Wbrew temu, co sugeruje nazwa, długowłosy terier tybetański nie jest terierem, lecz psem pasterskim pochodzącym z Tybetu, którego zadaniem było pilnowanie stad bydła na wysokości około 5000 metrów. Jego doskonałe zdrowie, skoczność i umiejętności wspinaczki, jak również uważny i sympatyczny charakter pozostały niezmienne do dziś pomimo zmiany przeznaczenia na psa rodzinnego.
Charakterystyczną cechą teriera tybetańskiego jest bujna, długa sierść.
Pod długą, różnorodną sierścią kryje się silne, muskularne ciało o kwadratowej budowie, które pozwala terierowi tybetańskiemu osiągać imponujące wyniki sportowe. W przeciwieństwie do lhasa apso czy maltańczyka sierść nie powinna sięgać aż do ziemi ani ograniczać psa w ruchu.
Zgodnie ze swoim przydomkiem „śnieżny lew”, którym Tybetańczycy określają go z szacunkiem, terier tybetański ma bardzo szerokie, okrągłe i płaskie łapy. Taki kształt nie występuje u żadnej innej rasy psów. Dzięki nim terier tybetański może bez problemu poruszać się po śniegu – niczym w rakietach śnieżnych.
Nie tylko przyjazne usposobienie, ale także średni rozmiar sprawiają, że jest to popularny pies rasowy. Teriery tybetańskie osiągają wysokość w kłębie od 35 do 41 centymetrów i ważą, w zależności od wielkości oraz płci, od jedenastu do piętnastu kilogramów. Suki są zazwyczaj nieco mniejsze i lżejsze od samców.
Delikatny i długi włos okrywowy, który może być zarówno prosty, jak i falowany, uzupełnia delikatny, gęsty podszerstek. Umaszczenie jest bardzo różnorodne. Dopuszczalne są niemal wszystkie kolory i ich kombinacje, z wyjątkiem czekoladowobrązowego i wątrobianobrązowego. Paleta barw obejmuje więc biel, odcienie kremowe, złote i szare aż po czerń. Akceptowane są zarówno psy jednobarwne, jak i dwu- oraz trójkolorowe. Wszystkie teriery tybetańskie – niezależnie od umaszczenia – mają czarny, skórzasty nos i ciemne obwódki wokół oczu.
© Martina Berg / stock.adobe.com
© Dogs / stock.adobe.com
© zanna_ / stock.adobe.com
© piwigraph / stock.adobe.com
© Leonid / stepko
Ten uroczy pies rasowy o długiej sierści jest odpowiednim towarzyszem dla aktywnych osób z poczuciem humoru – terier tybetański jest bowiem prawdziwym żartownisiem, który potrafi rozbawić ludzi swoim zabawnym usposobieniem. Uwielbia przebywać ze swoją rodziną na świeżym powietrzu, na łonie natury, a wtedy również pokazuje swój niezwykły talent do skakania i radość z biegania.
Teriery tybetańskie wcześnie dają znać, gdy zbliżają się goście. Wobec obcych zachowują dostojny dystans, ale nigdy nie są nerwowe ani agresywne.
Należy jednak uważać, aby ten przyjazny i temperamentny pies nie owinął sobie nas wokół łapy – terier tybetański ma swój własny rozum, który czasem każe mu kwestionować wydawane przez opiekuna komendy.
Na szczęście, mimo całego swojego uporu, terier tybetański jest łatwy w szkoleniu. Jego zorientowany na ludzi, przyjazny charakter, szybka percepcja i inteligencja czynią z niego psa chętnego do nauki. Podczas gdy konsekwencja i cierpliwość są najważniejszymi czynnikami determinującymi pomyślne wychowanie, komendy wypowiadane z naciskiem lub surowością przynoszą zazwyczaj odwrotny skutek.
Podobne zachowanie wykazuje również przy dużych zmianach. Zmianę pory karmienia lub spacerów, nowe miejsce do spania lub inną karmę terier tybetański zaakceptuje dopiero po pewnym czasie. Jednak przy ustalonym rytmie i odrobinie cierpliwości przedstawiciele tej rasy nie sprawiają większych problemów wychowawczych.
