Rosyjska bolonka kolorowa, znana także jako bolończyk kolorowy, cieszy się rosnącą popularnością również poza granicami swojej ojczyzny. Nic dziwnego, bo w końcu piesek ten to prawdziwy mały skarb, który swoim pogodnym i nieskomplikowanym charakterem przynosi opiekunom wiele radości.
Typowe dla bolonki kolorowej są wąsy i broda.
Gęsta sierść tego małego rasowego psa jest długa i błyszcząca, niemalże „obramowując” całe ciało dużymi, ciężkimi lokami lub falami. Trudne warunki pogodowe nie są w stanie mu zaszkodzić dzięki gęstemu podszerstkowi.
Pomimo niewielkich rozmiarów, wynoszących od 20 do maksymalnie 26 cm i dość delikatnej budowy, bolonka rosyjska jest bardzo wytrzymała. Jej drobne ciało jest lekko wydłużone i harmonijnie zbudowane. Delikatnie podniesione, średniej wielkości, wiszące uszy sprawiają, że głowa psa tej rasy wydaje się większa niż jest w rzeczywistości.
Szczególnie charakterystyczne są dla niej wąsy i broda. Okrągłe, ciemne, paciorkowate oczy, którymi wiernie i uważnie obserwuje swojego opiekuna, nadają jej typowo uroczy i miły wyraz pyszczka. Zgryz nożycowy jest preferowaną opcją dla uzębienia, ale lekki przodozgryz również jest dopuszczalny.
Jak zdradza nazwa rasy, bolonka „zwetnaja”, czyli kolorowa, barwnie prezentuje się bardzo różnorodnie. Pod względem kolorystycznym dozwolone są wszystkie warianty i kombinacje – za wyjątkiem bieli i łaciatej. Tolerowane są jednak niewielkie białe znaczenia na klatce piersiowej i palcach, pod warunkiem, że udział tego koloru nie przekracza 20 procent. Nos bolonki rosyjskiej jest czarny u psów czarnych, a u psów kolorowych w odcieniu sierści.
Ten mały kudłaty piesek ma bardzo zrównoważoną i dobroduszną naturę. Jest przyjazny i zawsze wydaje się być w dobrym nastroju – przynajmniej tak długo, jak długo może być blisko swojego opiekuna. Szybko się przywiązuje, jest skupiony na swoich ludziach i uwielbia się z nimi bawić i do nich przytulać.
Samotność natomiast w ogóle mu nie odpowiada. Bolonka rosyjska nie jest więc optymalną rasą dla osób, które są bardzo zajęte zawodowo, chyba że są w stanie zabrać ze sobą do biura swojego małego czworonoga. Wtedy jedno jest pewne: Koleżanki i koledzy w pracy z pewnością natychmiast się w nim zakochają.
W końcu bolonka nie tylko wygląda uroczo, ale jest również bardzo nieskomplikowana i łatwo się dostosowuje. Irytujące szczekanie, a nawet agresywne zachowanie są całkowicie obce temu inteligentnemu psu, któremu nie brakuje pewności siebie.
Do szczęścia nie potrzebuje dużo przestrzeni, ale za to miłości i uwagi swoich opiekunów. Jeśli jest pewna tej miłości, można ją zabrać wszędzie bez żadnych problemów. Jest przyjazna i otwarta w stosunku do obcych ludzi i dzieci. Nawet mieszkanie razem z kotami lub innymi zwierzętami zwykle nie stanowi problemu dla tego towarzyskiego psa.
Warto jednak pamiętać, że pieszczoty są dla niego tak samo niezbędne jak codzienne spacery i zabawy. W końcu ten mały piesek to prawdziwy kłębek energii, który uwielbia biegać i nie może się nacieszyć zabawą na łące oraz aportowaniem patyków.
Tak więc powinien mieć do dyspozycji co najmniej 1–2 godziny wybiegu dziennie. Gdy się zmęczy hasaniem i zabawą, śpi jak suseł w koszyczku w domu lub pod biurkiem w gabinecie opiekuna. Najważniejsze, żeby jego pan był obok!
