone są natomiast kolory czekoladowy, liliowy, płowy oraz umaszczenie typu point.

W przeciwieństwie do innych kotów, nie ma określonych wytycznych dotyczących koloru oczu angor. Niezależnie czy zielone, niebieskie, złote, piwne czy dwukolorowe – wszystkie są akceptowane, nie ma także wymogów dotyczących powiązań pomiędzy kolorem oczu i sierści.

Charakter

Angory uważane są za szczególnie inteligentne koty. Uwielbiają długie pieszczoty ze swoim właścicielem, ale potrzebują także rozrywek intelektualnych. Zawsze są chętne do zabawy wymagającej wysiłku psychicznego lub związanej z poszukiwaniem jedzenia, ale nie odmówią też klasycznej zabawy z wędką, piłeczkami czy myszkami. Przy zabawie widoczna jest ich nadzwyczajna żywotność, która udziela się i ciężko jej nie ulec! Angory przywiązują się bardzo do ludzi, podążając za swoim człowiekiem krok w krok. Długie, głośne mruczenie i „ataki” pieszczot? Niekończąca się radość z zabawy? Angory tureckie kochają kontakt ze swoją rodziną i to sprawia, że pomimo swojej nieskomplikowanej, przyjaznej natury, są one wymagającą rasą, która w zależności od cech osobniczych, domaga się bardzo wiele uwagi. Ponieważ jednak angory, nawet podczas zabaw, zupełnie nie okazują agresji i świetnie dopasowują się do swoich właścicieli, czas im poświęcony to czysta przyjemność. Rasa ta jest idealna dla rodzin. Koty uwielbiają zabawę z dziećmi, pieszczoty z dorosłymi i są wdzięczne za darowaną im uwagę.

Nie wolno zapomnieć, że wszystkie koty mają w sobie nadal ducha żyjących w dziczy zwierząt i zakorzeniony w nich pociąg do przygód, przez co wypuszczanie ich wolno na zewnątrz może stwarzać dla nich duże zagrożenia. Tak beztroska rasa jak angora turecka jest bardzo ufna w stosunku do ludzi i nawet do obcych ludzi zbliża się mrucząc, z uniesionym wysoko ogonem. Wiele kotów wsiada też chętnie do obcych samochodów… Z tego względu bardzo ważne jest oznaczenie kota mikrochipem i zarejestrowanie go, by w razie podobnej sytuacji możliwe było szybkie odnalezienie „zguby” i powrót do domu!

Historia

Czy angora turecka naprawdę jest najstarszą rasą świata? Zajmujący się tą sprawą naukowcy poprzez badania genetyczne dowiedli, iż faktycznie rasa ta powstała poprzez naturalną mutację genów, w przeciwieństwie do innych ras, których cechy szczególne zostały „wypracowane” w skutek zaplanowanej hodowli. Angory są zatem w istocie jedną z najstarszych kocich ras!

Biorąc pod lupę ich pochodzenie, angory wywodzą się z Kaukazu i są blisko spokrewnione z rasą turecki van. W Turcji znane są już od XV wieku, natomiast w Europie stały się znane prawdopodobnie po tym, jak w XVI wieku sułtan Imperium Osmańskiego wysłał angory jako prezent na dwory angielski i francuski. Tam, ze względu na swoją długą sierść, zyskały sobie uwagę szlachty. Ale nie tylko na dworach można było spotkać angory. Badacze i naukowcy byli zafascynowani tymi szlachetnymi kotami z jedwabistą sierścią. Pierwsze wzmianki o rasie, a nawet jej rysunki, pojawiają się już w 1756 roku w książce autorstwa francuskiego badacza Georges-Louis Leclerc de Buffon.

W XVIII wieku koty były wyznacznikiem statusu społecznego na dworach europejskich. Jeden z opisów rasy pochodzi z 1834. William Jardine pisze o tym, że koty angora „spotykano tu częściej niż koty salonowe” i uważano je za „bardziej miękkie i przyjazne niż zwykłe koty”. Charles Ross w 1868 roku referuje: „angora to piękna rasa ze srebrzystym jedwabistym futrem (…). To wspaniałe stworzenie o przyjaznej naturze.”