Tak, teriery tybetańskie to wspaniałe psy rodzinne. Kochają swoją rodzinę i dzieci ponad wszystko, a możliwość uczestniczenia we wszystkich wspólnych aktywnościach sprawia im ogromną radość. Oczywiście od samego początku trzeba nauczyć dzieci pełnego szacunku podejścia do tego skorego do zabawy czworonoga. Ważne jest też zapewnienie psu miejsca, w którym może odpocząć w spokoju – dlatego miska i legowisko psa powinny być dla dziecka strefą niedostępną.
Oprócz podstawowego wyposażenia terier tybetański potrzebuje aktywnych opiekunów, którzy rzadko zostawiają go samego i z poczuciem humoru podchodzą do jego charakterystycznych cech. Zasadniczo dobrze odnajduje się także w mieszkaniu.
Tak – także osoby bez doświadczenia mogą mieć teriera tybetańskiego. Warto jednak już ze szczeniakiem chodzić do psiego przedszkola lub szkoły dla psów. Początkujący opiekunowie nie powinni też lekceważyć pielęgnacji gęstej sierści ani dużej potrzeby ruchu tego aktywnego psa.
Po odpowiednim treningu zostawania samemu terier tybetański może zostać sam w domu nawet do czterech godzin. Jednak ten przywiązany do opiekuna czworonóg źle znosi regularne, długie przebywanie w samotności. Za sprawą swojej towarzyskiej natury jest jednak mile widzianym gościem, którego można bez problemu zabierać ze sobą niemal wszędzie. Jeśli to możliwe, warto właśnie tak robić.
Z terierem tybetańskim w domu na pewno nie będzie nudno! Dla osób aktywnych, które dużo czasu spędzają na zewnątrz i mogą go poświęcić swojemu podopiecznemu, terier tybetański będzie idealnym partnerem. Uwielbia bowiem długie spacery i nie straszne mu nawet wyczerpujące wędrówki w górzystym terenie. Dobrze czuje się także jako towarzysz konnych przejażdżek.
Czy to agility, dog dance, turniejowe psie sporty czy obedience – terier tybetański jest entuzjastą w zasadzie każdego psiego sportu.
To, w jakiej kondycji jest terier tybetański, zazwyczaj widać już po stanie jego sierści. Często występującym u niego chorobom towarzyszą zmiany w strukturze sierści lub spadek połysku. Dlatego też odpowiednia pielęgnacja jest podstawą, a to, że nie jest do końca łatwa przy tak bujnej i długiej sierści, jest oczywiste. Ale nie martw się, nawet amatorzy są w stanie ją opanować przy odrobinie ćwiczeń, odpowiednich narzędzi i niezbędnej wiedzy.
Do około 18. miesiąca życia należy szczotkować sierść kilka razy w tygodniu. Ważne jest, aby stopniowo przyzwyczajać do tego szczeniaka i młodego psa oraz kojarzyć pielęgnację z czymś pozytywnym. Należy robić to bardzo delikatnie i zawsze zaczynać od dołu ku górze. Szczotkuj psa i rozdzielaj sierść warstwami, aby wyczesać luźny podszerstek już od nasady włosa. Jeśli czeszesz tylko powierzchownie, szybko pojawią się kołtuny, których trudno będzie się pozbyć bez nożyczek lub maszynki do strzyżenia. Nie szczotkuj pod włos. W przypadku dorosłego teriera tybetańskiego wystarczy dokładnie wyczesać go raz lub dwa razy w tygodniu.
Przy tak długiej sierści, w którą po spacerze po lesie łatwo wplątuje się brud, regularne kąpiele są po prostu konieczne. W zależności od stopnia zabrudzenia wystarczy kąpać teriera tybetańskiego co dwa do czterech miesięcy, używając łagodnego szamponu. Po kąpieli nie wycieraj sierści zbyt mocno ręcznikiem, ponieważ późniejsze rozczesywanie jeszcze wilgotnej sierści będzie trudniejsze. Najlepiej już od szczenięcia przyzwyczajać psa do takich zabiegów.
