Wyżeł weimarski krótkowłosy jest uważany za najstarszą niemiecką rasę psów wskazujących i do dziś jest wszechstronnym i pełnym pasji psem myśliwskim. Jednak ten arystokrata wśród psów, o lśniącej, srebrzystej sierści i dumnym wyrazie pyska, staje się coraz bardziej popularny także wśród osób niebędących myśliwymi. W roli psa rodzinnego sprawdzi się jednak tylko wtedy, gdy zapewni mu się wystarczającą ilość alternatywnego zajęcia.
© DragoNika / stock.adobe.com
Widok wyżła weimarskiego od dawna przyprawia o szybsze bicie serca nie tylko myśliwych. Wielu miłośników psów podziwia przede wszystkim lśniące, srebrnoszare umaszczenie, rzadko spotykane w psim świecie, oraz wyraziste bursztynowo-brązowe oczy, które w wieku szczenięcym są jeszcze niebieskie.
Ze swoją smukłą, muskularną i harmonijną budową, dumną postawą i dobrze ukształtowaną głową z długimi klapniętymi uszami, wyżeł weimarski krótkowłosy uosabia idealny typ szlachetnego psa myśliwskiego.
W pełni wyrośnięty wyżeł weimarski krótkowłosy osiąga wysokość w kłębie od 60 do 70 cm, a więc należy do grupy psów dużych. Waga psa tej rasy wynosi od 30 do 40 kg. Suki są na ogół nieco mniejsze i lżejsze od swoich męskich odpowiedników.
Ich szare umaszczenie może mieć różne odcienie – od srebrzystoszarego, przez płowoszary, aż po mysi. Białe znaczenia na klatce piersiowej i łapach są dopuszczalne w niewielkim stopniu, jednak występują sporadycznie.
W ramach FCI hoduje się nie tylko typowe wyżły weimarskie krótkowłose, ale także długowłose. Szczenięta długowłose były dawniej często niepożądane i do dziś są bardzo rzadkie. Również American Kennel Club uznaje w swoim standardzie wyłącznie odmianę krótkowłosą.
© everydoghasastory / stock.adobe.com
Dwór książęcy w Weimarze, który można uznać za kolebkę wyżła weimarskiego, już na początku XIX wieku docenił wszechstronne zdolności myśliwskie tego eleganckiego szarego czworonoga.
Jego niezwykły, niezawodny węch, wytrzymałość, bystrość wobec zwierzyny i drapieżników, a także posłuszeństwo wobec swojego pana oraz instynkt stróżowania i ochrony, którego nie należy lekceważyć, sprawiły, że wyżeł weimarski stał się pożądanym towarzyszem szlachty i myśliwych.
Nawet dziś, w jego rodzinnych Niemczech, przydatność wyżła weimarskiego do polowań jest głównym celem hodowli. Zgodnie ze wzorcem rasy FCI, decydującymi cechami są niezawodność we wskazywaniu i pracy w wodzie, a także wyraźna skłonność do pracy po strzale.
W tym kontekście podkreśla się również jego wszechstronność, wytrwałe poszukiwania, opanowany temperament i łatwość w prowadzeniu. Psy, które nie są w stanie udowodnić tych cech w teście użytkowości łowieckiej, nie są dopuszczane do hodowli w kraju pochodzenia rasy. Aby spełnić wymagania stawiane psom myśliwskim, wyżły weimarskie w Niemczech są wydawane wyłącznie myśliwym.
W USA, Kanadzie i Wielkiej Brytanii wyżeł weimarski jest wykorzystywany nie tylko jako pies myśliwski, ale także jako pies ratowniczy, pies terapeutyczny oraz pies policyjny i pies do wykrywania narkotyków. Nawet jako pies rodzinny i towarzyszący, ten piękny zwierzak cieszy się coraz większą popularnością.
Nie dziwi więc fakt, że w ostatnich latach, nawet w jego rodzinnych Niemczech, wielokrotnie dyskutowano, czy wyżeł weimarski nie nadaje się również na psa rodzinnego.
W końcu nie tylko elegancki wygląd przyczynił się do tego, że również osoby niebędące myśliwymi wykazują coraz większe zainteresowanie pięknymi psami rasowymi. Czy jednak można naprawdę sprostać potrzebom wyżła weimarskiego, trzymając go jako psa rodzinnego?
