Kot rosyjski niebieski

Venäjänsininen

Na pierwszy rzut oka te szaro-niebieskie koty wydają się bardzo podobne do kotów kartuskich i niebieskich krótkowłosych brytyjczyków. Jeśli jednak przyjrzeć się bliżej tym rasom, można zauważyć, że każda z nich ma swoje cechy charakterystyczne i trudno je ze sobą pomylić!

Wygląd

Wygląd kotów rosyjskich definiuje ich smukła budowa i stosunkowo długie nogi, co znacznie różni je od raczej przysadzistych krótkowłosych kotów brytyjskich. Ich waga waha się od 3 do 5 kilogramów. Dużo bardziej rzuca się w oczy ich podobieństwo do kotów kartuskich, różni je jednak kolor oczu – żółte u kotów kartuskich, natomiast szmaragdowe i błyszczące u kotów rosyjskich.

Głowa kotów rosyjskich niebieskich jest klinowata, oczy i uszy są szeroko osadzone. Szczególnego wyrazu nadają im wydatne poduszeczki zatokowe, w których osadzone są wąsy.

Rasę tę wyróżnia także wyjątkowa, miękka sierść. Koniec końców w oficjalnej nazwie rasy nawiązano do ich niebiesko-szarego futra ze srebrnym połyskiem! Wszelkie odstępstwa od tej cechy są dla hodowców tej rasy niepożądane, do tego stopnia, że nawet pyszczek i poduszeczki na łapkach powinny być niebieskie. Obecnie można spotkać w hodowli także białe i czarne koty, jednak większość stowarzyszeń felinologicznych podchodzi do tych nowości z rezerwą i jak dotąd tylko kilka z nich uznało nowe umaszczenia kotów rosyjskich. Kocięta tej rasy często rodzą się z łatkami lub zabarwieniami, które zanikają w późniejszym okresie, pozostawiając futro jednokolorowym. Także struktura sierści oraz jej wyjątkowa miękkość wyróżnia koty rosyjskie. Włosy okrywy wierzchniej i podszerstka mają tę samą długość, dlatego ich krótkie futro jest tak miękkie i jedwabiste w dotyku. To jedyna znana rasa posiadająca „podwójne” futro!

zwirek Tigerino

Charakter

Poszukujecie inteligentnego kota, który będzie przywiązany się do swojego właściciela? Kot rosyjski niebieski to wobec tego doskonały wybór.

Koty rosyjskie uchodzą za milusińskie i umiarkowanie aktywne fizycznie. Chociaż jako kocięta często są bardzo żywe i rozbrykane, z wiekiem stają się jednak coraz spokojniejsze, łagodne i niezależne. Z tego powodu często polecane są jako idealne do trzymania w mieszkaniu. Należy jednak pamiętać, że koty tej rasy są bardzo inteligentne i potrzebują rozrywek zarówno fizycznych, jak i intelektualnych. Otworzenie drzwi czy szuflady z karmą nie stanowi problemu dla większości z nich. RUSy lubią mieć jakieś ambitne zajęcie, inaczej zaczną im wpadać do głowy głupie pomysły! Ponieważ są niezwykle przywiązane do właściciela, najlepiej by zabawy angażowały obie strony. Można pokusić się nawet o tresurę, np. szkolenie z klikerem. Pozwoli to utrzymać w ryzach ich nieposkromioną ciekawość. Zadowolą je też zabawki interaktywne czy zabawki ze skrytkami na przysmaki. Wiele RUSów jest w stanie nauczyć się nawet sztuczek cyrkowych, co oczywiście zależy także od charakteru kota.

Jako koty tak przywiązane do rodziny i uzależnione od niej, RUSy w żadnym wypadku nie mogą zostawać same. Jeśli RUS miałby trafić do domu, w którym rzadko przebywają ludzie, od razu powinno się rozważyć dla niego kocie towarzystwo. Niekoniecznie musi to być zwierzę tej samej rasy, koty rosyjskie także w stosunku do innych ras zachowują się przyjaźnie, spokojnie i pewnie. Jak u wszystkich kotów niezbędna jest u nich właściwa socjalizacja, by mogły bezproblemowo funkcjonować z ludźmi i z innymi kotami. Właściciele, którzy swoje koty planują zakupić od profesjonalnego hodowcy, powinni zwrócić uwagę na odpowiednie wychowanie i pielęgnację kota w okresie tych 12 tygodni, podczas których kocię powinno przebywać z matką i rodzeństwem.

Historia

Kot kotu nierówny, nawet tej samej rasy! Tak jak w przypadku innych ras, tak i u kotów rosyjskich, w obrębie ogólnego standardu i wzorca wyróżnia się dodatkowo pewne typy. Obecnie znane są trzy główne linie hodowli rasy, które rozwijając się niezależnie od siebie, wykształciły różne cechy.

