04 Grudzień 2017 - Zaktualizowano 04 Październik 2018

Ragdoll

ragdoll

Kot przypominający szmacianą lalkę (ang. ragdoll)? Zupełnie nie! Ragdoll to rasa odpowiednia dla miłośników syjamów, colorpointów i innych ras o cechach ubarwienia typu point. Do tych miękkich olbrzymów przekonuje nie tylko ich piękne futro, niezwykłe umaszczenie i błyszczące niebieskie oczy…

Wygląd

Duże, masywne ragdolle, z szeroką klatką piersiową, muskularną budową ciała i silnym charakterem, wyróżniają się przede wszystkim swoim miękkim, jedwabistym w dotyku futrem, z małą ilością przylegającego do ciała podszerstka. Ragdolle wyglądem przypominają przytulanki, który to efekt potęguje często występujący u nich charakterystyczny kołnierz. Głowa jest średnio duża i przechodzi od kształtu klinu do zaokrąglenia, oczy są szeroko rozstawione. Tylne łapy są odrobinę dłuższe niż przednie, co sprawia, że linia grzbietu jest lekko spadzista. Ragdolle to koty średniej wielkości, waga samic dochodzi do 6 kilogramów, natomiast samców do 9,5 kilograma. Osobnik mierzący w kłębie do 40 cm osiąga długość około 1,20 metra, mierząc od nosa po koniec ogona.

Duże, okrągłe, błyszczące oczy to ich znak rozpoznawczy, tak samo jak i ich ubarwienie. Podobnie jak koty syjamskie, ragdolle należą do kotów o ubarwieniu colorpoint. Oznacza to, że ich kolor podstawowy pojawia się jedynie na pyszczku, uszach, łapach i ogonie. Ze względu na uwarunkowania genetyczne barwa podstawowa pojawia się tylko na chłodnych partiach ciała, tzw. „punktach”. Reszta ciała pokryta jest białym włosem. Dozwolone są praktycznie wszystkie kolory: seal-, blue-, chocolate-, lilac-, a ostatnio również red- i creampoint.

Seal-point: U ragdolli w barwie seal-point oznaczenia są w kolorze czarnym, oczywiście wyłącznie na chłodnych partiach ciała.

Blue-point: Jako niebieski określane jest “rozcieńczenie” koloru czarnego.

Chocolate-Point: Czekoladowe ragdolle mają oznaczenia o atrakcyjnej brązowej barwie.

Lilac-Point: Tak określany jest jasny odcień brązowego.

Red-Point: Rude oznaczenie.

Cream-Point: Jasny odcień rudego. To ubarwienie jest ledwo widoczne, „zafarbowane” są sameońcówki włosia.

Oficjalne warianty oznaczenia kota toolorpoint, mitted, tabby, tortie oraz torbie.

Tabby: Oznaczenia kolorystyczne są dodatkowo pręgowane, widoczne nie tylko na pyszczku, ale często także na łapach. Oczy wyglądają jakby były podkreślone czarną kredką do oczu. W przypadku ragdolli umaszczenie tabby nazywane jest często umaszczeniem „lynx”.

Tortie: Inaczej szylkretowe, cętki mogą być różnej wielkości, przy czym hodowcy preferują mniejsze i równomiernie rozłożone plamki.

Torbie: Nazywa się tak kombinacje tabby i tortie. Pręgowany szylkret – to dopiero ciekawe ubarwienie!

Colorpoint: Colorpointy posiadają „maskę” na pyszczku.

Mitted: Ragdolle o tym wzorze mają biały podbródek i często białe pręgowanie na nosie, poduszeczki są różowe, dodatkowo koty o tym umaszczeniu noszą „białe rękawiczki” na przednich i „skarpetki” na tylnych łapkach.

Bicolour: Bicoulory również mają bardzo widoczne oznaczenie punktowe, ich barwa podstawowa jest jaśniejsza, na pyszczku widoczny jest wzór odwróconego V, zaczynający się na  czole i kończący u nasady pyszczka, łapy są białe.

Co istotne, kocięta posiadające gen odpowiadający za ubarwienie point, rodzą się zupełnie białe, osiągając swoje ostateczne ubarwienie dopiero w wieku 3 lub 4 lat.

Jedwabiste futro ragdolli jest półdługie, jednak ze względu na małą ilość podszerstka uchodzi za łatwe w pielęgnacji. Każdy kot jest inny, generalnie jednak koty tej rasy powinny być czesane raz na tydzień, w okresie wymiany futra częściej.

Charakter

Miłośnicy ragdolli nie kochają ich jedynie za niezwykły wygląd i duże niebieskie oczy. Koty tej rasy uważane są za bardzo towarzyskie. Są łagodne, potulne, spokojne i inteligentne, przede wszystkim jednak uwielbiają przytulanie i zabawę, a za swoimi właścicielami chodzą krok w krok! Z tego powodu wielu hodowców mówi o nich jako o „psach w kociej postaci”. Ragdolle w pełni dopasowują się do nowej rodziny, jednak nie może zabraknąć dla nich w domu kociego towarzysza zabaw! Pomimo faktu, iż koty często uważa się za samotników, tak towarzyskie koty jak ragdolle zadziwiająco chętnie korzystają z uroków życia z drugim kotem.

