Wilczarz irlandzki należy do największych psów świata. W średniowiecznej Irlandii wykorzystywano go do polowań na wilki i niedźwiedzie, dziś pełni wyłącznie rolę psa rodzinnego. Mimo imponujących rozmiarów jest bardzo łagodny i lubi się przytulać. Niestety ten przyjazny olbrzym jest też dość podatny na choroby i ma stosunkowo krótka długość życia. Czy wilczarz irlandzki będzie dla Ciebie odpowiedni i jakie ma wymagania dotyczące utrzymania? Wszystkie najważniejsze informacje znajdziesz w poniższym artykule.
© muro / stock.adobe.com
Wilczarz irlandzki jest uznawany za największą rasę psów na świecie. Rekord wynosi 106 cm wysokości w kłębie.
„Czy to kucyk?” – takie komentarze podczas spacerów z wilczarzem irlandzkim nie należą do rzadkości. Nie ma wątpliwości, że przy średniej wysokości w kłębie od 81 do 86 cm ten pies rasowy przyciąga uwagę – niezależnie od tego, czy tego chce, czy nie. Należy w końcu do największych psów świata.
W standardzie rasy jego minimalna wysokość wynosi 79 cm dla samców. Suki są nieco mniejsze i dorastają do co najmniej 71 cm. Rekord wynosi 106 cm wysokości w kłębie. Oczywiście tak ogromne czworonogi ważą odpowiednio dużo – psy minimum 54,5 kg, a suki minimum 40,5 kg.
Mimo imponującego wzrostu i znacznej wagi ten irlandzki pies rasowy nigdy nie sprawia wrażenia ociężałego. Jako typowy chart ma smukłą sylwetkę z suchą muskulaturą i głęboką klatką piersiową. Charakterystyczne uszy typu „róża”, osadzone dość daleko z tyłu na wąskiej czaszce, są stosunkowo małe w porównaniu z jego wielkością.
Sierść wilczarza jest szorstka i twarda (druciana) i występuje w następujących umaszczeniach:
Irish Kennel Club dopuszcza ponadto wszystkie odmiany umaszczenia występujące również u deerhounda.
Leżenie na miękkiej kanapie i przytulanie się do opiekuna – właśnie wtedy irish wolfhound czuje się najlepiej. Ten łagodny olbrzym chętnie zapomina przy tym, że jest jednym z największych psów świata, a nie małym pieskiem wskakującym opiekunowi na kolana.
Za sprawą swojej lekko niezdarnej natury potrafi przewrócić nie tylko wazony, ale czasem także mniej stabilnych domowników. W gruncie rzeczy wilczarz irlandzki to jednak pies o złotym sercu, który nie potrzebuje wiele poza bliskością swojej rodziny.
Przedstawiciele tej rasy są bardzo związani z ludźmi i uczuciowi. Wilczarz często szuka kontaktu wzrokowego ze swoim opiekunem i upewnia się, że poświęca mu on wystarczająco dużo uwagi. Trzymanie tych towarzyskich psów wyłącznie w kojcu zdecydowanie nie wchodzi w grę. Kochają dzieci i uwielbiają, gdy cała rodzina jest razem.
Nawet wobec obcych wilczarz zachowuje się otwarcie i przyjaźnie – przynajmniej dopóki mają dobre zamiary. Dzięki swojej wrażliwości i czujności szybko wyczuwa, gdy ktoś nie ma dobrych intencji wobec jego rodziny, i wtedy odważnie staje w jej obronie. Jako typowy pies stróżujący nie sprawdzi się jednak ze względu na brak agresji. Chociaż… który złodziej chciałby testować cierpliwość tego czworonożnego olbrzyma?
