Dodatki do karmy, takie jak witaminy, minerały i kwasy tłuszczowe, mają korzystnie wpływać na zdrowie zwierząt. Z tego artykułu dowiesz się, kiedy warto podawać je kotom w formie suplementów, a kiedy mogą okazać się problematyczne.
© Africa Studio / stock.adobe.com
Pojęcie dodatku paszowego jest zdefiniowane prawnie. Zgodnie z rozporządzeniem UE w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (nr 1831/2003) dodatki paszowe to substancje, drobnoustroje lub preparaty, inne niż materiał paszowy i premiksy, które są celowo dodawane do paszy lub wody w celu pełnienia, w szczególności, jednej lub więcej funkcji wymienionych w art. 5 ust. 3.
Powinny przy tym zapewniać następujące korzyści:
Zgodnie z prawem „karma pełnoporcjowa” zawiera wszystkie składniki odżywcze niezbędne zwierzęciu. Dlatego zdrowy kot zazwyczaj nie potrzebuje żadnych dodatków, o ile podajesz mu karmę pełnoporcjową zgodnie z zaleceniami producenta.
Jeśli samodzielnie przygotowujesz karmę dla swojego pupila (np. stosując dietę BARF), zazwyczaj nie da się uniknąć stosowania suplementów.
Jeśli nie podajesz swojemu kotu karmy pełnoporcjowej, lecz samodzielnie gotujesz lub komponujesz jego posiłki, może się zdarzyć, że nie dostarczysz mu wystarczającej ilości składników odżywczych. W takim przypadku bardzo ważne jest uzupełnienie brakujących składników w odpowiednich ilościach za pomocą dodatków do karmy, aby zapobiec niedoborom.
Również w przypadku niektórych chorób pomocne, a nawet konieczne może być podawanie kotu odpowiednich witamin lub minerałów.
Uwaga: Choć suplementom diety dla kotów przypisuje się wiele korzystnych właściwości, nie wystarczą one do leczenia chorób. Ani suplementy, ani karmy nie mogą ich wyleczyć ani im zapobiec. Można je zatem stosować wyłącznie wspomagająco i uzupełniająco.
Zanim włączysz do diety kota suplementy, koniecznie skonsultuj się ze specjalistą ds. żywienia zwierząt lub lekarzem weterynarii. Jest to szczególnie ważne, jeśli przyczyną niedoborów może być choroba.
Podanie kotu niewłaściwych preparatów lub zbyt dużej ich ilości może bowiem przynieść więcej szkody niż pożytku. Może na przykład dojść do nadmiaru witamin w organizmie (np. hiperwitaminozy A), mogącej poważnie zaszkodzić Twojemu pupilowi.
Witaminy i minerały dla kotów znajdziesz także w sklepie internetowym zooplus.
Pod nadzorem lekarza weterynarii można wzbogacić karmę dla kota o różne dodatki. Najważniejsze z nich to:
Aminokwasy są składnikami budulcowymi białek niezbędnych dla organizmu kota. Jeśli organizm kota nie potrafi sam ich wytwarzać i musi pobierać je wraz z pożywieniem, mówimy o aminokwasach egzogennych. Należą do nich na przykład arginina, histydyna i walina.
Szczególnie ważna jest tauryna, ponieważ odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego i mięśnia sercowego.
Kwasy tłuszczowe nie tylko dostarczają organizmowi energii, lecz także wchodzą w skład ważnych struktur (np. błon komórkowych). Kwasy tłuszczowe omega-3 są znane z licznych właściwości korzystnie wpływających na zdrowie kota.
Dotyczy to zwłaszcza zdrowia skóry, dlatego niezbędne kwasy tłuszczowe często stosuje się jako terapię wspomagającą w przypadku problemów skórnych.
W karmie dla kota nie może zabraknąć także składników mineralnych. W postaci jonów lub innych związków nieorganicznych odgrywają one kluczową rolę w wielu procesach zachodzących w organizmie. Koty potrzebują makroelementów w ilościach liczonych w gramach na kilogram. Zapotrzebowanie na mikroelementy jest z kolei dużo mniejsze.