W pewnym momencie popularność angory została jednak przyćmiona popularnością kotów perskich i ich liczba, w samej tylko Turcji, niebezpiecznie spadła. Zdecydowano się nawet na chów kilku zwierząt w zoo w Ankarze i Stambule, by zagwarantować ciągłość rasy…

Lata pięćdziesiąte to czas narodzin współczesnej hodowli angor tureckich. W 1954 roku pierwsza angora dotarła do Stanów Zjednoczonych, a w 1973 roku została oficjalnie uznana przez amerykański związek hodowców CFA, wtedy jedynie w białym wariancie umaszczenia. Inne wersje kolorystyczne uznano w 1978 roku. Z USA angory dotarły do Europy, co było przyczynkiem do wznowienia hodowli tej rasy, opartej w dużej mierze na osobnikach sprowadzonych z Turcji, co ciekawe, pochodzących w przeważającej części właśnie z zoo!

Zdrowie

W procesie autosomalnego recesywnego dziedziczenia u angor tureckich często pojawia się ataksja, czyli niezborność ruchów, objawiająca się utratą kontroli nad mięśniami i brakiem ich synchronizacji. Wiele kociąt nią dotkniętych niestety umiera. Jednak przy szczególnej opiece i pielęgnacji, odpowiednich warunkach mieszkaniowych oraz stałej opiece weterynaryjnej, koty dotknięte ataksją mogą żyć wiele lat. Przyczyna występowania tej choroby nie jest znana, jednak pewnym jest, że jest to choroba wrodzona – dorosłe koty nie mogą na nią zachorować.

Kolejnymi uwarunkowanymi genetycznie chorobami, mogącymi pojawić się u angor, zwłaszcza u tych o całkowicie białym umaszczeniu, są zaburzenia słuchu lub nawet głuchota. Często stwierdzane u białych kotów są także zaburzenia równowagi. Problemy te nie są specyficzne dla danej rasy lecz właśnie dla kotów u białym umaszczeniu.

zdrowie angory tureckiej

Żywienie

Jako krzepkie, zdrowe zwierzęta angory nie wymagają szczególnej opieki, ani specjalnego żywienia. Dieta oparta na dużej ilości zdrowych białek jest podstawą do długiego i zdrowego życia kota. Mięsożerne koty potrzebują dużych ilości pełnowartościowego białka, mogą natomiast obejść się w zasadzie zupełnie bez węglowodanów, których zbyt duża ilość może prowadzić do wystąpienia chorób takich, jak np. cukrzyca.

„Jesteś tym, co jesz” – to znane i często cytowane powiedzenie dotyczy także naszych kocich podopiecznych. Naukowcy dowiedli, że koty doskonale wiedzą, czego im potrzeba. Preferują pożywienie, które składem przypomina… mysz, a więc ich naturalną ofiarę. Ten gryzoń składa się w 85% z mięsa, w tym mięśni, tkanki łącznej i organów wewnętrznych. Reszta to roślinne składniki przewodu pokarmowego, kości i sierść. Przeciętna mysz składa się zatem z 50-60% białka, 20-30% tłuszczu i 2-3% pochodzących z zawartości przewodu pokarmowego węglowodanów. Karma dla kota powinna zatem odpowiadać swoim składem powyższej strukturze.

