Singapura to naprawdę wyjątkowy kot: Z jednej strony należy do rzadko spotykanych ras – w Europie jest niewielu hodowców tej rasy, z drugiej zaś to najmniejsza rasa kota na świecie. Kto będzie miał szczęście i możliwość przygarnięcia tego malucha, zyska uroczego i oddanego towarzysza.
© Viktoras / stock.adobe.com
Singapura jest najmniejszą rasą kotów na świecie.
Do charakterystycznych cech zewnętrznych tej rzadkiej piękności w kolorze sepii należą przede wszystkim niewielkie rozmiary ciała. Kot singapurski uważany jest za najmniejszą rasę kotów, osiąga bowiem wagę zaledwie dwóch do trzech kilogramów. U kota singapurskiego różnica między samcami i samicami pod względem wagi nie jest zbyt znacząca, a swój pełny wzrost osiąga dopiero w wieku od 15 do 24 miesięcy.
Ogon tego estetycznego i egzotycznego kota jest średniej długości. Jego oczy i uszy są duże. Uszy mają szeroką podstawę.
Jednak mimo całej swojej drobnej, delikatnej sylwetki charakteryzuje się atletyczną i silną aparycją. Jego mięśnie są dobrze rozwinięte i jest niezwykle skoczny.
Jedwabista, delikatna sierść tej rasy kotów ma barwę sepii.
Umaszczenie singapury sprawia wrażenie niemal jednolitego, jednak każdy pojedynczy włos jest naprzemiennie jasny i ciemny.
Hodowcy określają takie pręgowanie jako „ticking”. Powstały w ten sposób wzór sierści nazywa się natomiast „agouti”. Dlatego oficjalnie uznana maść tej rasy kota to „sepia agouti”.
Kocięta tej rasy rodzą się jasne i ciemnieją dopiero później. Według wzorca, kolor sierści tej rzadkiej i interesującej piękności jest uznawany za w pełni dojrzały dopiero po dwóch, trzech latach.
Owalne oczy singapury mogą być zielone, brązowe, zielono-brązowe lub żółte.
Na pysku, uszach, nogach i ogonie kota singapurskiego występują ciemniejsze punkty. Ten charakterystyczny kolor umaszczenia spowodowany jet mutacją genetyczną, tak zwanym „częściowym albinizmem”, który powoduje „akromelanizm” – ciemniejsze zabarwienie chłodniejszych obszarów ciała.
© Evdoha / stock.adobe.com
Ten niewielkich rozmiarów kot jest uroczy i łagodny. Jeśli będziesz mieć szczęście i znajdziesz przedstawiciela tej rzadkiej rasy, na początku może jednak zachowywać się nieco nieśmiało.
Kiedy wprowadza się do domu, należy dać mu dużo czasu na zaklimatyzowanie się i przyzwyczajenie do nowych ludzkich współlokatorów.
Jest przyjazny wobec obcych, choć na początku wydaje się dość powściągliwy i potrzebuje trochę czasu na rozgrzewkę. Ważne jest, aby przy odrobinie cierpliwości i wyczucia przekonać początkowo nieśmiałe zwierzę, że masz w stosunku do niego tylko najlepsze intencje.
Kot singapurski jest łatwy w pielęgnacji. Jego jedwabista, krótka sierść nie ma podszerstka i linieje nieznacznie.
Warto jednak regularnie go szczotkować, aby usunąć martwe włosy, pobudzić krążenie i zapobiec tworzeniu się kołtunów. Przede wszystkim jednak takie zabiegi wzmocnią łączącą was więź.
Dzięki swojej towarzyskiej naturze dobrze odnajdują się również w rodzinach z dziećmi, pod warunkiem, że najmłodsi jej członkowie obchodzą się z kotem ostrożnie. Dlatego nie warto raczej kupować przedstawiciela tej rasy, dopóki maluchy nie skończą 6 lat.
Dla singli pracujących na pełen etat, którzy przebywają poza domem cały dzień, singapura nie jest odpowiedni. Jest bowiem niezwykle towarzyski i potrzebuje towarzystwa innych kotów.
© Viktoras / stock.adobe.com
Ten szlachetny i egzotyczny kot jest komunikatywny, figlarny i ciekawski. Lubi być w centrum wydarzeń i zawsze jest w nastroju do zabaw. Dlatego też należy zapewnić mu różnorodne aktywności, zwłaszcza gdy jest trzymany jako kot niewychodzący.
Można sięgnąć wówczas po kocie zabawki, w tym te na inteligencję. Przedstawiciele tej rzadkiej rasy zachowują swoją figlarność i bystrość do późnej starości.
Zasadniczo maluchy te uchodzą za cieszące się dobrym zdrowiem. Niemniej, w przypadku ras z niewielką pulą genów istnieje ryzyko chowu wsobnego, który może prowadzić do powstawania problemów zdrowotnych. Dlatego tak ważne jest, aby kota tej rasy kupować wyłącznie od rzetelnego hodowcy, który w razie potrzeby poświęci więcej czasu na znalezienie odpowiedniego reproduktora.
Przy odpowiedzialnej hodowli i odpowiednich warunkach utrzymania kot singapurski dożywa około 12 do 15 lat.