Podczas gdy krytycy są zdania, że wyżeł weimarski jest typowym psem jednego opiekuna, który jest posłuszny tylko jemu i co najwyżej toleruje innych członków rodziny, zwolennicy podkreślają jego orientację na człowieka, jego przywiązanie i wyraźną chęć uczenia się. To czyni go nie tylko wrażliwym, ale także niezwykle lojalnym i posłusznym towarzyszem.
Choć te dwie oceny mogą wydawać się zupełnie różne, prawdopodobnie w obu jest trochę prawdy. W końcu rozwój charakteru psa zależy nie tylko od genów, ale także od wychowania, socjalizacji i środowiska.
Jedno jest pewne – wyżeł weimarski jest psem wymagającym, który jako pierwotny pies myśliwski ma naturalnie wielką chęć do ruchu i wyraźną potrzebę aktywności. Z tego względu powinien on znajdować się, jeśli nie w rękach myśliwego, to przynajmniej w bardzo doświadczonych rękach. Opiekunowie muszą szanować i wspierać szczególny charakter tej rasy.
© otsphoto / stock.adobe.com
Jak już wspomnieliśmy, opinie na temat wymagań związanych z utrzymaniem wyżła weimarskiego są częściowo podzielone. Jedni uważają, że tylko doświadczeni myśliwi są w stanie sprostać potrzebom tego wyjątkowo utalentowanego psa myśliwskiego, inni natomiast są przekonani, że wyżeł weimarski może mieć zapewnioną odpowiednią dawkę aktywności także w rodzinie bez doświadczenia łowieckiego.
Bez względu na to, której opinii bardziej chcesz wierzyć, bezsporne jest, że wyżeł weimarski nie jest zwykłym psem do towarzystwa. Bezwzględnie potrzebuje zadania, któremu będzie mógł się poświęcić z całą pasją.
Jako pies myśliwski o silnym charakterze i dużej inteligencji potrzebuje od samego początku konsekwentnego wychowania. Równie ważne jest zapewnienie mu odpowiedniego zajęcia, które rozwija jego mocne strony, uwzględnia jego charakter i każdego dnia zapewnia mu zarówno aktywność umysłową, jak i fizyczną.
Zadanie psa tropiącego, wskazującego lub myśliwskiego jest z pewnością najbardziej zbliżone do instynktu wyżła weimarskiego. Jednak wraz ze zmniejszeniem się liczby myśliwych i terenów łowieckich wiele pierwotnych psów myśliwskich musiało poszukać sobie innych zadań.
Dlatego w krajach uprzemysłowionych mamy obecnie do dyspozycji liczne psie sporty i możliwości szkolenia psów, które oferują im sensowne alternatywne zajęcia. Wyżeł weimarski z pewnością chętnie będzie pracował z dummy, spełniał się w mantrailingu, tropił lub szkolił się jako pies ratowniczy.
Ważne jest, aby mógł codziennie wykonywać zajęcie zastępcze, które łączy ruch i pracę umysłową. W przeciwnym razie może bowiem szybko stać się problematyczny.
Zadbaj o to, aby Twój podopieczny miał pracę, na którą zasługuje. Odwdzięczy Ci się wówczas dozgonną wiernością i większą gotowością do posłuszeństwa.
W przeciwieństwie do wysokich wymagań w zakresie wysiłku fizycznego i umysłowego, potrzeby pielęgnacyjne wyżła weimarskiego są dość nieznaczne. Zwłaszcza osobniki krótkowłose są bardzo łatwe w pielęgnacji.
Aby zachować połysk i strukturę sierści, wystarczy szczotkować ich krótką, gładką sierść raz lub dwa razy w tygodniu. Kąpiel jest konieczna tylko w wyjątkowych przypadkach. Nieco rzadszy wyżeł weimarski długowłosy jest oczywiście bardziej wymagający, jeśli chodzi o pielęgnację sierści.
Ponadto w przypadku obu odmian nie należy zaniedbywać pielęgnacji uszu. Długie, opadające uszy mogą sprzyjać infekcjom i stanom zapalnym uszu. Dlatego ich regularna kontrola i czyszczenie są zdecydowanie zalecane.
Polecamy lekturę naszego artykułu o żywieniu wyżła weimarskiego!
Na szczęście ryzyko wystąpienia zaburzeń układu kostnego, jak również ryzyko wystąpienia skrętu żołądka można zmniejszyć za sprawą zdrowej i odpowiedniej dla gatunku diety.