W żadnym wypadku nie należy strzyc sierści teriera tybetańskiego, aby uniknąć czasochłonnej pielęgnacji! Długa sierści stanowi dla psów tej rasy naturalną ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Zimą jest to ciepły płaszcz ochronny, latem z kolei swego rodzaju „klimatyzacja” i dlatego pod żadnym pozorem nie może być skracana. Jeśli jednak pielęgnacja Twojego Tybetańczyka Cię przerasta, skontaktuj się z hodowcą lub zarejestrowanym klubem rasy. Doświadczeni opiekunowie terierów tybetańskich chętnie udzielą Ci pomocnych wskazówek i pokażą, jak prawidłowo dbać o sierść Twojego podopiecznego.
Teriery tybetańskie bardzo mało linieją i nie przechodzą sezonowej wymiany sierści. Włos okrywowy prawie nie wypada, a podszerstek pozostaje w sierści okrywowej. Dlatego tylko od czasu do czasu można znaleźć w domu kilka włosów. Dodatkowo terier tybetański prawie nie wydziela charakterystycznego psiego zapachu, co wielu opiekunów tej rasy uważa za dużą zaletę.
Ponieważ u teriera tybetańskiego nie ma typowego dla rasy zagrożenia alergią i raczej rzadko ma on tendencję do otyłości, jego żywienie nie różni się od żywienia innych ras psów. Podobnie jak wszystkie czworonogi, terier tybetański jest potomkiem wilka, a tym samym jest mięsożercą. Mięso stanowi dla psa najważniejsze źródło białka, dlatego nie może go zabraknąć w jego menu. Aby jednak w pełni pokryć zapotrzebowanie żywieniowe przedstawicieli tej rasy, należy je uzupełnić warzywami, gotowanym ryżem lub makaronem.
Więcej informacji na temat żywienia psów i tego, jaki sposób karmienia najlepiej pasuje do Twojego czworonoga, znajdziesz w naszych artykułach:
W naszym sklepie internetowym znajdziesz szeroki wybór wysokiej jakości suchej i mokrej karmy dla psów oraz akcesoriów do diety BARF.
Teriery tybetańskie należą do ras psów, które z natury cieszą się dobrą kondycją. Zapewniają to również rygorystyczne wytyczne hodowlane stowarzyszeń, które wymagają badań zdrowotnych rodziców, w tym testów DNA przed dopuszczeniem do rozrodu, aby zwiększyć szanse na zdrowe potomstwo. Obejmują one badania w kierunku dysplazji stawu biodrowego, zwichnięcia rzepki, postępującego zaniku siatkówki, zwichnięcia soczewki oraz chorób dziedzicznych, takich jak neuronalna ceroidolipofuscynoza psów, która uszkadza komórki nerwowe i prowadzi do śmierci, a także wrodzony zespół przedsionkowy ucha wewnętrznego.
Ten czworonóg jest wytrzymały także na co dzień: Niestraszne mu nawet śnieżyce i temperatury sięgające minus 40 stopni Celsjusza. Dzięki długiej sierści, która podczas ruchu działa latem jak naturalny wachlarz, pies całkiem dobrze znosi również upały. Mimo to w gorące letnie dni warto ograniczyć intensywny wysiłek i oczywiście nigdy nie zostawiać psa w samochodzie.
Ich średnia długość życia wynosi od 13 do 15 lat.
Dokładne pochodzenie „śnieżnego lwa” jest w dużej mierze nieznane. Uważa się, że psy w tym typie były trzymane w tybetańskim klasztorze jako święte psy świątynne ponad 2000 lat temu. Na przestrzeni wieków czworonogi te doskonale przystosowały się do surowych warunków panujących w ich ojczyźnie.
