Neon czerwony w pełni zasługuje na swoją nazwę: Dzięki intensywnie czerwonej dolnej części ciała i niebieskim pasom po bokach ta słodkowodna ryba przyciąga wzrok obserwatorów. Z naszego artykułu dowiesz się, czy jest odpowiedni dla początkujących akwarystów i na co zwrócić uwagę podczas jego hodowli.
© dimmas72 / stock.adobe.com
Neon czerwony dobrze czuje się w ławicy i wśród roślin.
Neon czerwony dorasta do około czterech–pięciu centymetrów długości. Spodnia część jego tułowia jest czerwona, a na brzuchu można dostrzec srebrzyste łuski. Nad czerwonym obszarem połyskuje niebieski pas, który ciągnie się aż do brązowawego grzbietu. Płetwy są natomiast białe i półprzezroczyste.
Uwaga na pomyłkę: W odróżnieniu od neonów czerwonych neony Innesa mają pod niebieskim pasem czerwony pas biegnący tylko przez połowę ciała. Z kolei neony błękitne mają jedynie bardzo słabo widoczny czerwony pas, za to wyraźnie zaznaczony niebieski!
Zwłaszcza osobom bez doświadczenia bardzo trudno odróżnić samice (ikrzyce) od samców (mleczaków). Doświadczeni hodowcy ryb mogą rozpoznać płeć jedynie po szerokości ciała – samice są zazwyczaj szersze niż samce.
© Robert / stock.adobe.com
Neon czerwony jest jedną z najpopularniejszych ryb akwariowych i jest bardzo łatwy w pielęgnacji. Jeśli zdecydujesz się na hodowlę tej pięknej ryby, zbiornik powinien mieć co najmniej 60 litrów pojemności.
Ze względu na swoje południowoamerykańskie pochodzenie, ryba ta ma następujące wymagania dotyczące parametrów wody:
Ponieważ neon czerwony najlepiej czuje się w nieco ciemniejszych miejscach, warto zapewnić mu gęsto rosnące rośliny wodne. Doskonale sprawdzą się rośliny pływające oraz wysokie rośliny akwariowe, takie jak wąkrota brazylijska.
Za pomocą korzeni (np. drewna mangrowego) można stworzyć dodatkowe kryjówki. Należy jednak zadbać o to, aby ławica miała wystarczająco dużo miejsca do pływania w środkowej części akwarium.
© Mircea Costina / stock.adobe.com
Neon czerwony to bardzo spokojna i aktywna ryba, która lubi towarzystwo przedstawicieli swojego gatunku oraz innych łagodnych ryb.
Dlatego należy zawsze trzymać go w możliwie dużej ławicy, liczącej co najmniej 6–10 osobników. Im więcej przedstawicieli tego samego gatunku, tym lepiej, o ile akwarium jest odpowiednio duże.
W tym samym akwarium nie należy trzymać dużych ryb drapieżnych, ponieważ mogą one uznać neona czerwonego za pokarm. Lepiej sprawdzą się ryby z rodziny karpiowatych (np. razbora klinowa), sumy (np. kiryski) lub pielęgnicowate (np. pielęgniczka Ramireza).
Z reguły z małymi rybami ozdobnymi dobrze dogadują się dorosłe krewetki. Dla bezpieczeństwa jedynie młode osobniki należy trzymać z dala od dorosłych neonów czerwonych, dopóki nie osiągną odpowiedniej wielkości.
Neon czerwony jest niewymagający w kwestii jedzenia. Oprócz konwencjonalnego pokarmu suchego (płatki) żywi się także pokarmem mrożonym i pokarmem żywym, na przykład larwami komarów lub wioślarkami.
W swoim naturalnym środowisku je głównie bezkręgowce, zwłaszcza małe owady, dlatego cząstki pokarmu nie powinny być zbyt duże.
Neon czerwony żyje dość długo – dożywa nawet 10 lat i więcej. Oczywiście może osiągnąć taki wiek tylko wtedy, gdy ma szansę na życie w odpowiednich dla swojego gatunku warunkach.
Ogólnie te ryby akwariowe uchodzą za bardzo odporne. Oczywiście mogą jednak zapadać na typowe choroby ryb, które dotykają również innych mieszkańców akwarium.
Jeśli zdecydujesz się na neony czerwone, musisz liczyć się z zakupem całej ławicy. Na szczęście jedna rybka kosztuje zaledwie od 4,5 do 6 złotych za sztukę, więc nie jest to duży wydatek.
Ten gatunek ryb znajdziesz zazwyczaj w każdym sklepie zoologicznym z działem akwarystycznym. Pamiętaj jednak o dodatkowych, regularnych wydatkach, takich jak pokarm czy opieka weterynaryjna.
Naturalnym siedliskiem neona czerwonego są słabo oświetlone brzegi południowoamerykańskich rzek. Występuje on na przykład w rzekach Rio Negro (Brazylia) i Orinoko (Kolumbia).
Ta zaliczana do kąsaczokształtnych ryba ozdobna żyje tam w wodzie bogatej w substancje humusowe. To jeden z powodów, dla których woda ma brązowe zabarwienie. Również w akwarium ryby dobrze czują się w wodzie zawierającej substancje humusowe, ponieważ działają one jak naturalny bufor i korzystnie wpływają na jej kwasowość (poziom pH).
Wszechstronne wykształcenie weterynaryjne uzyskała na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen (Justus-Liebig-Universität Gießen). Zdobyła tam doświadczenie w różnych dziedzinach, takich jak medycyna małych, dużych i egzotycznych zwierząt, a także farmakologia, patologia i higiena żywności. Obecnie udziela się jako autorka, pracuje także nad własną rozprawą naukową. Jej celem jest polepszenie ochrony zwierząt przed chorobami wywoływanymi przez patogeny bakteryjne. Oprócz naukowej wiedzy weterynaryjnej, jako szczęśliwa opiekunka psa, dzieli się także własnymi doświadczeniami. Dzięki temu potrafi jeszcze lepiej zrozumieć i wyjaśnić obawy i problemy, jak również powtarzające się pytania opiekunów dotyczące zachowania i zdrowia ich zwierząt domowych.