Z wyjątkiem czasu bezpośrednio po posiłkach, przedstawiciele tej zwinnej rasy cieszą się niemal każdą aktywnością ze swoim opiekunem. Mimo krótkich nóg, na zewnątrz bolonka jest żywym srebrem ze sporym temperamentem i imponującą wytrzymałością.
Spacery na łonie natury, aportowanie patyków i łapanie piłek to świetne zabawy dla tego figlarnego malucha. Sporty dla psów, takie jak agility albo trening z klikerem potrafią go również bardzo zainteresować. W domu natomiast pokazuje swoją spokojną naturę i nigdy nie ma dość pieszczot.
Bolonkę rosyjską można zatem bezproblemowo trzymać i w mniejszym mieszkaniu, przy czym należy pamiętać, by zapewnić psu minimum 1–2 godziny ruchu dziennie. Ten psi karzełek nie potrzebuje wiele miejsca w domu – i tak woli leżeć bardzo blisko stóp swojego opiekuna.
Wychowanie, czyli nauka najważniejszych komend, przebiega zazwyczaj bezproblemowo, gdyż jest to pies potulny i skupiony na człowieku, co sprawia, że może być również trzymany przez osoby bez doświadczenia.
Zarówno osoby, które dopiero zaczynają swoją przygodę z psami, jak i doświadczeni opiekunowie, single i rodziny z dziećmi, mieszkańcy małych mieszkań oraz właściciele luksusowych willi z pewnością znajdą w tym pogodnym i bezproblemowym psie uroczego towarzysza, który wniesie do ich życia mnóstwo radości.
Oprócz codziennych spacerów i wspomnianych wcześniej „sesji przytulania”, opiekunowie psa tej rasy powinni oczywiście wygospodarować również trochę czasu na pielęgnację jego kudłatej główki. Jednak mimo swojej długości sierść bolonki jest dość łatwa w pielęgnacji. Dokładne szczotkowanie co dwa do trzech dni wystarczy, aby uchronić ją przed splątaniem oraz usunąć kurz i pozostałości brudu.
Ponadto oczy, uszy i pazury należy regularnie sprawdzać i czyścić w celu zapobiegania chorobom lub infekcjom, jak również po to, by je możliwie wcześnie wykryć.
Zęby bolonki rosyjskiej wymagają szczególnej uwagi i kontroli pod kątem obecności ewentualnych ciał obcych i kamienia nazębnego, który może powodować silny ból. Przebarwienia zębów, stan zapalny dziąseł lub nieświeży oddech mogą również wskazywać, że coś jest nie tak. W takim przypadku najlepiej szybko udać się do lekarza weterynarii, aby ustalić przyczynę. Regularna pielęgnacja zębów, najlepiej z użyciem specjalnej szczoteczki do zębów i przysmaków dentystycznych jest w przypadku bolonki absolutnie obowiązkowa.
Właściwe żywienie w decydujący sposób przyczynia się do utrzymania zdrowia Twojego psa. Dlatego upewnij się, że Twój czworonożny przyjaciel jest karmiony w sposób odpowiedni i dostosowany do gatunku. Wiek, waga i poziom aktywności zwierzęcia to ważne czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze karmy.
Różne rodzaje karmy – dla szczeniąt, psów dorosłych i seniorów nie są strategią sprzedażową producentów, lecz mają swoje uzasadnienie. Na przykład szczenięta potrzebują zwiększonej ilości wapnia i fosforu do zdrowego wzrostu kości, a zbyt dużo tych minerałów zaszkodziłoby z kolei dorosłemu psu.
Jeśli pies został kupiony od hodowcy, prawdopodobnie najpierw będziesz mu podawać dotychczasową karmę dla szczeniąt. Dobrej jakości produkty charakteryzują się wysoką zawartością mięsa oraz odpowiednią ilością minerałów i składników odżywczych. Ponadto nie powinny zawierać żadnych sztucznych dodatków, aromatów, barwników ani konserwantów.