Typ skandynawski jest mniejszy, ma smuklejszą budowę ciała, szeroko rozstawione uszy, jego futro jest ciemniejsze. Podchodzi do ludzi z rezerwą, jest raczej nieśmiały, z tego też powodu jego hodowla jest mniej popularna.

Typ amerykański jest średnio duży, ma smukłe i delikatne ciało, jaśniejszą sierść i szeroko rozstawione uszy. Te bardzo eleganckie koty są szczególnie towarzyskie, nawet w stosunku do obcych.

Typ brytyjski ma cięższą budowę, a jego znak szczególny to węziej osadzone, postawione pionowo uszy. Charakter kotów z linii brytyjskiej to coś pomiędzy charakterem nieufnej linii skandynawskiej, a towarzyskiej amerykańskiej.

Obecnie najbardziej popularny w środowisku hodowców jest typ mieszany, łączący w sobie cechy różnych linii.

Skąd wzięły się tak duże różnice pomiędzy tymi typami? Odpowiedzi należy szukać w historii hodowli kotów rosyjskich. Jak wskazuje na to ich nazwa, koty tej rasy wywodzą się z Rosji, gdzie ukształtowały się w naturalny sposób. Podejrzewa się, że pojawiły się w północno-rosyjskim mieście portowym Archangielsk, skąd w 1860 roku zostały przetransportowane przez brytyjskich marynarzy do Anglii. W 1865 roku pojawią się pierwsze wzmianki o kotach rosyjskich niebieskich – wtedy to zostały zaprezentowane w Anglii w Pałacu Kryształowym, jako koty archangielskie. W XIX wieku rasa ta była tak samo popularna w Anglii jak w Cesarstwie Rosyjskim. Została oficjalnie uznana w 1937 roku. Wraz z wybuchem II wojny światowej liczba kotów tej rasy drastycznie spadła. W celu ratowania rasy krzyżowano ją z syjamami, krótkowłosymi brytyjczykami i kotami europejskimi krótkowłosymi. Skutkiem tych działań jest krótsza, bardziej gęsta sierść oraz szmaragdowe oczy.

Jednak historia się na tym nie kończy! Rozpoczęto dążenia do tego, by uznane zostały inne warianty kolorystyczne rasy: biały i czarny. W Anglii w latach sześćdziesiątych zapoczątkowano program „The Russian White and Black Program”, w którego ramach Frances McLeod of Arctic rozpoczęła hodowlę kotów „rosyjskich czarnych” i „rosyjskich białych”. Australijka Mavis Jones sparowała w latach siedemdziesiątych białego kota domowego z kotem rosyjskim niebieskim, co miało na celu wykształcenie nowego wariantu kolorystycznego – rosyjski biały. Pod koniec dekady hybrydy tego typu zostały uznane przez Royal Agricultural Society (RAS) Cat Club of New South Wales. W międzyczasie biała i czarna odmiana zostały też uznane przez związki w Australii, Nowej Zelandii i Południowej Afryce. Amerykańska Cat Fanciers Association przyznała w międzyczasie kotom „rosyjskim białym” i „rosyjskim czarnym” status Championa, natomiast nazwa pod jaką zostały wprowadzone to koty „rosyjskie krótkowłose”. Standard tej rasy odpowiadał standardowi rasy kotów rosyjskich niebieskich, różnicą było jedynie dopuszczenie koloru czarnego i białego sierści. Kolor oczu, tak samo jak w przypadku oryginalnej rasy, musi być zielony.

Do tej pory jednak większość związków felinologicznych uznaje jedynie koty o niebieskim futrze.

Pielęgnacja

Rusałki - jak pieszczotliwie nazywają swoich podopiecznych hodowcy - ze względu na swoją wyjątkową „podwójną” sierść, w zasadzie nie tracą włosów. To, w połączeniu z faktem, że produkują one mniej glikoprotein Fel d 1 sprawia, że są szczególnie polecane alergikom. Glikoproteina to substancja, która jest odpowiedzialna za występowanie alergii na kocią sierść. Dzięki temu koty rosyjskie niebieskie są bardziej „przyjazne” alergikom, co nie oznacza jednak, że czynnik alergenny wyeliminowany jest zupełnie.

Pomimo podwójnej warstwy futra, nie jest ono bardzo wymagające w pielęgnacji. Wystarcza dokładne wyczesanie kota raz w tygodniu, by usunąć nadmiar sierści.

Nie można zapominać o niezbędnych wizytach u weterynarza. W przypadku wielu ras wymagana jest coroczna wizyta i badania. Nie chodzi jedynie o ewentualne szczepienia, mowa tu także o osłuchaniu serca i płuc oraz o przeglądzie uzębienia, aby móc odpowiednio wcześnie wykryć ewentualne pojawienie się próchnicy.