Aby zapobiec późniejszym wadom układu ruchu, należy szczególnie zadbać o zdrowy wzrost szczenięcia. Zapotrzebowanie energetyczne powinno być optymalnie dopasowane do potrzeb malucha. Nadmiar energii prowadzi bowiem do zbyt szybkiego wzrostu, w efekcie czego rozwój kośćca i mięśni zostaje zaburzony, a problemy ze stawami w późniejszym wieku są niemal nieuniknione. Zadbaj także o odpowiedni stosunek fosforu do wapnia w karmie, aby zapewnić prawidłowy rozwój kości.
Aby uniknąć skrętu żołądka, warto podzielić zalecaną dzienną porcję karmy na kilka mniejszych posiłków w ciągu dnia i zapewnić psu spokój po jedzeniu. Intensywne harce po posiłku mogą zwiększać ryzyko pojawienia się tego schorzenia.
Szczeniak z renomowanej hodowli, posiadający oficjalne dokumenty, ma zdecydowanie największe szanse na długie i zdrowe życie bez dolegliwości. W końcu kryteria dopuszczenia do hodowli są bardzo rygorystyczne. Badania oczu oraz zdjęcia rentgenowskie bioder, barków i łokci muszą jednoznacznie wykluczać genetyczne obciążenia.
Niemniej, zdrowy rodowód oczywiście nie daje gwarancji trwałego zdrowia. Również niewłaściwa karma, zaniedbania pielęgnacyjne czy inne niekorzystne czynniki środowiskowe mogą wywoływać choroby.
Jedną z najczęstszych chorób u wyżła weimarskiego jest – mimo stosowania badań genetycznych wykluczających tę wadę – dysplazja stawów biodrowych. Problemy u tych szarych psów rasowych mogą powodować także choroby oczu, takie jak entropium, oraz stany zapalne uszu wynikające z ich długości i budowy.
Ponadto znane są przypadki epilepsji, a także groźnego skrętu żołądka, który stanowi problem u wielu dużych ras psów i częściej występuje również u wyżła weimarskiego.
Ze względu na dość rygorystyczne zasady sprzedaży stosowane przez kluby wyżłów weimarskich, do którego należy większość hodowców w ojczyźnie tych czworonogów, wyżeł weimarski stał się dość rzadki w swoim kraju pochodzenia. Wiele osób traktuje dziś polowanie jedynie jako hobby, a terenów dopuszczonych do polowań jest coraz mniej.
Wymóg klubu, zgodnie z którym hodowcy mogą oddawać szczenięta wyłącznie profesjonalnym myśliwym, spełnia coraz mniej osób. Jednocześnie za granicą wzrosło zainteresowanie pięknym wyżłem weimarskim. Również w Niemczech coraz więcej osób niezwiązanych z myślistwem interesuje się tym dostojnym szarym psem.
Doprowadziło to do powstania swego rodzaju równoległej hodowli poza oficjalnym związkiem hodowców, aby dać możliwość nabycia takiego psa osobom, które nie są zainteresowane polowaniem.
Ponieważ jednak hodowla taka nie podlega organizacji parasolowej, a tym samym nie podlega kontroli hodowlanej, wśród rzekomych hodowców hobbystów jest niestety wiele „czarnych owiec”.
Hodowcy, którym zależy wyłącznie na wyglądzie psów i którzy rozmnażają je bez oceny hodowlanej, są niestety tego konsekwencją. Co więcej, często przekazują szczenięta nowym opiekunom bez badań zdrowotnych i testów charakteru.
Nie daj się skusić uroczym zdjęciom szczeniąt w Internecie i nie podejmuj pochopnej decyzji o zakupie. Za takie pozorne „okazje” ostatecznie można słono zapłacić. Poważne choroby serca i stawów wynikające z braku opieki weterynaryjnej nad suką matką, skutki chowu wsobnego, brak wczesnej socjalizacji oraz problemy behawioralne, takie jak nerwowość, agresja czy nadmierna ostrość wobec ludzi, często doprowadzają opiekunów nie tylko do granic ich możliwości finansowych, ale także wytrzymałości psychicznej.
© maya_weimaraner / stock.adobe.com
Zdrowego, zrównoważonego psychicznie i rasowego wyżła weimarskiego znajdziesz wyłącznie u sprawdzonego hodowcy. Taki hodowca spełnia również kryteria kwalifikacji hodowlanej FCI. Oczywiście wymagania związane z zakupem czworonoga u uznanego hodowcy są znacznie wyższe niż w przypadku kuszących ofert po zaniżonych cenach.
Musisz się liczyć z długim oczekiwaniem na nowy miot, dalszym dojazdem do hodowli oraz szczegółowymi pytaniami hodowcy dotyczącymi twoich warunków życia i planów na przyszłość.
