„Sealyham terier – nigdy o nim nie słyszałem!“ Wielu opiekunów przedstawicieli tej rasy zna dobrze to zdanie, ponieważ jest ona bardzo rzadka poza Wielką Brytanią. Szkoda, ponieważ ten mały, biały terier ma wiele pozytywnych cech, które czynią go wspaniałym psem rodzinnym.
© Anne / stock.adobe.com
Sealyham terier jest towarzyskim i otwartym psem.
Sealyham terier, typowy pies norowy, jest niewielkich rozmiarów i ma wydłużony tułów – w końcu kiedyś musiał dostawać się do nor borsuków. Jego średniej wielkości uszy przylegają do łba. Czasami widuje się sealyham teriery z uciętymi ogonami – na szczęście w większość państw obecnie kopiowanie ogona jest zabronione.
Idealna waga dla psów wynosi dziewięć kilogramów, a dla suczek około ośmiu kilogramów. Zgodnie ze wzorcem maksymalna wysokość w kłębie tego kompaktowego czworonoga wynosi 31 cm.
Sealyham terier ma białą, szorstką sierść z miękkim podszerstkiem. Na łbie może mieć żółte, brązowe, niebieskie lub szare znaczenia, a czarne cętki są zgodnie ze wzorcem wysoce pożądane. Sealyham terier najbardziej rzuca się w oczy, gdy jest dobrze wypielęgnowany, a obfita sierść wokół głowy podkreśla szeroką kufę.
Mimo typowych cech teriera, sealy, jak pieszczotliwie nazywają go miłośnicy rasy, jest towarzyskim i otwartym psem, który mocno przywiązuje się do swojego opiekuna.
W przypadku tego dawnego psa myśliwskiego już wcześnie przywiązywano dużą wagę do zachowań społecznych. Psy skłonne do bójek nie były bowiem wykorzystywane w hodowli.
Dlatego też sealyham terier jest jedną z tych ras psów, które dobrze dogadują się z innymi czworonogami. Fani sealy z entuzjazmem opowiadają o zaraźliwej wesołości swojego małego towarzysza. Sealyham jest psem otwartym, żądnym przygód i przyjaznym. W głębi serca jednak pozostaje terierem, co przejawia się m.in. w jego odważnym i niezależnym charakterze.
Ten czworonóg zaskakuje wielu miłośników psów mocnym i donośnym głosem jak na swoje niewielkie rozmiary, chociaż jeśli ma zapewnioną odpowiednią dawkę ruchu i aktywności, nie ma skłonności do nadmiernego szczekania.
Jeśli jednak się nudzi albo czuje się odpowiedzialny za pilnowanie terenu jako pies stróżujący, może się to zmienić. Dlatego podczas szkolenia zadbaj o to, by jego szczekanie było pod kontrolą: Krótkie sygnalizowanie głosem jest w porządku, ale ciągłe szczekanie nie jest pożądane.
Kolejnym ważnym elementem w procesie wychowawczym powinien być trening ograniczający instynkt łowiecki. Niektóre sealy nadal mają bowiem we krwi zamiłowanie do polowań i chętnie przeczesują lasy i łąki w poszukiwaniu drobnej zwierzyny.
Sealyham lubi pracować ze swoim człowiekiem i jest wśród terierów uważany za psa łatwego w szkoleniu. Tak, jak w przypadku wszystkich czworonożnych przyjaciół, ważna jest konsekwencja w wychowaniu i dobra socjalizacja szczeniaka.
© Kirsty / stock.adobe.com
Ten dawny pies myśliwski jest dziś niemal wyłącznie psem rodzinnym i do towarzystwa. Dobrze czuje się zarówno na wsi, jak i w mieście, jednak tylko wtedy, gdy ma zapewnioną odpowiednią ilość ruchu.
Teriera tego można też z powodzeniem trzymać w mieszkaniu. Jeśli jednak masz ogród, warto go odpowiednio zabezpieczyć i ogrodzić, aby sealyham nie wyruszył na przykład na polowanie na królika. Uwaga: Wiele psów tej rasy uwielbia kopać.
Sealyham terier pasuje zarówno do początkujących opiekunów i rodzin z dziećmi, jak i do starszych miłośników psów, którzy wolą spokojniejszy tryb życia. Spokojniej oznacza, że chętnie spędzasz czas na łonie natury, ale niekoniecznie masz ochotę pokonywać ze swoim czworonogiem 10-kilometrowe trasy biegowe. Sealyham terier dobrze dogaduje się także z kotami i jest przyjaźnie nastawiony do innych psów – choć, jak zawsze, mogą zdarzyć się wyjątki.
Szorstka sierść sealyham teriera wymaga regularnego trymowania. Poproś o wskazówki w tym zakresie specjalistę, na przykład hodowcę, albo zabieraj swojego psa do psiego fryzjera trzy–cztery razy w roku.
Uwaga: Strzyżenie uszkadza strukturę sierści. Tylko dzięki regularnemu trymowaniu sealyham może czuć się komfortowo w swojej skórze.