Te łagodne zwierzęta świetnie przystosowują się do życia w domu, chętnie jednak obserwują życie na zewnątrz z parapetu lub z zabezpieczonego balkonu. Należy jednak pilnować, by koty niewychodzące z domu miały zapewnione odpowiednie warunki do fizycznego i intelektualnego rozwoju. Nie zapominajcie o swoim podopiecznym i nie oszczędzajcie czasu na pieszczoty i wspólne zabawy. W domu, w którym mieszka kot, powinna być przestrzeń do chowania się, wypoczynku, zabaw i odkrywania. Mieszkanie dla ragdolla wcale nie musi być duże! Ważna jest jednak możliwość wspinaczki i dotarcia do punktów obserwacyjnych. Pomóc w tym może odpowiednie rozstawienie mebli, drapak czy legowiska do umieszczenia na kaloryferze lub parapecie.

Historia

Ragdolle to dość młoda rasa, której historia rozpoczyna się dopiero w latach sześćdziesiątych. Pomysłodawczynią i pierwszą hodowczynią ragdolli była miłośniczka kotów Ann Baker z Kalifornii. Z pomocą kocura podobnego do rasy agora i kotek nieznanej rasy, stworzyła pierwszą linię hodowli. Pierwszy kocur w linii miał odpowiadać cechom obecnie znanych nam ragdolli: duży, z półdługim futrem i pięknymi, niebieskimi oczami. Ann Baker nazwała tę rasę „ragdoll”, co w języku angielskim oznacza szmacianą laleczkę. Wybrała taką nazwę, gdyż zauważyła, że koty te zaraz po podniesieniu na ręce, w niespotykany sposób rozluźniają się i wyciągają – dokładnie jak szmaciane laleczki! Nazwa, która świetnie pasuje do wyluzowanych kotów!

Jak w każdym środowisku, także wśród hodowców pojawiają się konflikty. Gdy Ann Baker chciała opatentować rasę ragdoll i uzyskać profity z tego tytułu, wielu hodowców postanowiło odejść od pierwotnej linii rasy, przez co doprowadzili ją do obecnego stanu.

Ragdoll to zatem nie tylko jedna z najmłodszych ras kotów, ale także jedyna, na którą został zgłoszony patent.

Hodowla

Ragdolle uchodzą za niesprawiającą problemów rasę. Każda żyjąca istota wykazuje skłonności do pewnych chorób genetycznych, hodowla w jednej linii może te skłonności dodatkowo nasilić. Niestety ragdolle nie są tu wyjątkiem.

Nawet przy ich opinii generalnie zdrowych zwierząt, mają one skłonności do chorób serca i kamienicy pęcherza moczowego. Do chorób serca zalicza się przede wszystkim choroba znana także wśród innych ras spokrewnionych z ragdollami – kardiomiopatia przerostowa. Inaczej nazywana skrótem HCM, jest najczęściej pojawiającą się chorobą wśród kotów. Wywołuje ją pogrubienie i tym samym usztywnienie mięśnia sercowego. Może zostać zdiagnozowana za pomocą badania ultrasonograficznego. Istnieje także test genetyczny na obecność genu odpowiedzialnego za tę chorobę, dzięki czemu odpowiedzialni hodowcy mogą odpowiednio wcześnie rozpoznać chorobę u swoich zwierząt i wykluczyć je z hodowli. Pozwala to uchronić następne pokolenia przed chorobą, co jednak nigdy nie da całkowitej pewności wyeliminowania zagrożenia. Dlatego też każdy hodowca powinien regularnie badać swoje zwierzęta, by wykluczyć ewentualne przenoszenie genu na potomstwo.

Żywienie

Jako przedstawiciele dużych kotów, kocięta rasy ragdoll przeżywają kilka okresów wzmożonego wzrostu. Pełnowartościowa dieta, odpowiednia dla rasy, jest zatem niezbędna, by wychować zdrowe koty! W czasie dorastania kocięta powinny jeść tyle, na ile same wykazują ochotę. Należy wziąć pod uwagę, że ragdolle rosną aż do 4. roku życia. Po tym okresie można zacząć odpowiednio dostosowywać dietę, w taki sposób, by uchronić zwierzaka od problemów z wagą.

Bez względu na to, czy sami gotujecie, karmicie na surowo, czy pełnowartościowymi karmami – prawidłowa dieta kota powinna być oparta przede wszystkim na dużej zawartości białka. Mokre karmy, ze względu na wysoki poziom wilgotności, powinno podawać się każdemu kotu, zwłaszcza takiemu ze skłonnościami do kamicy układu moczowego.

