Burunduk syberyjski

Wiewiórka syberyjska

W UE obowiązuje zakaz sprowadzania burunduków syberyjskich.

Burunduk syberyjski nazywany jest również wiewiórką syberyjską lub azjatycką. Ten pasiasty gryzoń o uroczych oczkach przyprawia o szybsze bicie serca wielu miłośników małych zwierząt. Niestety wwóz do Europy i hodowla burunduka zostały zakazane w 2016 r.

Zakaz wwozu i hodowli w UE

Trzeciego sierpnia 2016 r. wydano w UE rozporządzenie zakazujące wwożenia i hodowli burunduka. Od tego momentu zwierzęta te uznawane są za gatunek inwazyjny w całej Unii Europejskiej. Oznacza to, że jego przedstawiciele nie mogą być wwożeni ani przewożeni na terenie Unii Europejskiej. Nie mogą być też hodowani na jej terytorium, chociaż istnieją pewne wyjątki dla egzemplarzy już przebywających w Europie – kto już ma wiewiórkę syberyjską pod opieką, może ją zachować aż do momentu jej naturalnej śmierci. Należy przy tym zapewnić jej warunki uniemożliwiające ucieczkę oraz brak możliwości rozmnażania – na przykład poprzez sterylizację. A jeżeli już trzeba zabrać ją z prywatnych rąk, można ją oddać na przykład do azylu. W takim przypadku zakaz transportu nie obowiązuje.

Gdzie spotkamy burunduka w Europie?

Niewielkie populacje przedstawicieli tego gatunku można spotkać na przykład w Niemczech w miejscowości Aschaffenburg. Wywodzą się one z egzemplarzy, które uciekły z hodowli lub zostały porzucone. Również w Brukseli, Genewie i Weronie można natknąć się na dziko żyjące burunduki.

Od 2016 r. gatunek znajduje się na „Liście inwazyjnych gatunków obcych” Unii Europejskiej. Obejmuje ona gatunki zwierząt i roślin umyślnie lub nieumyślnie wwiezionych do UE, w przypadku których istnieje obawa, że przyczynią się do szkód w środowisku, takich jak wyparcie gatunków rodzimych.

burunduk syberyjski

Co warto wiedzieć o burunduku?

Burunduki występują naturalnie w Chinach, na północy Japonii, w Mongolii i na Syberii. W przeważającej mierze żyją tam w lasach mieszanych i iglastych, gdzie zamieszkują jamy i norki. Burunduk wybiera sobie terytorium, którego później zaciekle chroni. Tylko w okresie godowym toleruje inne wiewiórki w swoim rewirze.

Większą część dnia burunduk spędza na poszukiwaniu pożywienia, w zależności od regionu zjada pączki lub nasiona, białko zwierzęce uzupełnia zjadając owady.

Rozród i odchów młodych

Burunduk doskonale się wspina, do czego używa opuszek śródręcznych i pazurków oraz, jako dodatkowej podpory, ogona.

Krótko po przebudzeniu ze snu zimowego rozpoczyna się okres godowy, podczas którego samice sygnalizują gotowość do parowania wydając głośne odgłosy przypominające gwizd. Po trwającej od 29 do 31 dni ciąży na świat przychodzi zazwyczaj od 3 do 8 młodych. Po upływie około ośmiu tygodni młode opuszczają matkę.

Jak długo żyją burunduki?

Do naturalnych wrogów tego gatunku wiewiórek należą ptaki drapieżne, kuny, lisy, żbiki i rysie. Średnia długość życia burunduka w niewoli to siedem lat.

Zachowanie

Burunduki syberyjskie są aktywne w dzień, są jednak z reguły samotnikami. Nie tolerują innych przedstawicieli swojego gatunku na ich terytorium. Jeśli stworzenia te żyją w grupie, prędzej czy później dochodzi do krwawych potyczek pomiędzy nimi.

Uwaga na zranienia

Na jesień burunduki robią zapasy pożywienia, czemu również może towarzyszyć agresja wobec właściciela. Gryzienie i drapanie nie jest w tym czasie rzadkością.

W zimie wiele wiewiórek zapada w zimowy sen lub odpoczywa – sporadycznie wychodzi na zewnątrz, spacery po pokoju czy wolierze są znacznie rzadsze. Niektóre burunduki przesypiają kilka tygodni w swoim gnieździe. W tym czasie nie należy im przeszkadzać! Ich metabolizm spowalnia i każde wybudzenie może go niepotrzebnie osłabić.