W zasadzie każdy kot jest istotą niezależną i ma swoje własne preferencje – także w kwestii karmy. Nieważne, czy zdecydujesz się na karmę mokrą czy suchą, zasada jest jedna – liczy się jej jakość. Pełnowartościowa karma dla kotów z dużą zawartością mięsa zawiera najważniejsze składniki odżywcze, których potrzebuje Twój kot w zależności od czynników takich, jak wiek czy stan zdrowia.
Więcej informacji na temat żywienia kotów i diety najlepszej dla Twojego pupila znajdziesz w magazynie zooplus:
Jeśli wiesz już, że chcesz sobie sprawić singapurczyka, udaj się najpierw do schroniska. Kot singapurski to wprawdzie rzadka rasa, ale zdarza się, że znajdziemy w nim także koty rasowe.
Gdy szukasz hodowcy, upewnij się, że prowadzi on hodowlę w sposób profesjonalny i odpowiedzialny. Szczególnie w odniesieniu do dziedzicznych wad genetycznych i chorób ważne jest, aby poznać drzewo genealogiczne Twojego nowego, potencjalnego kociego współlokatora. Poważny hodowca charakteryzuje się między innymi tym, że może udzielić informacji o rodowodzie kota.
Z lektury naszych artykułów dowiesz się wszystkiego, co warto wiedzieć na temat adopcji kociąt i dorosłych kotów:
W sklepie internetowym zooplus znajdziesz bogaty asortyment produktów dla Twojego pupila.
W innych językach rasę tę nazywa się „singapura”, co jest malajskim terminem oznaczającym „Singapur”. Według większości źródeł to właśnie z tego miasta-państwa wywodzi się ta rzadka rasa kotów. Istnieją jednak sprzeczności w źródłach dotyczących pochodzenia kota singapurskiego. Według niektórych informacji pochodzi on z USA, a według innych z Singapuru. Możliwe, że obie strony mają rację.
Kot singapurski został odkryty prawdopodobnie w 1970 roku w Singapurze, tak zwanym „Mieście Lwa”, przez dwóch miłośników kotów, Hala i Tommy’ego Meadow, emigrantów z USA. Z własnych kotów wyhodowali oni kota singapurskiego, którego zabrali ze sobą, gdy wrócili do swojego domu w USA w 1975 roku. Pod koniec lat 80-tych pierwszy kot tej egzotycznej rasy trafił do Europy – do Wielkiej Brytanii.
Warto wiedzieć: Zgodnie z tradycją małe koty w Singapurze żyły w wąskich rurach kanalizacyjnych i dlatego otrzymały nazwę „drain cats” („koty kanalizacyjne”).
Hodowcy bardzo dbali o to, aby koty singapurskie miały jednolity wygląd i cieszyły się dobrym zdrowiem. Zaowocowało to ograniczoną liczbą przedstawicieli tej rasy, która za to cieszy się uznaniem większości związków hodowlanych.
Kot singapurski jest uznawany za kota rasowego w USA od 1982 roku, a od 1988 roku jest dopuszczony do współzawodnictwa w konkursach. Od 2014 roku jest oficjalnie uznawany przez „FIFé” („Féderation Internationale Féline”), międzynarodową organizację parasolową zrzeszającą stowarzyszenia hodowców kotów.
Prawdopodobnie singapura spokrewniony jest z kotami abisyńskimi, kotami syjamskimi i kotami burmskimi.
Przy okazji można wspomnieć, że słowo „kucinta”, czyli malajski przydomek tej rasy kotów, oznacza po polsku „kochanego kota”. Jedno jest pewne – jeśli będziesz mieć singapurczyka, na pewno pokochasz tego małego kociaka z wielką osobowością.
| Cechy szczególne: | rzadka, a zarazem najmniejsza rasa kotów na świecie; charakterystyczna dla singapury jest sierść w kolorze sepii |
| Charakter: | na początku często nieśmiały, później bardzo przywiązany do ludzi, chętny do zabawy i ciekawski |
| Wielkość: | mały, do 20 cm wysokości w kłębie, długość do maks. 40 cm |
| Waga: | koty: do 3 kg kotki: do 2 kg |
| Kolor oczu: | zielony, brązowy, zielono-brązowy lub żółty |
| Umaszczenie: | sepia |
| Sierść: | krótka, aksamitna, lśniąca, |
| Pielęgnacja sierści: | niewymagająca, mało linieje |
| Długość życia: | 15 lat |
| Typowe choroby: | wytrzymały, nie są znane żadne choroby dziedziczne ani predyspozycje do chorób |
| Pochodzenie: | Singapur i USA |
Zespół redakcyjny zooplus tworzą eksperci i redaktorzy z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie hodowli zwierząt: Luisa ze swoim białym owczarkiem szwajcarskim Elyosem, Laura, Julio oraz Florian. Wraz z dużą siecią ekspertów ds. zwierząt pracują nad tym, aby Magazyn zooplus był zaufanym źródłem informacji dla wszystkich opiekunów i miłośników zwierząt. Celem zespołu jest dostarczanie ekscytującej wiedzy o zwierzętach oraz istotnych informacji na temat właściwej opieki nad nimi.