© olgagorovenko / stock.adobe.com
Wewnętrzny spokój, jaki emanuje od tego imponującego psa rasowego, robi ogromne wrażenie. Jest mało wymagający, cierpliwy i bez problemu dostosowuje się do różnych sytuacji dnia codziennego. Nie powinno to jednak przesłaniać faktu, że ta wrodzona równowaga Irlandczyka nie zmienia tego, że pierwotnie był on myśliwym i biegaczem.
Jako pies myśliwski i chart nadal ma bardzo silną potrzebę biegania oraz niemały instynkt łowiecki. Podczas tzw. „coursingu”, wyścigów chartów lub na specjalnych wybiegach może zaspokoić potrzebę szybkich, swobodnych sprintów. Podczas spacerów oraz wspólnych wycieczek rowerowych lub konnych lepiej prowadzić go na smyczy, ponieważ jego instynkt łowiecki może dać o sobie znać w każdej chwili.
Już sam jego rozmiar i instynkt łowiecki sprawiają, że konsekwentne i pełne miłości wychowanie jest w przypadku wilczarza irlandzkiego niezbędne. Jeśli Twój pupil wcześnie nauczy się najważniejszych komend, później będzie można dać mu więcej swobody.
Wilczarza, który niezawodnie reaguje na przywołanie, łatwiej spuścić ze smyczy w określonych (dozwolonych) miejscach niż psa, który wykonuje tę komendę tylko od czasu do czasu.
Nie należy jednak oczekiwać od tej rasy bezwzględnego posłuszeństwa. Mimo przywiązania do ludzi inteligentny i pewny siebie irish wolfhound czasami pokazuje pewien upór.
Zdarza się więc, że potrzebuje nieco więcej czasu, by zareagować na komendy. Kto jednak zna podstawy wychowania psa i podchodzi do swojego wilczarza z odpowiednią konsekwencją, miłością i cierpliwością, będzie czerpać wiele radości z tej spokojnej rasy.
Co składa się na zdrową karmę dla psa? Czy sucha karma jest lepsza niż mokra? Czy dieta BARF jest lepsza niż domowe gotowanie? Opinie na temat właściwego żywienia psów są równie różnorodne jak półki z karmą w supermarketach. Mniej istotna jest sama forma żywienia, a bardziej to, co faktycznie powinno znaleźć się w karmie dla psa, a czego należy unikać.
Jak wszystkie psy, także wilczarze potrzebują przede wszystkim białka, które warto uzupełniać warzywami, ryżem, ziemniakami lub makaronem. Dlatego zawsze zwracaj uwagę na optymalny skład karmy: Dużo wartościowego białka, warzyw i tylko niewielką ilość zbóż – niezależnie od tego, czy gotujesz samodzielnie, czy wybierasz gotową karmę.
Tak duży pies jak wilczarz naturalnie je więcej niż mały jamnik. Jednak także w jego przypadku obowiązuje zasada: Im bardziej wartościowa jest jego karma, tym mniej jej potrzebuje. Liczy się nie ilość, lecz jakość.
Dobra karma optymalnie pokrywa zapotrzebowanie na składniki odżywcze psa. Zależy ono mniej od rasy, a bardziej od indywidualnych czynników, takich jak wiek, waga, wielkość i poziom aktywności. Wilczarz prowadzony bardzo aktywnie sportowo potrzebuje oczywiście więcej energii niż pies rodzinny, który ma zapewnione jedynie minimum ruchu. Tak samo szczeniak potrzebuje innego składu karmy niż dorosły pies.
Ponieważ wilczarze bardzo szybko rosną, ich wzrost nie powinien być dodatkowo przyspieszany przez nadmierną ilość energii w diecie. Zbyt szybki wzrost w pierwszych miesiącach często prowadzi później do bolesnych problemów ze stawami. Również nieprawidłowy stosunek wapnia do fosforu w karmie może negatywnie wpływać na rozwój kości młodego psa.
Oprócz odpowiedniego składu karmy możesz zrobić jeszcze więcej dla zdrowia swojego podopiecznego: Szczególnie w okresie wzrostu unikaj chodzenia z nim po schodach lub innych gwałtownych ruchów, które mogą nadmiernie obciążać psa i później sprzyjać chorobom kości i stawów.