W wieku dziewięciu lub dziesięciu miesięcy Twoja bolonka rosyjska będzie w pełni dorosła i można jej będzie stopniowo zacząć podawać karmę dla dorosłych psów. Wtedy zmienić należy nie tylko zawartość miski psa, ale także liczbę posiłków w ciągu dnia. Szczeniak powinien bowiem otrzymywać około pięciu do sześciu posiłków dziennie ze względu na wrodzoną skłonność do hipoglikemii, natomiast dorosłej bolonce wystarczą dwa do trzech posiłków.
Jeśli skład karmy jest właściwy, tzn. charakteryzuje się dużą zawartością mięsa (ok. 70%), niewielką warzyw (ok. 25%) i znikomą zbóż (5%), można spokojnie obyć się bez dodatkowych suplementów witaminowych i mineralnych. W końcu nie tylko zbyt mała, ale i zbyt duża ilość niektórych składników odżywczych może zaszkodzić Twojemu podopiecznemu.
Po jedzeniu zdecydowanie należy dać psu trochę odpoczynku, aby mógł spokojnie przetrawić karmę, również po to, by uniknąć opłakanego w skutkach skrętu żołądka. Spacery i zabawy z psem nie powinny się odbywać z pełnym żołądkiem.
Odpowiednią karmę dla małych psów oraz duży wybór karm dla czworonogów ze specjalnymi potrzebami znajdziesz w sklepie internetowym zooplus.
Jeśli interesuje Cię szczeniak, należy kupić go od renomowanego i znającego się na rzeczy hodowcy, którego priorytetem nie jest szybki zysk lecz dobro i zdrowie psów.
Zakup tanio, okazyjnie, bez dokumentów często okazuje się zakupem psiego „kota w worku” ze względu na późniejsze wysokie rachunki weterynaryjne. Lepiej więc zainwestować bezpośrednio w zdrowego psa, ponieważ jest to jedyny sposób, aby zapobiec chorobom genetycznym u Twojego pupila, takim jak na przykład dysplazja stawów biodrowych czy zwichnięcie rzepki.
Może się jednak zdarzyć, że pies będzie czuł się źle z powodu infekcji, urazów lub innych chorób. Im wcześniej takie dolegliwości zostaną rozpoznane, tym większe szanse na wyzdrowienie.
Dlatego bardzo ważna jest właściwa opieka, odpowiednia dla gatunku hodowla i regularne wizyty kontrolne u lekarza weterynarii. Szczepienia również mogą zapobiegać różnym chorobom. Najlepiej zapytać hodowcę i weterynarza o zalecenia w tym zakresie. Średnia długość życia przedstawicieli tej rasy wynosi około 15 lat.
Bolonka pochodzi z Rosji i przez długi czas była hodowana i utrzymywana wyłącznie w kraju pochodzenia oraz w krajach późniejszego Związku Radzieckiego. Jak dotąd ta rosyjska rasa nie została uznana przez FCI (Fédération Cynologique Internationale).
Rosyjski Związek Kynologiczny (RKF), który reprezentuje Rosję w Międzynarodowej Federacji Kynologicznej, stoi na straży standardu rasy i przyporządkowuje bolonkę do grupy 9 FCI. Ostatnio została również uznana jako niezależna rasa psów w krajowych związkach, takich jak niemiecki VDH (od lutego 2011 roku).
W Rosji ukierunkowana hodowla bolonki rozpoczęła się na początku lat 50-tych XX wieku, kiedy zaczęto się domagać w tym kraju własnej rasy psów miniaturowych. Po II wojnie światowej wzrosło zainteresowanie małymi psami towarzyszącymi. Legalny import psów z zagranicy był jednak w czasach reżimu sowieckiego praktycznie niewykonalny, więc miłośnicy małych i miniaturowych psów musieli zadowolić się rasami dostępnymi w Rosji.