O kotach rosyjskich mówi się, że są spokojne i ciche. To, oraz ich przyjazne usposobienie i przywiązanie do człowieka sprawia, że są to idealne zwierzęta do trzymania w mieszkaniu. Nie można jednak zapominać o potrzebach kota. Koty niewychodzące z domu powinny mieć zapewnione odpowiednie warunki do fizycznego i intelektualnego rozwoju. W szczególności koty przejawiające taką inteligencję jak koty rosyjskie niebieskie! Ich otoczenie musi dawać możliwości do wspinania się, ukrywania i wypoczywania. Te koty kochają również kontakt i zabawę z człowiekiem. Poświęćcie trochę czasu na zabawę z wędką, ukryjcie smakołyki w zabawce interaktywnej albo spróbujcie treningu z klikerem!

karma dla kotow rasowych

Zdrowie i żywienie

Koty rasy rosyjskie niebieskie w większości cieszą się dobrym zdrowiem i wydaje się, że znane u innych ras choroby genetyczne omijają je.

Nie zwalnia to jednak opiekunów z niezbędnych wizyt u weterynarza raz do roku. Koty tej rasy, jak każde inne, narażone są na choroby charakterystyczne dla gatunku czy po prostu na zranienia. U kotów wychodzących na zewnątrz bardzo ważne są szczepienia już w pierwszych latach życia, aby uodpornić je na choroby zakaźne takie jak nosówka, koci katar i wścieklizna.

Tak samo istotne jest zdrowe odżywianie zwierzaka zgodnie z jego potrzebami. Jako mięsożercy, koty w zasadzie nie potrzebują węglowodanów, natomiast najważniejsze są dla nich pełnowartościowe białka zwierzęce. Dobrym rozwiązaniem są gotowe karmy z wysoką zawartością mięsa i niską zawartością składników roślinnych. Innym, zyskującym na popularności rozwiązaniem jest dieta typu BARF.

5 new customer dicsount

Jak znaleźć odpowiedniego hodowcę

Jeśli już zostaliście wielbicielami tych kotów, spieszymy z informacją, że w Europie, również w Polsce, funkcjonuje wielu hodowców, którym dobro ich zwierząt leży na sercu.

Osoby chętne na zakup kotka rosyjskiego niebieskiego muszą być gotowe na wydatek powyżej 2000 zł i nie jest to wcale zawyżona cena. Hodowla zwierząt to wymagające i drogie hobby! Odpowiedzialny hodowca dba o regularność badań, prawidłowe żywienie podopiecznych oraz odpowiednie parowanie zwierząt. Ponadto troszczy się, by kocia mama była przez cały okres ciąży pod opieką weterynarza. Na tym jednak jego rola się nie kończy. Gdy kotki pojawiają się już na świecie, opieka weterynarza jest tym bardziej potrzebna - dochodzą niezbędne szczepienia, ewentualne kastracje… To wszystko oczywiście kosztuje. Nie można pominąć również wysiłku emocjonalnego. Hodowca musi być dla swoich kotów całą dobę, również w nocy i w weekendy! Jest też świadomy, jak istotny jest pierwszy okres życia kociąt, w którym uczą się one wszystkiego, co potrzebne do długiego i zdrowego kociego życia. Dlatego też kotki powinny pozostać przy matce przez 12 tygodni od urodzenia. Dopiero po tym czasie są gotowe, by zmienić dom i dopełnić nową rodzinę.

Kto nie przykłada wagi do dokumentów i rodowodów, często stroni też od profesjonalnych hodowców. Zawsze należy być czujnym, gdy ktoś oferuje koty „bez papierów” na portalach internetowych czy w rubrykach ogłoszeń. W wielu przypadkach takie osoby nastawione są przede wszystkim na zysk, nie dbając odpowiednio o warunki zwierząt, ich rozwój i zdrowie, właściwe żywienie i odpowiednie parowanie. Utrzymanie hodowli nie jest tanim zajęciem. Osoba, której zależeć będzie na dobru swoich zwierząt, będzie gotowa ponieść koszty tego hobby, natomiast nabywca musi być gotowy ponieść wysoki koszt zakupu kota rasowego, mając na uwadze, jak kosztowny jest proces wychowania kotków… Alternatywą są schroniska dla zwierząt, gdzie w oczekiwaniu na nowy dom przebywają koty w każdym wieku. Z pewnością można znaleźć tam też koty pragnące kontaktu z człowiekiem, których charakter odpowiadał będzie niezależnym kotom rosyjskim. Do schronisk często trafiają także koty rasowe – warto więc poszukać!

Najczęściej czytane

Bojownik

Opalizujące kolory łusek i agresja wobec innych ryb – tym odznacza się właśnie bojownik, znany także pod naukową nazwą Betta.

Pawie oczko (gupik)

Gupiki, zwane też pawimi oczkami, cechuje różnorodność kolorystyczna i odporność na drobne błędy w utrzymaniu. Dowiedz się więcej!