Ich bujna, podwójna sierść, szerokie, płaskie łapy i ruchome pazury czyniły z nich wytrzymałych i zręcznych wspinaczy, którzy jednocześnie stali się cennymi pomocnikami ludzi w nieprzyjaznych okolicach gór himalajskich. Ich głównym zadaniem było pilnowanie stad bydła, a w razie potrzeby, zaganianie pojedynczych, uciekających sztuk z powrotem do stada. Pracowały wówczas głównie w stadzie i u boku swojego „większego brata”, mastifa tybetańskiego (Do-Khyi).
Wśród Tybetańczyków terier tybetański do dziś uważany jest za przynoszącego szczęście i pokój. Tylko wiara w reinkarnację (odrodzenie) zabroniła im handlu świętymi psami.
Drogę do Anglii znalazły dopiero wtedy, gdy brytyjska lekarka dr Greig w 1922 roku operowała bogatą panią tybetańską w Indiach i otrzymała w podziękowaniu za uzdrowienie złoto-białe szczenię. W Anglii dr Greig zaczęła tworzyć własną hodowlę terierów tybetańskich pod nazwą „of Lamleh”. W 1930 roku brytyjski Kennel Club oficjalnie uznał rasę za „teriera tybetańskiego”. Dlaczego nie została użyta właściwa nazwa rasy „Tibet Apso” (Tybetańczyk długowłosy) do dziś nie wiadomo. Jednak próby usunięcia z nazwy wprowadzającego w błąd członu „terier” do tej pory nie powiodły się.
W połowie XX wieku, w Europie powstały kolejne hodowle, w których głównie hodowano angielskie teriery tybetańskie i do dziś Anglia stoi na straży przestrzegania standardu rasy.
© Dusan Kostic / stock.adobe.com
Jeśli chcesz kupić przedstawiciela tej rasy, szczeniąt najlepiej szukać u sprawdzonych hodowców zrzeszonych w FCI. Szerokim łukiem omijaj hodowców rzekomych terierów tybetańskich bez dokumentów lub piesków z rodowodem niewiadomego pochodzenia.
W schroniskach i organizacjach zajmujących się ochroną zwierząt można czasem znaleźć starsze teriery tybetańskie – jeśli szukasz dorosłego psa, któremu chcesz podarować nowy dom, warto je odwiedzić.
| Cechy szczególne: | Wbrew temu, co sugeruje nazwa, terier tybetański nie jest terierem, lecz psem pasterskim. |
| Charakter: | czuły, inteligentny, żywiołowy, skory do zabawy, chętny do nauki, czujny |
| Wysokość w kłębie: | psy: 36-41cm, suczki: nieco mniejsze |
| Waga: | psy: 11-14kg, suczki: nieco lżejsze |
| Sierść: | Szorstka, długa sierść okrywowa i gęsty podszerstek. Umaszczenie we wszystkich kolorach z wyjątkiem czekoladowego i wątrobianobrązowego. Struktura sierści może się różnić w zależności od uwarunkowań genetycznych. |
| Pielęgnacja sierści: | Cotygodniowe szczotkowanie, w zależności od jakości sierści, jest wystarczające. Terrier tybetański prawie nie linieje, a martwy podszerstek należy usuwać podczas szczotkowania. |
| Aktywności: | Wysportowany pies, który uwielbia dużo ruchu i różnorodne zajęcia. |
| Pies dla początkujących: | tak |
| Szczekanie: | czujny, ale nie ujada |
| Długość życia: | 13–15 lat |
| Typowe choroby: | dysplazja stawów biodrowych, postępujący zanik siatkówki, zwichnięcie rzepki |
| Grupa FCI: | Grupa 9, sekcja 5 (Rasy tybetańskie) |
| Pochodzenie: | Tybet, Wielka Brytania |
Forum zooplus było dla niej wstępem do pisania: Tam zainteresowani miłośnicy kotów spotkali się w 2011 r., aby stworzyć własne czasopismo drukowane o nazwie "Pfotenhieb". W kontekście swojej nauki niemieckiego mogła napisać kilka artykułów do "Pfotenhieb". Dzisiaj, jako szczęśliwa posiadaczka psa, poświęca się głównie tematom związanym ze zwierzętami i ich zdrowiem.
