Glisty u psów: Objawy i leczenie This article is verified by a vet

Artykuł napisany przez dr Franziska G., Weterynarz

Glista jest najczęściej występującym u psów pasożytem. Dowiedz się wszystkiego o możliwych drogach zarażenia, objawach i leczeniu glist u psów, aby w razie potrzeby móc pomóc swojemu pupilowi.

Glisty u szczeniaka

Szczenięta są szczególnie podatne na inwazję glist, dlatego higiena karmienia jest niezwykle ważna.

Czy glisty są niebezpieczne dla psów?

Glisty (Ascaridoidea) to białe wrzecionowate robaki, które atakują głównie przewód pokarmowy zwierząt domowych, takich jak psy.

Mimo że wiele czworonogów jest zarażonych glistami i nie w każdym przypadku wiąże się to z problemami zdrowotnymi, ich obecności w organizmie zwierzęcia nie należy lekceważyć i poddać je leczeniu.

Jakie glisty występują u psów?

Istnieje wiele gatunków pasożytów, które mogą zaatakować naszych podopiecznych – najczęściej jest to jednak Toxocara canis, czyli glista psia. W dorosłym stadium robak ten może osiągać długość nawet 20 centymetrów.

Przeczytaj także: Robaki u psa: Przegląd gatunków.

Glista psia na trawie © Mdv Edwards / stock.adobe.com
Toxocara canis to najpowszechniejszy gatunek glist występujący u psów.

Objawy: Jak objawia się inwazja glist u psa?

Objawy ich obecności zależą od gatunku pasożyta, stopnia inwazji oraz stanu zdrowia psa. Są one zazwyczaj cięższe u czworonogów z osłabionym układem odpornościowym, cierpiących na inne choroby oraz szczeniąt.

Często obserwuje się dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak:

Może pojawić się również kaszel lub anemia.

Szczenięta są szczególnie narażone

Ponieważ organizm szczenięcia nie ma takich samych rezerw jak organizm dorosłych psów, glisty mogą być dla nich szczególnie niebezpieczne. Młode osobniki są na przykład bardziej podatne na zaburzenia wzrostu lub matowienie sierści. Lekarze weterynarii obserwują również wzdęty brzuch, który może wiązać się z silnymi dolegliwościami bólowymi.

Przeczytaj także: Jak rozpoznać ból u psa?

Kiedy konieczna jest wizyta u lekarza weterynarii?

Pasożyty często występują u psów. W każdym przypadku powinny być diagnozowane i leczone. Im wcześniej to nastąpi, tym większe będą szanse na uchronienie psa przed ewentualnymi konsekwencjami zdrowotnymi.

Rozpoznanie: Jak wykrywa się glisty u psa?

Aby wykluczyć lub potwierdzić inwazję glist u psa, należy przede wszystkim wykonać badanie kału. W tym celu lekarz weterynarii analizuje próbki kału zwierzęcia, zebrane przez trzy kolejne dni, pod kątem obecności jaj lub larw.

Przeczytaj także: Psie odchody: Na co zwróćić uwagę?

Jakie inne badania mogą być pomocne?

Oprócz badania kału, w wykryciu inwazji pasożytów pomocne mogą być również inne procedury. Na przykład wzrost liczby eozynofili (granulocytów kwasochłonnych) w morfologii krwi wskazuje na ich obecność. Ponadto lekarz może ocenić stan narządów wewnętrznych psa z zewnątrz za pomocą technik obrazowania, takich jak RTG czy badanie ultrasonograficzne.

Glista psia pod mikroskopem © Dotana / stock.adobe.com
Pod mikroskopem można dostrzec różne stadia rozwoju, takie jak jaja i larwy glist.

Leczenie: Jak leczy się glistnicę u psa?

Podobnie jak w przypadku pozostałych robaków, lekarz weterynarii może leczyć inwazję glist bezpośrednio i łagodzić jej objawy za pomocą środków wspomagających.

Bezpośrednie leczenie glistnicy za pomocą środków odrobaczających.