Jednocześnie odpowiedzialni hodowcy chętnie pokazują swoją hodowlę od środka. Przedstawiają matkę szczenięcia, dbają o jego prawidłową socjalizację od pierwszych tygodni życia i wykonują już najważniejsze szczepienia.
Dzielą się swoim wieloletnim doświadczeniem związanym z rasą i służą pomocą oraz radą także po zakupie psa. Rzetelny hodowca dokłada starań, aby każde z jego zwierząt trafiło do dobrego domu.
Jeśli jesteś myśliwym i kupujesz wyżła weimarskiego od renomowanego hodowcy, koszt wynosi zwykle od 3 000 do nawet 7 000 zł.
Jak dokładnie powstała rasa i z jakich typów psów rozwinął się dzisiejszy wygląd wyżła weimarskiego, nadal nie zostało jednoznacznie wyjaśnione. Według teorii w powstaniu rasy miały udział różne psy, takie jak bloodhound, pointer angielski, wyżeł niemiecki krótkowłosy oraz srebrnoszary pies do polowań na ptactwo.
Jedynym potwierdzonym faktem jest to, że wyżeł weimarski na początku XIX został wyhodowany i był trzymany jako pies myśliwski w Weimarze i okolicach. Rozsławił go wielki książę Karol August von Sachsen-Weimar-Eisenach, który trzymał na swoim dworze te szlachetne psy wskazujące.
Planowa hodowla wyżła weimarskiego rozpoczęła się około 1890 roku. Wraz z założeniem turyńskiego stowarzyszenia hodowców wyżła weimarskiego „Verein zur Reinzucht des silbergrauen Weimaraner-Vorstehhundes” rasa była od 1897 roku hodowana według jednolitego wzorca. Od początku prowadzenia ksiąg hodowlanych wyżeł weimarski był hodowany w czystości rasy. Oznacza to, że od tego momentu nie krzyżowano go już z innymi rasami. Dzięki temu jest uznawany za najstarszą rasę psów myśliwskich typu wyżeł w Niemczech.
Poniżej znajdziesz odpowiedzi na najczęstrze pytania dotyczące wyżła weimarskiego:
Wyżeł weimarski nie jest idealnym wyborem dla początkujących, ponieważ wymaga konsekwentnego wychowania i doświadczonego opiekuna. Ze względu na wysoką inteligencję, silny charakter i instynkt łowiecki niedoświadczeni właściciele mogą mieć trudności z jego odpowiednim prowadzeniem.
Wyżły weimarskie są inteligentne i dla doświadczonych opiekunów psów ich szkolenie może być stosunkowo łatwe, jednak wymagają konsekwentnego i pełnego wyczucia podejścia. Zbyt surowe metody wychowawcze mogą prowadzić do uporu, dlatego ważne są cierpliwość i pozytywne wzmacnianie. Dla początkujących opiekunów wychowanie wyżła weimarskiego może szybko okazać się dużym wyzwaniem.
Wyżły weimarskie najlepiej sprawdzą się u boku aktywnych osób z doświadczeniem w opiece nad psami, a także – w pewnym stopniu – u rodzin, które mają dużo czasu na ruch i wspólne aktywności.
Wyżeł weimarski potrzebuje codziennie dużo ruchu – co najmniej od półtorej do dwóch godzin – aby zaspokoić swoje duże zapotrzebowanie na aktywność. Aktywności takie jak bieganie, zabawa i sporty dla psów świetnie pomagają zapewnić mu odpowiednią dawkę ruchu oraz stymulację umysłową.
Tak, wyżły weimarskie mogą mieszkać w mieszkaniu, pod warunkiem że mają zapewnioną odpowiednią ilość ruchu i zajęć zarówno w domu, jak i na zewnątrz. Dom z dużym ogrodem będzie dodatkowym atutem, jednak kluczowe są codzienne aktywności dostosowane do potrzeb rasy, aby zapobiec nudzie i problemom behawioralnym.
Zespół redakcyjny zooplus tworzą eksperci i redaktorzy z wieloletnim doświadczeniem w dziedzinie hodowli zwierząt: Luisa ze swoim białym owczarkiem szwajcarskim Elyosem, Laura, Julio oraz Florian. Wraz z dużą siecią ekspertów ds. zwierząt pracują nad tym, aby Magazyn zooplus był zaufanym źródłem informacji dla wszystkich opiekunów i miłośników zwierząt. Celem zespołu jest dostarczanie ekscytującej wiedzy o zwierzętach oraz istotnych informacji na temat właściwej opieki nad nimi.
