Nosówka u psa This article is verified by a vet

Artykuł napisany przez Lek. wet. Franziska G.
nosówka u psa

Na zarażenie wirusem nosówki podatne są również bardzo młode pieski.

Nosówka u psa jest wywoływana przez bardzo zaraźliwego wirusa o nazwie canine distemper virus (CDV) należącego do rodziny Paramyxoviridae. Dotyka przede wszystkim nieszczepione psy z osłabionym układem odpornościowym – chore, zestresowane i stare. Najczęściej jednak choroba dotyka zwierzęta w wieku od trzech do sześciu miesięcy.

Wysoce zaraźliwy wirus

Wirus nosówki psów należy do rodziny Paramyxoviridae i charakteryzuje się zdolnością do bardzo szybkiego rozprzestrzeniania się. Wirus przenosi się poprzez kontakt z różnymi wydzielinami i wydalinami, takimi jak ślina, mocz i kał chorych zwierząt lub, gdy zwierzę wdycha wirusa, połknie go lub wejdzie w kontakt z wirusem za pośrednictwem matki w wieku płodowym. W tym ostatnim przypadku choroba ujawnia się dopiero wtedy, gdy po odstawieniu mleka matki szczenię nie ma dostępu do matczynych białek ochronnych (przeciwciał). Wirus nosówki występuje na całym świecie i oprócz psów mogą się nim zarazić koty, niedźwiedzie, kuny, foki i hieny.

Kiedy wirus jest wdychany przez powietrze, pierwszym punktem kontaktu wirusa jest powierzchnia dróg oddechowych (nabłonek dróg oddechowych). Tam wirusy atakują komórki wrodzonego układu odpornościowego, tzw. makrofagi. Zwykle mają one za zadanie rozpoznawanie patogenów, takich jak bakterie i wirusy, wchłanianie ich, a następnie ich eliminowanie. Wirusy nosówki mogą jednak przetrwać w makrofagach, a nawet silnie się w nich namnażać. Już po kilku godzinach docierają przez limfę do węzłów chłonnych i innych narządów limfatycznych, takich jak śledziona i wątroba. Następnie wirusy w bardzo krótkim czasie docierają przez krwiobieg do całego organizmu. Głównymi miejscami docelowymi są drogi moczowe, płciowe i oddechowe aż do tkanki nerwowej.

Nosówka u psa: Objawy

Ponieważ nie każdy wirus nosówki jest równie zakaźny, siła choroby jest zależna od konkretnego szczepu wirusa. W większości przypadków nosówka mija bez żadnych objawów. Jeśli jednak układ odpornościowy jest już poważnie osłabiony, po około dwóch tygodniach mogą wystąpić ciężkie przebiegi z następującymi objawami:

  • Silna gorączka i zły stan ogólny
  • Dolegliwości żołądkowo-jelitowe: Wymioty, biegunka, odwodnienie, utrata apetytu i chudnięcie
  • Problemy z oddychaniem: Kichanie i kaszel, wydzielina z oczu, wydzielina z nosa, zapalenie migdałków i zapalenie płuc z zaburzeniami oddychania
  • Dolegliwości ośrodkowego układu nerwowego: Krzywa pozycja głowy, kulawizna, skurcze, ślepota i drżenie mięśni, starcze zapalenie mózgu
  • Objawy oczu: Zapalenie spojówek
  • Dolegliwości skórne: Nadmierne tworzenie się naskórka na nosie i opuszkach (hiperkeratoza) oraz stany zapalne skóry
  • Problemy stomatologiczne: Jeśli szczenię zostanie zakażone przed zmianą zębów, może dojść do problemów szkliwa zębów
  • Przypadki śmiertelne również są możliwe

Rozpoznanie

Rozpoznanie nosówki jest w większości przypadków trudne. Jeśli jednak istnieje jakiekolwiek podejrzenie, należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem weterynarii. Poprzez szczegółowe przepytanie opiekuna (wywiad) i badanie ogólne potrafi on rozpoznać sytuację. Następnie przeprowadzane jest specjalne badanie, które pozwala na postawienie profesjonalnej diagnozy. Za pomocą badania krwi można określić pewne parametry takie jak liczba białych krwinek (leukocytów) i czerwonych krwinek (erytrocytów). Jeśli objawy związane z ośrodkowym układem nerwowym już wystąpiły, zawartość białek i komórek w płynie mózgowo-rdzeniowym można zmierzyć, pobierając jego próbkę. Podwyższony poziom obu parametrów jest oznaką zmian zapalnych.