Pielęgnacja

Półdługa sierść ragdolli z małą warstwą podszerstka uchodzi za łatwą w pielęgnacji. Przyzwyczajanie kociaka od najmłodszych lat do szczotki i grzebyka niezwykle ułatwi cotygodniową pielęgnację. Z początku pomocne będą smakołyki, którymi nagradzamy kotka i dzięki którym czynność ta przestanie się kojarzyć ze strachem. Na szczęście ragdolle, jako koty tak bardzo lubiące ludzi oraz pieszczoty, w większości nie mają problemu z byciem wyczesywanym i pieszczonym przez właściciela! Wręcz przeciwnie, wiele z nich rozkoszuje się tą chwilą!

Pomimo regularnego wyczesywania i szczotkowania, nadal pozostaje problem włosów pozostających w układzie trawiennym. Zwłaszcza w okresie wymiany sierści można ułatwić kotu proces wydalania połkniętej sierści z organizmu, podając mu kocią trawkę, specjalne przysmaki lub pastę odkłaczającą.

Ragdolle to cudowne zwierzęta, które przekonują do siebie swoim pluszowym wyglądem i spokojnym charakterem.

Jak znaleźć odpowiedniego hodowcę

Występowanie chorób dziedzicznych wśród kotów rasowych niezmiennie pokazuje jak istotny jest odpowiedni wybór hodowcy. Profesjonalny hodowca traktuje swoje koty jak członków rodziny i przejmuje odpowiedzialność za swoje zwierzęta oraz ich potomstwo. Wie on także jak ważne jest rozważne parowanie osobników, dbanie o ich kondycję i zdrowie oraz odpowiednie dla rasy otoczenie i żywienie. Kocięta powinny pozostać z matką i rodzeństwem minimum 12 tygodni po narodzinach. Potrzebują one tego czasu, by nauczyć się wszystkiego, co ważne w kocim życiu. Ten okres jest istotny nie tylko dla hodowcy, ale także dla samej kotki, dla której jest to czas jednocześnie emocjonujący i wyczerpujący. By miała ona wystarczająco dużo czasu na przygotowanie i wychowanie potomstwa, zachowanie odstępu między rozrodami jest niezbędne. Jest to powodem, dla którego profesjonalni hodowcy nie oferują wielu miotów i różnych ras w tym samym czasie. To, co może wydawać się opłacalne pod względem ekonomicznym, niekoniecznie jest dobre dla zaangażowanych w to zwierząt.

Oczywiście wszystko to musi odzwierciedlać cena. Kupując zwierzę hodowlane trzeba być przygotowanym na wydatek rzędu paru tysięcy złotych. Ewentualnie można zainteresować się zwierzętami rodowodowymi, niedopuszczonymi do dalszej hodowli. Ich cena zaczyna się już od 1000 złotych.

Prawdopodobnie do głowy przychodzi od razu myśl o ogłoszeniach typu „koty rasowe bez papierów”. Ale ostrzegamy, „prawdziwy” ragdoll wart jest swojej ceny. Jeśli przestudiuje się uważnie i zliczy wszystkie koszty ponoszone przez hodowcę, cena zwierzaka przestaje wydawać się aż tak wysoka. Koszty zapewnienia wszystkiego co niezbędne kotce i jej potomstwu, zapewnienie im odpowiednich badań, a także dokumentacji, zawierają się w cenie, jaką ponosi się za kupno kotka.

Prowadzenie hodowli to kosztowne hobby, co oznacza, że osoba oferująca ”koty bez papierów”, musi na czymś sporo oszczędzać, by zaoferować lepszą cenę. Nie patrząc na wytyczne związków hodowlanych, nie prowadzi swoich zwierząt w sposób odpowiedzialny, nie dba odpowiednio o zdrowie i o regularność przeprowadzania badań, nie podaje karm najwyższej jakości, przeprowadza więcej niż jeden rozród w roku, hoduje kilka ras jednocześnie. Biorąc to wszystko pod uwagę, czy ta cena na pewno jest tak wysoka?

Miłośnicy ragdolli, którzy może nie mogą sobie pozwolić na tak wysoki wydatek, zawsze mogą udać się do schroniska. Tam znajduje schronienie wiele kotów, tych rasowych również! Warto też poszukać hodowców, którzy oferują starsze osobniki lub wykluczone z hodowli, w cenie równej jedynie kosztom utrzymania kotka.

Życzymy wiele radości z podopiecznym!

Wygląd

Rozmiar
duży
Włosy
długowłosy
Kolor
niebieskoszary
Wzór
colorpoint

Charakterystyka

przyjazny dla dzieci 3 of 5
nadaje się do życia w mieszkaniu 3 of 5
tendencja do przybierania na wadze 3 of 5
ogólny stan zdrowia 3 of 5
inteligencja 3 of 5
tendencja do uciekania 3 of 5
wypadanie sierści 3 of 5
chętny do zabawy 3 of 5
przyjazny wobec psów 3 of 5
poziom energii 3 of 5
Powiązane artykuły
Polecane produkty

Najczęściej czytane

Kastracja psa

Kastracja psa jest ważnym i trudnym tematem dla właściciela. Czym różni się kastracja od sterylizacji? Jakie są wady i zalety tych zabiegów?