Makroelementy
Wapń i fosfor są niezbędne dla Twojego kota, dlatego musi je przyswajać wraz z pożywieniem. Optymalny stosunek wapnia do fosforu wynosi około 1,5:1.
Należy również zadbać o to, aby kot otrzymywał wystarczającą ilość magnezu, sodu, chlorków i potasu – ale nie za dużo.
Mikroelementy
Do najważniejszych niezbędnych dla organizmu kota mikroelementów należą żelazo i jod, których często brakuje w jego diecie. Jod odgrywa między innymi szczególnie ważną rolę w produkcji hormonów tarczycy.
Witaminy
Witaminy pełnią kluczową rolę w procesach metabolicznych. Do witamin niezbędnych dla kotów należą przede wszystkim:
Witamina A
Witamina A (retinol) jest ważna dla zdrowia oczu, skóry i sierści. Jej niedobór u kota może więc powodować choroby oczu i różnego rodzaju problemy skórne. Niebezpieczny jest jednak również jej nadmiar, ponieważ może prowadzić do zmian w układzie kostnym i zaburzeń wzrostu.
Dzienne zapotrzebowanie dorosłego kota: 67 j.m. (jednostek międzynarodowych) na kilogram masy ciała0,67.
Witamina D
Witamina D (cholekalcyferol) wspiera funkcjonowanie różnych narządów (np. jelit, kości i nerek) oraz reguluje gospodarkę wapniowo-fosforanową. Jej nadmiar może jednak prowadzić do zwapnienia ścian naczyń krwionośnych kota.
Niedobór występuje przede wszystkim u kotów niewychodzących, ponieważ pod wpływem światła słonecznego nie mogą one wytworzyć wystarczającej ilości witaminy D z jej prekursora – prowitaminy D3. W rezultacie może dojść do deformacji kości, które stają się miękkie i podatne na wszelkie urazy.
Dzienne zapotrzebowanie dorosłego kota: 10–15 j.m. na kilogram masy ciała0,67
Witamina E
Witamina E (tokoferol) jako przeciwutleniacz chroni obecne w organizmie kwasy tłuszczowe przed działaniem wolnych rodników. Jej niedobór występuje stosunkowo rzadko, niemniej może prowadzić do zaburzeń wzrostu. Należy jednak uważać – jej nadmiar może szybko doprowadzić do śmierci kociąt. Wiąże się go również z zaburzeniami krzepnięcia krwi.
Dzienne zapotrzebowanie dorosłego kota: 1 miligram na kilogram masy ciała0,67
Ponieważ suplementy diety z reguły nie są lekami, w większości przypadków można je kupić bez recepty. Najczęściej są dostępne w postaci kropli, kapsułek, proszku, pasty lub tabletek.
Przykładem jest olej rybny (np. olej z łososia), bogaty w kwasy tłuszczowe omega-3: Kwas eikozapentaenowy (EPA) i kwas dokozaheksaenowy (DHA).
Wszechstronne wykształcenie weterynaryjne uzyskała na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen (Justus-Liebig-Universität Gießen). Zdobyła tam doświadczenie w różnych dziedzinach, takich jak medycyna małych, dużych i egzotycznych zwierząt, a także farmakologia, patologia i higiena żywności. Obecnie udziela się jako autorka, pracuje także nad własną rozprawą naukową. Jej celem jest polepszenie ochrony zwierząt przed chorobami wywoływanymi przez patogeny bakteryjne. Oprócz naukowej wiedzy weterynaryjnej, jako szczęśliwa opiekunka psa, dzieli się także własnymi doświadczeniami. Dzięki temu potrafi jeszcze lepiej zrozumieć i wyjaśnić obawy i problemy, jak również powtarzające się pytania opiekunów dotyczące zachowania i zdrowia ich zwierząt domowych.