Ponieważ wilczarze, podobnie jak wiele dużych psów, są podatne na niebezpieczny dla ich zdrowia i życia skręt żołądka, należy również zadbać o odpowiednio długie przerwy po posiłkach. Zaleca się także podzielenie dziennej porcji karmy na około dwa do trzech (odpowiednio mniejszych) posiłków.
Sprawdzają się również regulowane miski, które można dopasować do szybkiego wzrostu tej rasy i które zapobiegają temu, by pies podczas jedzenia musiał się zbyt mocno schylać i przyjmować niekorzystną postawę ciała.
Odkryj nasz bogaty wybór suchej i mokrej karmy dla psów!
Spokojny charakter irish wolfhounda sprawia, że wiele rzeczy oferowanych mu przez opiekuna przyjmuje ze stoickim spokojem – niezależnie od tego, czy chodzi o karmę, codzienną dawkę ruchu czy inne warunki życia. Nawet choroby znosi często aż do momentu, gdy jest już za późno. Poleganie na tym, że pies sam pokaże, że coś mu dolega, może w przypadku tej rasy mieć poważne konsekwencje.
Dlatego samodzielnie dbaj o to, aby Twój pies otrzymywał odpowiednią karmę i miał zapewnione odpowiednią ilość ruchu zgodną z jego myśliwską naturą. Uważnie obserwuj także, czy zauważasz zmiany w jego zachowaniu, ruchu lub wyglądzie (na przykład spadek albo wzrost masy ciała). Mogą to być pierwsze oznaki choroby i powinny zostać skonsultowane z lekarzem weterynarii.
Również zmiany w strukturze sierści mogą wskazywać na niewłaściwe żywienie lub określone choroby. Chociaż pielęgnacja sierści u szorstkowłosego wilczarza jest bardzo prosta i okazjonalne szczotkowanie w zupełności wystarcza, warto zawsze dokładnie obserwować swojego pupila. Nadmierne linienie u tej rasy raczej nie występuje.
Jak (prawie) wszystkie olbrzymie rasy, także irish wolfhound jest niestety mocno obciążony problemami zdrowotnymi. Hodowla coraz większych i szybszych psów sprawiła, że zdrowie rasy zeszło na dalszy plan. Dlatego średnia długość życia wilczarzy wynosi dziś zaledwie sześć do siedmiu lat.
Według badania opublikowanego w 2005 roku tylko dziewięć procent wszystkich wilczarzy dożywa dziesięciu lat lub więcej. Większość umiera przed ukończeniem ośmiu lat, a niektóre osiągają zaledwie pięć lat. Ta stosunkowo krótka długość życia na szczęście skłoniła wielu hodowców do zmiany podejścia. U rzetelnych hodowców zdrowie rasy ponownie stało się priorytetem.
U wilczarzy szczególnie często występują choroby serca, nowotwory kości, skręt żołądka i epilepsja. Oczywiście nie każdy wilczarz irlandzki zachoruje na jedną z wymienionych dolegliwości, jednak ryzyko w porównaniu z innymi, zdrowymi rasami psów nadal pozostaje dość wysokie. Tym ważniejsze jest więc staranne wybranie hodowcy.
Dysplazja stawu biodrowego występuje natomiast rzadziej, niż można by przypuszczać u psa tak dużej rasy: Według danych bazy OFA rasa ta, z około 4,5% dotkniętych psów, należy do 15 ras o najniższym wskaźniku zachorowalności. Niemiecki Związek Hodowli i Wyścigów Chartów (DWZRV) zawiesił dlatego w 2022 roku obligatoryjne badanie RTG bioder wymagane do dopuszczenia do hodowli. Obecnie obowiązkowe jest tam natomiast badanie USG serca.
