Żywiołowy terier walijski ma długą historię jako pies myśliwski wykorzystywany do polowań na lisy, a dziś jest popularnym psem rodzinnym. Wygląda jak miniaturowa wersja airedale teriera – ale czy te dwie rasy są spokrewnione i co jeszcze wyróżnia welsh teriera?
© Vincent / stock.adobe.com
Rodziny mogą bez problemu trzymać teriera walijskiego, jeśli będzie miał zapewnioną odpowiednią dawkę aktywności.
Terier walijski, o wysokości w kłębie od 36 do 39 cm i wadze od 8 do 10 kg, należy do ras psów średniej wielkości. Jego zwarte ciało jest proporcjonalne i świadczy o dużej zręczności oraz sile.
Położone na wydłużonej, płaskiej czaszce uszy w kształcie litery V są załamane do przodu. Wysoko osadzony ogon, który dawniej najczęściej kopiowano, dziś pozostaje w swojej naturalnej, średniej długości formie. Charakterystyczne dla rasy są także małe, ciemne, paciorkowate oczy, którymi czworonogi spoglądają na swojego opiekuna z pełnym oczekiwania wyrazem.
Z wyglądu terier walijski i airedale terier są do siebie podobne, dlatego welsha nazywa się czasem „małym airedale terierem”. Obie rasy są jednak odrębne. Najważniejsza różnica dotyczy wielkości teriera walijskiego, który jest wyraźnie mniejszy od airedale teriera.
Ponadto mniejszy welsh jest znacznie starszy od swojego większego odpowiednika: Jego przodkowie istnieli już w X wieku.
Szata tej rasy jest zdominowana przez czarny lub ciemnoszary grzbiet przy pozostałej sierści o barwie podpalanej.
Szorstka, bujna okrywa wraz z gęstym, miękkim podszerstkiem tworzy tak zwany „angielski płaszcz”, który niezawodnie chroni psa przed wiatrem, deszczem i zimnem.
© Volker Maiborn / stock.adobe.com
Jedno jest pewne: Z tym żywiołowym czworonogiem na pewno nie da się nudzić. Terier walijski ma wiele cech charakteru, dzięki którym świetnie bawi swoich opiekunów i potrafi zapewnić im sporo ruchu.
Przedstawiciele tej rasy są nie tylko przyjaźni, ale przede wszystkim aktywni i inteligentni, dlatego potrzebują zarówno aktywności fizycznych, jak i zajęcia dla umysłu.
Ich radosne, żywiołowe usposobienie i pełen energii temperament są bardzo zaraźliwe, dzięki czemu rodzinie raczej nie będzie trudno wybrać się na wspólne wyprawy ze swoim żądnym przygód pupilem.
Odpowiednio szkolony i socjalizowany terier walijski okazuje się być bardzo posłusznym i łatwym w obejściu psem, który nie reaguje nieśmiało czy nerwowo nawet przy spotkaniu z obcymi ludźmi lub innymi psami.
Podczas spacerów należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że ten pierwotny łowca lisów też czasem „szaleje”, gdy coś obudzi w nim jego myśliwską pasję.
Konsekwentne wychowanie i wczesna socjalizacja mają ogromne znaczenie dla tego angielskiego śmiałka. Jego zamiłowanie do polowań, jak również czasami dość dominująca i humorzasta natura wymagają postawienia jasnych granic, wydawania klarownych poleceń oraz niezawodnego, kochającego i suwerennego przywódcy stada.
W tym kontekście, szczególnie początkującym posiadaczom zwierząt, poleca się wizytę w szkole dla szczeniąt. Gdy zrozumiemy podstawy szkolenia psów, nie powinnyśmy mieć wielu problemów z terierem walijskim. Bo w zasadzie ten przyjazny i czuły pies rasowy tęskni za bliskością i harmonią z człowiekiem. W porównaniu z innymi rasami terierów rzadko szuka zwady i wykazuje dużą gotowość do posłuszeństwa, mimo pewnej dozy upartości.
Czas to kluczowy czynnik przy podejmowaniu decyzji, czy terier walijski będzie odpowiednim psem dla Ciebie. Aby odpowiednio wspierać inteligencję i kondycję fizyczną tego czworonoga, potrzeba wielu pomysłów oraz różnych form aktywności.
Dla osób, które dużo pracują w biurze lub często są w podróży, zwierzak ten z pewnością nie będzie właściwym wyborem. Welsh potrzebuje aktywnej, wysportowanej rodziny, która podziela jego zamiłowanie do przygód i ma wystarczająco dużo czasu, by wspólnie je realizować.
To, czy mieszkasz na wsi, czy w mieście, ma niewielkie znaczenie: Jeśli terier walijski ma zapewnioną odpowiednią dawkę ruchu i zajęć umysłowych, świetnie dostosowuje się do warunków otoczenia. Mimo typowych „cech teriera”, takich jak upór i skłonność do dominacji, w domu okazuje się bezproblemowym towarzyszem.
Dzięki swoim rozmiarom dobrze odnajduje się nawet w niewielkim mieszkaniu – pod warunkiem, że jesteś blisko niego. Oprócz dużej ilości ruchu welsh najbardziej potrzebuje uwagi i bliskości opiekuna.