Aby móc bezpośrednio wykryć wirusy, weterynarz może zlecić przeprowadzenie różnych testów w specjalnych laboratoriach, wykorzystując próbki krwi, moczu, płynu mózgowo-rdzeniowego i wymazu ze spojówek. Przykładami tzw. wykrywania antygenów są reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR), immunofluorescencja i mikroskopia elektronowa. Można również wykonać płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, w którym płuca chorego zwierzęcia są przepłukiwane płynem, który następnie jest ponownie zbierany. Płyn jest następnie badany pod kątem obecności ciał inkluzyjnych, które znajdują się w oderwanych komórkach.

Oprócz metod wykrycia bezpośredniego istnieją również metody wykrycia pośredniego.  Obejmują one określenie białek ochronnych (przeciwciał) we krwi lub płynie mózgowo-rdzeniowym.

Postępowanie w przypadku nosówki u psa

Na skuteczną terapię składają się różne środki:

  1. Terapia objawowa

W celu poprawy ogólnego stanu chorego psa, zalecane są następujące środki:

  • Infuzje
  • Leki hamujące kaszel i wykrztuśne
  • Leki na nudności, wymioty i biegunkę
  • Suplementy witaminowe (zwłaszcza witaminy E, B1, B12)
  • W niektórych przypadkach sztuczne odżywianie
  1. Antybiotyki

Ze względu na mocno osłabiony układ odpornościowy ryzyko zarażenia innymi patogenami, takimi jak bakterie, jest bardzo wysokie. Konsekwencje tak zwanych infekcji wtórnych mogą być daleko idące i w znacznym stopniu pogarszać przebieg choroby. Aby zapobiec temu ryzyku, należy prowadzić ukierunkowane stosowanie antybiotyków o szerokim spektrum działania.

  1. Koncentraty przeciwciał

Przeciwciała (immunoglobuliny) są białkami ochronnymi wytwarzanymi przez niektóre białe krwinki (leukocyty). Ich zadaniem jest znajdowanie patogenów i przywiązywanie się do nich. W ten sposób oznaczają one patogeny dla innych komórek układu odpornościowego, które mogą następnie zniszczyć intruzów.

Rokowania

Rokowanie w przypadku nosówki powinno być zawsze oceniane ostrożnie. Im łagodniejszy przebieg choroby, tym większe prawdopodobieństwo powodzenia terapii. Jeśli jednak wystąpią już neurologiczne objawy choroby, rokowania pogarszają się.

Prewencja

Następujące środki profilaktyczne mogą zapobiec infekcji:

  • Ponieważ wirus nosówki psów nie może przetrwać długo w normalnym środowisku, powierzchnie i przedmioty powinny być regularnie dezynfekowane i czyszczone.
  • Szczepienia obowiązkowe: Szczepienie podstawowe powinno być podawane w formie zastrzyku po 8 tygodniu życia psa, a kolejny zastrzyk cztery tygodnie później. Powtórne szczepienie jest zalecane w wieku 12 miesięcy, a następnie może być przeprowadzane co dwa do trzech lat.

Lek. wet. Franziska G.
Franziska G.

Wszechstronne wykształcenie weterynaryjne uzyskała na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen (Justus-Liebig-Universität Gießen). Zdobyła tam doświadczenie w różnych dziedzinach, takich jak medycyna małych, dużych i egzotycznych zwierząt, a także farmakologia, patologia i higiena żywności. Obecnie udziela się jako autorka, pracuje także nad własną rozprawą naukową. Jej celem jest polepszenie ochrony zwierząt przed chorobami wywoływanymi przez patogeny bakteryjne. Oprócz naukowej wiedzy weterynaryjnej, jako szczęśliwa opiekunka psa, dzieli się także własnymi doświadczeniami. Dzięki temu potrafi jeszcze lepiej zrozumieć i wyjaśnić obawy i problemy, jak również powtarzające się pytania opiekunów dotyczące zachowania i zdrowia ich zwierząt domowych.


Najczęściej polecane
8 min

Kastracja psa

Kastracja psa jest ważnym i trudnym tematem dla właściciela. Czym różni się kastracja od sterylizacji? Jakie są wady i zalety tych zabiegów?