Warunki utrzymania

Jakie warunki należy zapewnić burundukowi?

Potrzeba ruchu tych małych zwierzątek jest jednak w pozostałych okresach ogromna! Dlatego burunduk syberyjski powinien być trzymany w przestronnej wolierze o wielkości podłoża co najmniej 1 x 1 m oraz wysokości około 2 m. Pomieszczenie dla burunduka łatwo może okazać się za małe, ale prawie nigdy za duże.

Wyposażenie klatki

Zaoferuj swojemu pupilowi dwa lub trzy gniazdka jako miejsce do spania. W klatce nie powinno zabraknąć także gałęzi do wspinaczek. Tylną ścianę woliery można uczynić znacznie atrakcyjniejszą dla burunduka, zakładając na nią matę z konopi lub matę kokosową. Dodatkowe opcje do ukrycia się możesz podarować burundukom wkładając im do woliery gniazda z trawy, doniczki z kwiatami, małe amfory, rury z korka czy grubsze gałęzie drzew. Większość burunduków swoje potrzeby fizjologiczne załatwia w jednym miejscu. By ułatwić sobie sprzątanie, umieść w nim kuwetę ze żwirkiem lub piaskiem.

Do pielęgnacji futerka i ze względu na naturalny popęd burunduków przydadzą się tunele i jamy oraz ziemia, w której zwierzę będzie mogło się „kąpać”. Funkcję wanny może spełniać niewielkie akwarium lub większa doniczka, natomiast glebę może zastąpić wolna od nawozów ziemia do kwiatów lub brykiet włókna kokosowego.

Vilmie pokarm male zwierzeta

Wybieg: Wyłącznie w pomieszczeniu

Po okresie aklimatyzacji trwającym 4 do 6 tygodni burunduk powinien zażywać codziennie wybiegu. Wiewiórka ta powinna być do tego całkowicie oswojona, by nie chciała chować się w najgłębszy kąt przy każdym Twoim ruchu.

Wybieg powinien trwać około godziny, naturalnie im dłużej, tym lepiej. Jeśli pozwalasz wiewiórce na swawole w pokoju, usuń z niego wszystkie niebezpieczne przedmioty: trujące rośliny, detergenty, kosmetyki, kable, ostre narzędzia itp.

Żywienie: Jedzenie jako zajęcie

Rynek zoologiczny oferuje dostęp do różnorodnych mieszanek paszowych dla małych zwierząt, które z powodzeniem można podawać udomowionym burundukom. Poza tym gryzonie te chętnie pokuszą się o włośnicę ber, kardi, mozgę kanaryjską, len zwyczajny czy owies w postaci kłosów. Ten ostatni nie stanowi jedynie urozmaicenia w diecie, ale zapewnia także zajęcie przy obieraniu ziaren.

Ponadto dwa do trzech razy dziennie burunduki należy karmić różnymi rodzajami orzechów. Białka można zaoferować im podając na przykład larwy owadów, świerszcze lub chrząszcze. Dwa razy w tygodniu zrezygnuj w jego diecie z pokarmów białkowych.

Codziennie natomiast serwuj swojej wiewiórce owoce lub warzywa. Unikaj kapusty i sałat! Powodują wzdęcia i utrudniają funkcjonowanie przewodu trawiennego.

Woda i składniki mineralne

By zapewnić burundukowi odpowiednie ilości składników mineralnych, w jego wolierze powinny znaleźć się kolby mineralne czy skorupki mięczaków. Wodę w pojniku wymieniaj codziennie na świeżą, zwierzę wówczas samo będzie uzupełniało płyny w organizmie. Zwróć jednak uwagę na to, czy burunduk w ogóle wie, jak pobrać wodę z poidełka, czy też, czy przekonał się do niego na tyle, by komfortowo się z niego posilać. Najlepiej zawsze daj mu do dyspozycji dodatkową miskę z wodą.

Najczęściej polecane
3 min

Fretka domowa

Fretki są ciekawskie i kochają rozrabiać. Potrzebują codziennie dużo zabawy. Jakie jeszcze są fretki? Dowiedz się!