Szorstkiej, twardej sierści nie trzeba kąpać ani strzyc. Po długim spacerze na łonie natury wystarczy przetrzeć ją szmatką lub rękawicą do pielęgnacji.
Dodatkową zaletą jest to, że ten czworonóg prawie w ogóle nie linieje. Mimo to sierść należy regularnie szczotkować lub czesać, aby usuwać martwe włosy.
Aby zachować typowy wygląd rasy, warto oddawać psa na profesjonalne trymowanie trzy do czterech razy w roku.
Krótki spacer wokół osiedla zdecydowanie nie wystarczy temu pełnemu energii Anglikowi. Dlatego w Waszym tygodniowym planie powinny znaleźć się wspólne joggingi, piesze wędrówki, urozmaicone spacery i przejażdżki rowerowe.
Dobrym pomysłem będzie też wybieg dla psów w parku, gdzie Twój podopieczny może do woli się wyszaleć. Bo przecież nie codziennie ma się czas na „pełny program”.
Aby zagwarantować mu również odpowiednią dawkę wyzwań umysłowych, w przypadku zwinnego Walijczyka świetnie sprawdzą się psie sporty, takie jak agility, obedience czy discdogging.
Nie są znane żadne choroby typowe dla rasy. Dzięki starannej selekcji zwierząt hodowlanych na podstawie kompleksowych badań i testów genetycznych udało się zachować dobrą ogólną kondycję tych psów.
Niemniej, może pojawić się u nich jaskra, która w przypadku niepodjęcia leczenia nierzadko prowadzi do całkowitej utraty wzroku.
Przy odpowiedniej opiece i profilaktyce zdrowotnej psy tej rasy żyją średnio od 14 do 15 lat.
Pierwsze wzmianki o rasie pochodzą z 1737 roku, choć jeszcze pod dość niezręczną nazwą Carnarvonshire Welsh Terrier. Jej przodkami były prawdopodobnie tak zwane black and tan teriery.
Początkowo rasa ta była wykorzystywana w dolinach Walii do polowań na borsuki, wydry i lisy. Walijczycy cenili zwinność i spryt, dzięki którym mały terier wywabiał lisy z nor i naganiał je prosto pod łapy psów myśliwskich.
Pod koniec XIX wieku hodowcy psów z Walii stworzyli poprzez staranną selekcję jednolity typ psa, aby utrwalić cechy teriera walijskiego. W 1886 roku w Anglii powstał pierwszy Welsh Terrier Club oraz pierwszy oficjalny wzorzec rasy, który do dziś pozostał niemal niezmieniony.
Wszystko, czego Twój terier walijski potrzebuje do szczęśliwego psiego życia, znajdziesz w sklepie internetowym zooplus.
Szczeniaka teriera walijskiego najlepiej kupić bezpośrednio od hodowcy. Tam uzyskasz niezbędne informacje o wybranym czworonogu i jego potrzebach oraz poznasz jego pochodzenie.
Alternatywnie możesz adoptować welsha ze schroniska i podarować dorosłemu psu nowy dom.
U renomowanego hodowcy trzeba liczyć się z kosztem pieska, wynoszącym średnio od 6000 do 9000 złotych.
Ten energiczny terier będzie idealny dla aktywnych osób lub rodzin, które najchętniej spędzają czas na przygodach na łonie natury albo lubią uprawiać sport ze swoim czworonogiem. Dzięki pogodnemu usposobieniu, inteligencji i przywiązaniu ten pies jest świetnym towarzyszem – pod warunkiem że zostanie wychowany z miłością i konsekwencją.
| Cechy szczególne: | Terier walijski to energiczny pies, który przy konsekwentnym wychowaniu i odpowiedniej dawce aktywności dobrze sprawdzi się w roli psa rodzinnego. |
| Charakter: | żywiołowy, radosny, czujny, odważny |
| Wysokość w kłębie: | maks. 39 cm |
| Waga: | 8–10 kg |
| Sierść: | szorstka i bujna sierść okrywowa z gęstym podszerstkiem |
| Umaszczenie: | jasny rudo-brązowy z czarnym lub nakrapianym grzbietem |
| Pielęgnacja sierści: | nieskomplikowana, regularne szczotkowanie |
| Aktywności: | potrzebuje dużo ruchu |
| Pies dla początkujących: | raczej dla osób z doświadczeniem |
| Szczekanie: | okazjonalne |
| Długość życia: | ok. 14 lat |
| Typowe choroby: | brak znanych chorób typowych dla rasy, może mieć skłonności do chorób oczu |
| Cena: | od około 6000 zł |
| Grupa FCI: | 3 |
| Pochodzenie: | Walia |
Zwierzęta towarzyszą jej odkąd pamięta – nie posiada prawie żadnego zdjęcia z dzieciństwa bez papużki falistej na głowie lub kota na kolanach. Od ponad dziesięciu lat pisze jako redaktorka na różne tematy, od ubezpieczeń zdrowotnych po posiadanie kota. Towarzyszy jej kotka Mimi, która jest najlepszym źródłem inspiracji dla wielu tekstów i zawsze wie, kiedy jest odpowiedni czas na przerwę w pisaniu.