Na rynku dostępne są różne leki, które zwalczają glisty. Niezależnie od tego, czy są to tabletki, preparaty miejscowe czy pasty, decyzję dotyczącą wyboru sposobu leczenia należy zawsze skonsultować z lekarzem weterynarii.

Przeczytaj także: Odrobaczanie psa: Dlaczego i jak często?

Uwaga: Kilka tygodniu po podaniu leków przeciwpasożytniczych należy ponownie zbadać psa pod kątem obecności robaków, aby sprawdzić, czy ich działanie okazało się skuteczne.

Leczenie wspomagające

W zależności od nasilenia objawów, lekarz weterynarii może przepisać psu różne środki, takie jak leki przeciwzapalne lub przeciwwymiotne.

Przenoszenie: W jaki sposób psy zarażają się glistami?

Transmisja glist zależy od gatunku robaków. Zasadniczo istnieją cztery sposoby, w jakie zakaźne jaja glist mogą dostać się do organizmu zwierzęcia:

  • przez łożysko w macicy
  • przez mleko matki (siarę)
  • przez zjedzenie zainfekowanych gryzoni
  • przez bezpośredni kontakt z zakażonym podłożem, takim jak piasek czy odchody

Przeczytaj także: Pies zjada odchody: Przyczyny i ryzyka.

Przez pysk do narządów wewnętrznych, a następnie do odchodów

Po dotarciu do jelita larwy glist wykluwają się z jaj, po czym przez naczynia krwionośne przedostają się do różnych organów, takich jak wątroba, płuca lub mięśnie, gdzie rozwijają się dorosłe robaki. Te z kolei składają kolejne jaja, które pies wydala wraz odchodami – i tak cykl zaczyna się od nowa.

Czy glisty mogą przenosić się z psów na ludzi?

Ludzie również mogą zarazić się glistami psów. Najczęściej dzieje się to przez bezpośredni kontakt ze skażonymi odchodami psów, na przykład w przypadku dzieci bawiących się w piaskownicy. U ludzi glisty powodują zazwyczaj podobne objawy jak u czworonogów.

Rokowania: Jakie są szanse powodzenia leczenia?

U dorosłych zwierząt glist można się zazwyczaj z łatwością pozbyć za pomocą leków. U szczeniąt lub osłabionych psów inwazja pasożytów może powodować poważniejsze problemy, jednak również w ich przypadku leczenie z reguły przebiega skutecznie.

Ważne: Aby zapewnić psu długotrwałą ochronę przez pasożytami, należy zwrócić szczególną uwagę na higienę otoczenia zwierzęcia.

Profilaktyka: Jak można uchronić psa przed glistami?

Aby ochronić psa przed inwazją glist, należy stosować odpowiednie środki higieniczne:

  • Regularnie czyścić miski na karmę.
  • Worki z karmą przechowywać tak, aby nie miały do nich dostępu gryzonie.
  • Zawsze usuwać odchody psa, aby zminimalizować ryzyko zakażenia.

Oprócz kwestii higienicznych należy regularnie badać odchody zwierzęcia pod kątem obecności pasożytów.


dr Franziska G., Weterynarz
Profilbild von Tierärztin Franziska Gütgeman mit Hund

Wszechstronne wykształcenie weterynaryjne uzyskała na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen (Justus-Liebig-Universität Gießen). Zdobyła tam doświadczenie w różnych dziedzinach, takich jak medycyna małych, dużych i egzotycznych zwierząt, a także farmakologia, patologia i higiena żywności. Obecnie udziela się jako autorka, pracuje także nad własną rozprawą naukową. Jej celem jest polepszenie ochrony zwierząt przed chorobami wywoływanymi przez patogeny bakteryjne. Oprócz naukowej wiedzy weterynaryjnej, jako szczęśliwa opiekunka psa, dzieli się także własnymi doświadczeniami. Dzięki temu potrafi jeszcze lepiej zrozumieć i wyjaśnić obawy i problemy, jak również powtarzające się pytania opiekunów dotyczące zachowania i zdrowia ich zwierząt domowych.


Najczęściej polecane