Pod wierzchnią warstwą sierści sealy znajduje się miękki podszerstek, dlatego wielu hodowców zaleca szczotkowanie psa co najmniej dwa razy w tygodniu. Jeśli będziesz się do tego stosować, pielęgnacja sealyhama będzie nieskomplikowana i nie będzie on gubił sierści w domu.
Gdy brud na sierści po eskapadach na łonie natury wyschnie, zazwyczaj można go bez problemu wyczesać. Jeśli jednak zajdzie potrzeba kąpieli, najlepiej użyć szamponu przeznaczonego dla psów o białej sierści.
Dowiedz się więcej o pielęgnacji sierści psa z lektury naszego artykułu.
Sealyham teriery są uważane za psy żądne przygód i zawsze chętnie przyłączają się do zabawy. Obecnie rzadko wykorzystuje się je jako psy myśliwskie, choć mają do tego wrodzony talent.
Sealyham z ochotą współpracuje także ze swoim opiekunem – lubi uczyć się sztuczek czy aportowania, przepada także na tropieniem. Z tego powodu sporty takie jak mantrailing czy trening z dummy świetnie sprawdzają się w jego przypadku.
Szczególnie ważne są wspólne aktywności, od spacerów po przytulanie się na kanapie. Sealyham terier najchętniej bowiem przebywa w towarzystwie swoich dwunożnych przyjaciół.
Sealyham terier należy do wytrzymałych ras psów. Może jednak mieć skłonność do określonych chorób, takich jak dziedziczne zwichnięcie soczewki. Dzięki testom DNA odpowiedzialni hodowcy mogą wykluczyć tę chorobę oczu u psów wykorzystywanych do hodowli.
Ze względu na niewielką pulę genetyczną tej rasy należy także dbać o to, aby współczynnik chowu wsobnego był jak najniższy. W przeciwnym razie istnieje ryzyko wystąpienia „efektu popularnego reproduktora”, który może wiązać się z obniżeniem biologicznej sprawności rasy.
Niektóre sealy mają również skłonność do nadwagi. Może to mieć negatywny wpływ na cały organizm, a zwłaszcza na stawy.
Średnia długość życia zdrowego sealyham teriera wynosi do 15 lat.
Jeśli interesujesz się tą rasą psów, najlepiej skontaktować się z rodzimym hodowcą uznanym przez FCI, zrzeszonym w ZKwP. Możliwy jest również import z Wielkiej Brytanii.
Istnieje bardzo wiele małych terierów. Tym, co wyróżnia sealyham teriera, jest jednak jego przyjazne usposobienie i łatwość w kontaktach z otoczeniem. Podobnymi cechami wyróżnia się terier czeski, który pod względem budowy ciała i sierści ma sporo wspólnego z sealyham.
Łagodniejszy temperament mają także teriery norwich i norfolk, a spoza grupy terierów również bichony, takie jak hawańczyk.
Osoby ceniące bardziej zawadiacki urok terierów znajdą wśród nich wiele innych małych psów o podobnych rozmiarach. Na pierwszy rzut oka podobnie wyglądający czworonóg, west highland white terier, jest pod względem wychowania znacznie większym wyzwaniem niż sealy.
Początki tej rasy sięgają drugiej połowy XIX wieku, w posiadłości Sealy Ham położonej nad rzeczką Sealy w Walii. To właśnie tutaj kapitan John Owen Tucker-Edwardes stworzył sealyham teriera poprzez starannie zaplanowane krzyżowanie różnych ras. Do ras wyjściowych należały dandie dinmont terier, basset oraz foksterier.
Jego celem było stworzenie czworonoga zoptymalizowanego do polowania na borsuki w sforze. Edwardes był w tym niekiedy bardzo brutalny. Na początku nakazał strzelanie do psów, które miały skutecznie uciekać przed kulami lub za karę, gdy nie zdały egzaminu łowieckiego.
Oficjalne uznanie nowej rasy psów nastąpiło w 1910 roku. Po kilku dekadach wielkiej popularności, popularność sealyham teriera gwałtownie spadła. Obecnie występuje głównie w Wielkiej Brytanii i Republice Południowej Afryki. Potocznie dla tej rasy używa się także nazw „welsh border terier” oraz „cowley terier”.
Przyjazny, zgodny i zawsze chętny do wspólnego spędzania czasu: Sealyham terier jest uważany za jednego z najłagodniejszych terierów. Najbardziej charakterystyczny u tego czworonoga jest chyba jego nowoczesny wygląd wystawowy, choć nie jest on obowiązkowy. Nawet przy mniej konwencjonalnej fryzurze sealy wymaga jednak regularnej pielęgnacji sierści. Z całą pewnością jednak warto odkryć na nowo tę rasę psów, która popadła w zapomnienie.
Forum zooplus było dla niej wstępem do pisania: Tam zainteresowani miłośnicy kotów spotkali się w 2011 r., aby stworzyć własne czasopismo drukowane o nazwie "Pfotenhieb". W kontekście swojej nauki niemieckiego mogła napisać kilka artykułów do "Pfotenhieb". Dzisiaj, jako szczęśliwa posiadaczka psa, poświęca się głównie tematom związanym ze zwierzętami i ich zdrowiem.