Wbrew pozorom, nie jest trudnym stwierdzić, co dokładnie zawiera karma dla kota. Producenci mają obowiązek opatrzenia każdego opakowania etykietą, na której wyraźnie wyszczególnione są składniki karmy. Na pierwszym miejscu powinno stać mięso, jako składnik, którego jest najwięcej. Należy jednak uważać na opisy – czasami pod ogólnym terminem „mięso“ ukrywać mogą się również produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, takie jak wnętrzności, ścięgna, pióra czy pazury… Co prawda, karmienie kota jedynie chudym mięsem może prowadzić do niedoborów w diecie - dobra karma musi zawierać również podroby. Z drugiej strony jednak nie wszystkie podroby są dobrze przyswajane. Tyczy się to przede wszystkim produktów ubocznych, takich jak pazury czy sierść. Oprócz wyszczególnionych składników, na etykietach podana jest również analiza składu chemicznego karmy. Podana jest procentowa zawartość białek, węglowodanów, tłuszczów, błonnika, wilgotność oraz minerały i witaminy. W ten sposób można łatwo stwierdzić, która z dostępnych na rynku karm jest najlepsza i najodpowiedniejsza dla Twojego pupila.

Oprócz zdrowego żywienia, bardzo ważne są również coroczne wizyty u weterynarza, podczas których kot otrzyma niezbędne szczepionki, sprawdzony zostanie stan jego uzębienia oraz wyjaśnione zostaną ewentualne wątpliwości. Zwykłe standardowe osłuchanie kotka przez weterynarza, należące do rutynowych corocznych badań, może pomóc we wczesnym wykryciu ewentualnych chorób.

Jak znaleźć odpowiedniego hodowcę

Pomimo iż angory tureckie nie należą do najpopularniejszych ras, nie trzeba jechać aż do Turcji, by nabyć jednego z tych niesamowitych kotów. Hodowle angor można znaleźć w wielu miejscach w Europie, również w Polsce.

Jeśli zastanawiacie się, czy wybór hodowcy ma znaczenie, odpowiadamy – ma i to ogromne! Profesjonalni, zrzeszeni w związkach hodowcy przykładają wielką wagę do wychowania swoich zwierząt, odpowiedniego ich parowania, właściwego odżywiania i dbania o ich zdrowie. Oczywiście taka troska niesie ze sobą wysokie koszty, co odzwierciedla się w cenie zwierzęcia. Minimalny wydatek za jednego kota to około 1500 złotych, przy czym należy pamiętać, że kwota ta zawiera w sobie nie tylko rodowód, ale przede wszystkim wiedzę i doświadczenie hodowcy oraz jego zaangażowanie w opiekę nad swoimi zwierzętami. Tak naprawdę, cena kota rzadko pokrywa całość kosztów ponoszonych przez hodowcę. Hodowla zwierząt to drogie hobby. Dlatego też należy unikać osób nastawionych na zysk, które oferują niskie ceny za swoje „koty bez papierów”. Niższa cena oznacza oszczędności na karmie, okresowych badaniach, testach genetycznych, czy skracanie czasu pomiędzy rozrodami…

Odpowiedzialny hodowca jest w stanie przedstawić historię medyczną każdego ze swoich podopiecznych, a także rodowody rodziców kociąt. Ważne jest też, by kocięta pozostawały przy matce przez wymagany okres 12 tygodni, by w tym czasie mogły nauczyć się od matki i rodzeństwa wszystkiego, co istotne w „kocim życiu”. Dopiero po upływie tego okresu kocię jest gotowe, by dołączyć do nowej rodziny. Warto poczekać! Po tym czasie, przez kolejnych 12-18 lat, piękna angora turecka będzie należeć już tylko do Was i będzie oczarowywać Was swoją przyjazną, żywotną naturą i otwartością!

Najczęściej czytane

Ragdoll

Niezwykłe umaszczenie typu point i błyszczące niebieskie oczy… To cechy charakterystyczne uroczego Ragdolla. Dowiedz się o nim więcej!

Kot brytyjski krótkowłosy

Przyjazna natura Brytyjczyka sprawia, że odnajdzie się on w niemal każdym domu, także z dziećmi i innymi zwierzętami. Poznaj rasę!

Kot rosyjski niebieski

Na pierwszy rzut oka te szaro-niebieskie koty są bardzo podobne do kartuzów i niebieskich krótkowłosych brytków. Jak znaleźć różnice?