© zuzule / stock.adobe.com
Wilczarz irlandzki należy nie tylko do największych ras psów na świecie, ale także do najstarszych. Podobnie jak jego bliski krewny, greyhound, prawdopodobnie ma korzenie w świecie arabskim. Znaleziska archeologiczne dowodzą, że w starożytnym Egipcie istniały już duże psy podobne do chartów, które wraz z Celtami w III wieku p.n.e. trafiły do Europy i na Wyspy Brytyjskie.
W starożytnej i średniowiecznej Irlandii duże, silne psy, nadające się do polowań na wilki, niedźwiedzie, dziki i łosie, były bardzo cenione. Wśród szlachty, której przysługiwało prawo posiadania tych imponujących psów myśliwskich, tzw. wolfhoundy (łowcy wilków) były w średniowieczu szeroko rozpowszechnione. Irish wolfhound stał się symbolem statusu i pożądanym prezentem dla innych europejskich rodów królewskich.
Jak wiele innych psów myśliwskich, także wilczarz irlandzki ucierpiał przez wynalezienie broni palnej. Broń sprawiła, że psy myśliwskie stawały się coraz mniej potrzebne, przez co wilczarz występował coraz rzadziej. Aby uratować ostatnią populację, w połowie XVII wieku wprowadzono zakaz wywozu z Irlandii.
Mimo to jego populacja kurczyła się, a wytępienie wilków w Wielkiej Brytanii i Irlandii około 1800 roku było dla niej kolejnym ciosem. W połowie XIX wieku rasa była praktycznie wymarła. To, że irish wolfhound istnieje i jest dziś uznawaną rasą, zawdzięczamy Szkotowi George’owi Grahamowi.
Graham krzyżował nieliczne ocalałe osobniki z deerhoundami i dogami, borzojami oraz innymi rasami. Powstały w ten sposób „nowy”, nieco silniejszy i większy wilczarz został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawach pod koniec lat 70. XIX wieku i wkrótce potem uznany przez British Kennel Club.
Pod koniec XIX i na początku XX wieku pierwsze psy hodowlane trafiły do Ameryki Północnej i Europy kontynentalnej, gdzie populacja przez obie wojny światowe została niemal całkowicie utracona.
Liczba nowych miotów zaczęła ponownie powoli rosnąć dopiero w połowie XX wieku, przy czym najwięcej odnotowywano ich na Wyspach Brytyjskich i w Ameryce Północnej. Chociaż od lat 70. XX wieku irish wolfhound był coraz częściej hodowany także w Europie kontynentalnej, ten duży pies rasowy poza krajami anglojęzycznymi nadal jest rzadko spotykany.
© Isabelle / stock.adobe.com
Osoby zainteresowane zakupem wilczarza irlandzkiego nie powinny bagatelizować kwestii chorób. Oczywiście nie powinno to zniechęcać do wyboru tej rasy, jednak przy wyborze odpowiedniej hodowli należy zwrócić szczególną uwagę na zdrowie linii hodowlanej.
Nawet jeśli hodowca zapewnia, że jego psy są zdrowe, a rodzice szczeniąt sprawiają dobre wrażenie, nie należy polegać wyłącznie na jego słowach. Poproś o pokazanie rodowodu szczeniąt i zwróć uwagę, jak długo żyli dziadkowie oraz rodzeństwo dziadków. Zapytaj także hodowcę konkretnie o wyniki badań USG serca obojga rodziców. Rzetelny hodowca pokaże takie wyniki bez proszenia.
Warto również spotkać się osobiście z hodowcą i przekonać się na miejscu, jak ważne są dla niego zdrowie i dobrostan zwierząt.
Odpowiedzialność za zdrowie rasy nie spoczywa jednak wyłącznie na hodowcy. Także jako opiekun musisz dbać o utrzymanie zdrowia swojego psa. O tym, czy pies zachoruje w przyszłości, nie decydują bowiem wyłącznie geny. Również żywienie, pielęgnacja i warunki utrzymania mogą zwiększać lub zmniejszać ryzyko wspomnianych chorób.