Przodkiem bolonki kolorowej jest biała bolonka francuska, która już na początku XVIII wieku była towarzyszką i żywą ozdobą wytwornego towarzystwa. Bolonka francuska prawdopodobnie przybyła do kraju ze względu na bliskie kontakty ówczesnej francuskiej i rosyjskiej arystokracji.
Według opowieści król Francji Ludwik IV miał podarować rosyjskiemu carowi takiego małego białego czworonoga. Wraz z Napoleonem i jego armią do Rosji trafiło więcej psów w typie bolonki francuskiej.
W latach pięćdziesiątych, czyli po tym jak wiele psów zginęło na wojnach, rosyjscy hodowcy krzyżowali bolonkę francuską z innymi rasami. Z krzyżówki z takimi rasami psów jak pekińczyk, shih tzu i lhasa apso narodziła się w końcu bolonka rosyjska.
Od swojego głównego przodka, bolonki francuskiej, odróżnia ją przede wszystkim kolorowe umaszczenie, które dziś występuje we wszystkich odmianach i kombinacjach, poza czystą bielą. W 1966 roku pierwszy oficjalny wzorzec rasy został ostatecznie przedstawiony i uznany przez Radę Kynologiczną sowieckiego Ministerstwa Rolnictwa.
Różnice w budowie ciała, które rozwinęły się od początku oficjalnej hodowli, były z pewnością przypadkiem i utrwaliły się z czasem. Błędem byłoby jednak mówienie tutaj o „typie rasy”. Na wystawach w różnych dawnych republikach ZSRR nadal można spotkać bolonkę rosyjską w mocno zróżnicowanych odmianach.
Pomimo braku uznania przez FCI, hodowla bolonki rosyjskiej już dawno wykroczyła poza granice jej ojczyzny. W związku z tym, znalezienie renomowanego hodowcy w pobliżu nie powinno w większości przypadków stanowić zbyt wielkiego wyzwania. Również w schroniskach dla zwierząt często znajdują się przedstawiciele tej rasy, którzy mają nadzieję na nowy dom. Tak więc zdecydowanie warto także tam się udać.
Przeczytaj również:
© Jackie / stock.adobe.com
Rosyjska bolonka kolorowa to pies o niewielu wadach: Jego kompaktowy rozmiar i uroczy charakter sprawiają, że ten mały Rosjanin świetnie odnajduje się w rodzinach, u boku seniorów i mieszkańców miast.
| Cechy szczególne: | Rosyjska bolonka kolorowa to popularna mała rasa, która nie jest uznawana przez FCI. W tłumaczeniu z języka rosyjskiego nazwa oznacza „kolorowy piesek kanapowy”. |
| Charakter: | towarzyska, przyjazna, lubiąca pieszczoty, skora do zabawy |
| Wysokość w kłębie: | 20–26 cm |
| Waga: | 3–5 kg |
| Sierść: | gładka sierść opadająca dużymi falami, we wszystkich umaszczeniach z wyjątkiem czysto białego i łaciatego |
| Pielęgnacja sierści: | wymaga szczotkowania co 2–3 dni, prawie nie gubi sierści |
| Aktywności: | dużo ruchu i uwagi w postaci zabawy |
| Pies dla początkujących: | tak |
| Szczekanie: | czujna, ale nie szczeka nadmiernie |
| Długość życia: | do 15 lat |
| Typowe choroby: | dysplazja stawów biodrowych i łokciowych |
| Grupa FCI: | Grupa 9 (ale nieuznana) |
| Potrzeba ruchu: | średnia |
| Pochodzenie: | Rosja |
„Życie bez mopsa jest możliwe, ale bezcelowe” – powiedział kiedyś komik i pisarz Loriot. Autorka zgadza się z tym bez zastrzeżeń i dodaje: „Życie bez konia, kota i królika również!”. Jej serce bije dla wszystkich zwierząt dużych i małych, i cieszy się niezmiernie, że może pisać o swojej pasji jako niezależny autor. Poprzez swoje artykuły chciałaby podnieść świadomość na temat dobrostanu zwierząt i udzielić przydatnych wskazówek ich miłośnikom.