Przeczytaj także nasz artykuł o adopcji szczeniąt.
Lubisz duże psy? W takim razie mogą przypaść Ci do gustu również te rasy:
Poniżej znajdziesz odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące wilczarza irlandzkiego:
Ze względu na swoje łagodne usposobienie wilczarz irlandzki może być dobrym psem dla początkujących, jednak nadal wymaga konsekwentnego wychowania. To duża rasa, która bez odpowiedniego szkolenia może być także niezależna i nieco żywiołowa. Ważna jest również socjalizacja, aby wspierać jego łagodną i przyjazną naturę. Wczesne uczęszczanie do szkoły dla psów jest zawsze zalecane.
Wilczarz irlandzki potrzebuje codziennie odpowiedniej dawki ruchu, aby pozostać zdrowym i szczęśliwym. Co najmniej od jednej do dwóch godzin dziennie to absolutne minimum. Psy te uwielbiają spacery i mogą brać udział także w psich sportach takich jak agility, jednak nie powinny być nadmiernie przemęczane, zwłaszcza po jedzeniu, aby uniknąć problemów zdrowotnych. Oprócz codziennych spacerów te aktywne czworonogi potrzebują również stymulacji umysłowej, aby uniknąć nudy i problemów behawioralnych.
Wilczarz irlandzki nie nadaje się na psa stróżującego. Choć chroni swoją rodzinę i reaguje czujnie w razie zagrożenia, to z natury jest przyjazny i ciekawski wobec obcych. Jego łagodne i cierpliwe usposobienie sprawia, że lepiej odnajduje się jako pies rodzinny niż skuteczny stróż.
Tak, wilczarz irlandzki może być doskonałym psem rodzinnym. Znany jest ze swojej przyjaznej i cierpliwej natury, szczególnie wobec dzieci i innych zwierząt domowych. Jest łagodny i okazuje rodzinie wiele czułości.
| Cechy szczególne: | Wilczarz irlandzki jest uznawany za największą rasę psa na świecie i bywa określany mianem „łagodnego olbrzyma”. Dawniej hodowano go do polowań na wilki i niedźwiedzie, dziś najczęściej jest psem rodzinnym. |
| Charakter: | spokojny, zrównoważony, przyjazny, lojalny |
| Wysokość w kłębie: | psy: 79–90 cm suki: 71–79 cm |
| Waga: | psy: 54–59 kg Suki: 40–50 kg |
| Sierść: | stosunkowo długa, szorstka, w kolorze szarym, pręgowanym, czerwonym, czarnym, czysto białym, płowym i innych |
| Pielęgnacja sierści: | niewielki nakład pracy, okazjonalne szczotkowanie |
| Ruch: | duża potrzeba ruchu, zajęcia np. tropienie lub coursing |
| Pies dla początkujących: | raczej tak |
| Szczekanie: | prawie nie szczeka |
| Długość życia: | ok. 7 lat |
| Typowe choroby: | kardiomiopatia rozstrzeniowa, nowotwory kości, epilepsja |
| Grupa FCI: | Grupa 10: Charty Sekcja 2: Charty szorstkowłose |
| Pochodzenie: | Irlandia |
„Życie bez mopsa jest możliwe, ale bezcelowe” – powiedział kiedyś komik i pisarz Loriot. Autorka zgadza się z tym bez zastrzeżeń i dodaje: „Życie bez konia, kota i królika również!”. Jej serce bije dla wszystkich zwierząt dużych i małych, i cieszy się niezmiernie, że może pisać o swojej pasji jako niezależny autor. Poprzez swoje artykuły chciałaby podnieść świadomość na temat dobrostanu zwierząt i udzielić przydatnych wskazówek ich miłośnikom.
